80 години од крвавиот 7 Јуни – БКП организира погром врз лидерите на ВМРО
На 7 јуни се навршуваат 80 „безпаметни“ години од трагичниот крај на стотици македонски Бугари, кои станаа жртви на својата голема љубов кон Македонија и кон целокупната бугарска татковина, пишува бугарскиот информативен портал Фактор.
На 7 наспроти 8 јуни 1946 година, Бугарската комунистичка партија, со одлука и по наредба на Сталин, Димитров и Тито, ги уништува последните сили на отпорот против македонизацијата на Пиринскиот крај.
Во ноќта на 7 јуни 1946 година, повеќе од 200 членови на Внатрешната македонска револуционерна организација (ВМРО) биле уапсени во своите домови и одведени во непознат правец. Меѓу нив биле: Жоро Настев,Страхил Развигоров, Владо Куртев, Јосиф Марков, Коста Ризов, Гошо Атанасов, Михаил Карајорданов, Евтрим Орлето, Атанас Пашков, Страхил Топуков, Манчо Димитров, Крум Сарџев, Георги Хуклев, Крсте Пинзов, Стојан Катошев, Петар Гребенаров… во пресметка загинал Кирил Дрангов.
Некои од нив биле убиени уште истиот ден.
Но трагичниот крај на повеќето од нив и понатаму претставува мистерија за нивните најблиски – нивните деца и внуци. Зашто, кога некој се изживувал со животите на цели генерации, кога уништувал или упропастувал судбини, тешко дека може да се очекува нешто друго освен трагите внимателно да бидат избришани…
Историските сведоштва укажуваат дека, со одобрение од Москва, дел од уапсените биле предадени од отечественофронтовската влада на Бугарија на титовите џелати во Скопје, или биле однесени во советски логори, додека други биле свирепо убиени, исечени или живи запалени од органите на бугарската Државна безбедност…
За нивните семејства е јасно дека причината била нивната доследна убеденост во бугарското потекло на населението во Македонија, одбраната на бугарштината во Пиринскиот крај и нивната долгогодишна посветена работа за обединување на татковината. Никој од нивните блиски никогаш не ја дознал вистината за нив. Ниту еден обид да се пронајдат сведоштва за нивната однапред одредена судбина не бил успешен. На нивните семејства им било забрането да објавуваат некролози. Овие луѓе едноставно исчезнале без трага. Како никогаш да не живееле. Во хрониките на современата бугарска историја, нивниот случај не постои.
