Генерал Константин Каварналиев – симбол на војничката чест и саможртва
На 23 јуни 1913 година Бугарија го губи еден од своите најталентирани и најпосветени воени команданти – генерал Константин Каварналиев. Неговиот подвиг за време на Меѓусојузничката војна останува еден од најсилните примери за храброст и верност кон војничкиот долг.
За време на Балканската војна Каварналиев командувал со 5. пешадиски Дунавски полк, а по избувнувањето на Меѓусојузничката војна ја презел командата на 3. бригада од 3. пешадиска Балканска дивизија.
Во јуни 1913 година шест грчки дивизии, предводени од кралот Константин I, напредувале кон Кукуш. Бугарските единици три дена давале отпор, овозможувајќи му на локалното бугарско население да се повлече. По падот и опожарувањето на Кукуш, грчката армија се насочила кон Дојран.
На приодите кон градот полковник Каварналиев располагал со околу 3000 борци од 32. и 42. пешадиски полк, спроти приближно 42.000 грчки војници. И покрај големата бројчена надмоќ на противникот, бугарските сили неколку дена ги задржале позициите.
Кога состојбата станала критична, на 22 јуни Каварналиев му порачал на својот аѓутант поручник Дуров: „Ако сретнеш дури и еден бугарски војник, прати ми го, за да го фрлам во борбата.“ Резерви, сепак, не пристигнале.
Следниот ден Каварналиев лично ги повел своите војници во контранапад и застанал на првата линија. Нападот успеал да го одбие противникот, но командантот бил ранет. Неколку часа подоцна починал, а за покажаната храброст посмртно бил произведен во чин генерал-мајор.
Денес името на генерал Константин Каварналиев е симбол на војничка чест, саможртва и оддаденост кон Бугарија. Неговиот подвиг кај Дојран останува трајно запишан во историјата на Бугарската армија.
