(Видео) Грција и денес се бори со „бугарските фашисти“ во Кавала, го негира геноцидот врз Бугарите во Егејска Македонија

Бруталната грчка асимилаторска политика била наметната врз бугарското население низ цела Егејска Македонија и Источна Тракија кон крајот на 19 и почетокот на 20 век, пишува во авторски материјал колегата од БГНЕС Димитар Русков.

Немало место за тоа население во Мегали идејата. Стотици илјади Бугари се потомци на бежанците од овие региони, протерани од нивните родни места. Но, денес, ако се прошетате по главната улица во стариот дел на градот Кавала, ќе видите дека на една од зградите е испишан историски фалсификат на неколку јазици…

Пред повеќе од 100 години Кукуш бил целосно уништен. По 1913 г од бугарскиот град не останува ништо. Сер исто така е изгорен. Пред точно 120 години во костурското село Загоричани, нарекувано и „малата Софија“, бил извршен масакар врз локалното население од страна на четите на грчкиот митрополит Германос Каравангелис. На грчкиот остров Трикери биле убиени над 10.000 луѓе, меѓу кои и бугарски војници заробени во Втората балканска војна и обични луѓе од Солун. Во Дедеагач, денешен Александрополис, е посегнато дури и на најголемиот бугарски храм – „Св. Св. Кирил и Методиј“. Се е избришано и пренапишано. Ист е случајот и со гимназијата и училиштето.

Кавала првпат ја почувствувала слободата благодарение на четите на Пејо Јаворов, Михаил Чаков и другите бугарски револуционери во 1912 година. Тие ги избркале Турците од градот без ниту еден истрел. Денеска во градот нема ниту еден преживеан Бугарин, но има натпис: „Илјадници грчки патриоти беа затворени и мачени овде за време на бугарската фашистичка окупација“.

Заедно со овој натпис и споменикот на бугаромразецот Јон Драгумис во Солун, низ цела Северна Грција има и други познати и непознати грчки „херои“ кои со нечовечка суровост го масакрирале домородното бугарско население во овие земји. Во Солун едвај може да се најде таблата за Солунската бугарска машка гимназија, која е толку избледена што е тешко да се прочита што пишува на истата. Избледено е и достоинството на грчкиот „патриотизам“, кој во суштина секогаш бил антибугарски и секогаш просрпски.

И во Егејска и во Вардарска Македонија теророт врз Бугарите започнал со влегувањето на „сојузничките“ чети за време на Првата балканска војна. Истовремено, недостасуваат историски докази за „илјадници мачени Грци“. За Атина и Белград, тогаш Бугарите се 2/3 или ¾ луѓе. Дури и во модерното време, грчките и српските политичари не пропуштаат да се присетат на своето борбено другарство против третата губитничка страна. Но, како ѝ помага таа лага на Атина, дали е правилно сојузниците во Европската унија и НАТО да ги уништуваат мостови меѓу себе, криејќи ги сопствените злосторства и префрлајќи го товарот на рамениците на соседот? Или сојузникот во Белград, а не тој во Софија, вечно ќе биде подраг?