Безродници ли сме, што не го почитуваме ослободителот наш од веригите на пеколот и вечната смрт

Facebook статус на архимандрит Никанор

Овие денови полупразнично помина обележувањето на годишнината од Покрстувањето на Бугарија. Не знам која е причината, и не би сакал да нагаѓам, но точно половина од Бугарската православна црква не беше застапена на прославата.

Но поголем впечаток ми остави не тоа, туку отсуството на главниот виновник за овој празник – Крстителот. Во едно Тајнство Крштение учествуваат двајца: крстеникот и крстителот, а главниот виновник всушност е Св. Дух, Кој се пренесува од крстителот на крстеникот преку миропомазувањето. Јасно се гледа на средновековната минијатура, наречена „Крштение на Бугарите“, како бугарскиот владетел Борис е крстен од архиереј, кој му дава ново име – Михаил.

Кој е тој архиереј? Зошто неговото име не се споменува никаде во свеченостите, освен на една научна конференција? Дали научната конференција е местото за оддавање почит и слава на оној чии раце ни ја подарија, а преку тебе – и на целиот народ, благодатта на Светиот Дух за простување на гревовите и за вечен живот?

Докога во Бугарија ќе имаме две историји – една за „специјалистите“ и една за широката јавност?!

Да ги наречеме работите со нивните вистински имиња: дали оваа денешна Вселенска патријаршија не е истата онаа Вселенска патријаршија, на чие чело стоеше духовниот гигант Фотиј – кој му даде на нашиот бугарски народ два голема дара: православната христијанска вера и бугарската писменост и книжевност? Дали ние, денешните бугарски православни христијани, го признаваме непрекинатото апостолско приемство на денешната Цариградска црква, чии духовни деца, вклучувајќи ги и преку линијата на ракополагањата, сме сите ние? Од каде дојде апостолското приемство на Бугарската Егзархија?

Дали наследник на големиот Фотиј, по линија на истото ова апостолско приемство, е денешниот патријарх Вартоломеј како 270-ти по ред Цариградски архиепископ?

Ако да, каков што е православниот одговор на ова прашање, не беше ли логично тој да биде поканет на оваа прослава?

Зашто неговиот претходник по катедра, Фотиј, нè покрстил. Така пишува во историските извори. И тоа го гледаме на минијатурата од Манасиевата хроника.

Ако сме безродници кога не ги почитуваме ослободителите од османлиските земни окови, тогаш какви сме кога не ги почитуваме ослободителите од веригите на пеколот и вечната смрт?

Нели имаме претензии за петтото место во диптихот, како прва словенска црква?!

Од каде ни доаѓа „првенството“?

Чија „првородна ќерка“ е БПЦ?

Прашувам, но не очекувам одговор. Бидејќи оние што прашуваат се „интриганти“… Не сметам дека е работа на еден митрополит да одговара на фејсбук коментари на еден провинциски архимандрит. Не му прилега. Но човекот е сериозен и начитан: одлучил дека му е важно да се оправда пред вистинските интриганти, кои му ги пренесле моите недоумици.

Како што добро забележа еден просветлен духовник: „Долго се смеев на емоционално оправдување на владиката. Го прифаќам неговиот одговор како посебна благонаклоност кон Вас, иако ја избегна провокацијата. Загрижувачки е бесот на толпата, која нема капацитет за трезвено размислување, како и тротоарското однесување на ‘Задругата’ со учество на Ваши духовно блиски луѓе.“

Да, испадна дека еден човек на почтена возраст, кој неколку години се исповедал кај мене, на кого му ја читав разрешителната молитва и кој од мои раце ги примаше Пречистите Тело и Крв Христови, активно учествуваше во разгорувањето на „бесот на толпата“.

Ех, зошто никогаш не можеме да излеземе од овие библиски архетипови, зошто???

„Дури и човекот… кој јадеше леб со мене, кренал пета против мене.“ (Пс. 40:10) А во овој случај не станува збор за обичен леб, туку за ЛЕБОТ НА ЖИВОТОТ!

И со какви очи, со каква совест, од позиција на каков морал, во оваа ситуација, ќе се обидуваме да ги учиме туѓите деца на доблести?!

Како да ги учиме другите, кога ние самите, за речиси 70 години живот – а според Библијата тоа е цел живот (Пс. 89:10), не сме ги научиле елементарните основи на Евангелската моралност?

Сакам да видам сега дали Претседателот на Св. Синод на БПЦ-БП ќе го почитува усвоениот Црковно-народен собор од 2008 година и ќе го почитува изборот на братството на Црногорскиот манастир за нов игумен, или ќе испрати таму некој „паднат од небо“ (кој, според некои, е и голем авантурист – се разбира).

И ако го направи второто, како што се слуша по невидливите патишта на црковните гласини, со какви очи ќе ги повикува родителите да ги воспитуваат своите деца во доблести?!

Тоа сите ќе го видиме.