Есен на „мировните“ преговори – како се лансира подмолно руско сценарио за притаена анексија на Украина

Пишува: Олексиј Голубуцки, УНИАН, Фактор

Есента за која сите предвидуваа дека ќе донесе втор обид за мировна конференција за Украина пристигна. И одеднаш, практично истовремено, се случија голем број изјави и настани.

1.Истовремено се појавија информации од повеќе извори дека канцеларот на Германија, третата по големина економија во светот и прва во Европа, планира да ги седне Украина и Русија на преговарачката маса.

Со сите средства да се принуди Украина да прифати територијални загуби, за да може Шолц да стане „канцелар на мирот“ (што за него ќе биде значаен фактор во позадината на остриот скок на популарноста на ултрадесничарите). Да, можеби италијанската La Repubblica не е најобјективен извор во однос на Германија, но слични информации доаѓаат од други извори, вклучувајќи го и самиот Шолц.

2.Истовремено набљудуваме ненадејно активирање на Индија и Кина: Си бара „да се создадат поволни услови за политичко решение“. Најавено е дека индискиот премиер во Москва ќе разговара за „можните мировни иницијативи по војната“. Шефот на кинеската дипломатија во октомври ќе пристигне на состанокот на БРИКС во Санкт Петербург. Веројатно и со тези за мировните договори и нивните услови.

3.Воедно со тоа, Орбан – одеднаш осиромашен за 5-30% од специјалните привилегии од „Лукоил“, кои му овозможија да го задржи својот рејтинг внатре во земјата – го упати своето барање. Еден вид „ќе продолжи со својата мировна мисија“. Ова ќе биде некој „забележителен настан“.

4.Истовремено со сето ова, руската пропагандна мрежа уште еднаш ја изнесе тезата „мир по секоја цена и што е можно поскоро“, но во нова варијација: „Ова ќе биде единствена шанса и за Украина и за Русија да искочат од јамата на смртта, уништувањето и деградацијата, на воената замка во која се најдоа двете страни. Сите проблеми на „предавство“ и „губење на авторитетот“ се всушност споредни во однос на можноста за запирање на војната. Да се ​​запре протокот на смрт, уништување и страдање. И ако запирањето на овој проток стане главен приоритет за властите на двете земји во војна, тогаш другите проблеми и спорни прашања може брзо да се решат.“ Овде имаме варијација на партенки на Кремљ уште од времето на Истанбул во 2022 година – од серијата „виновни се двете страни“, „и двете страни подеднакво страдаат и губат луѓе“ и други отворени лаги (иако мора да признаеме дека сега агресорот „исто така многу трпи“ благодарение на Службата за безбедност на Украина, украинското воено разузнавање и други специјални сили – особено во однос на рафинериите, складиштата за муниција, воените аеродроми и пограничните области).

5.И во истиот момент Лавров го објави истиот реален план за загарантирана победа на Русија, за кој сум зборувал повеќе од еднаш: да се уништи полека но сигурно Украина без војна. Во смисла да не уништи одвнатре преку барања за посебни „права за оние кои говорат руски“ и „квоти за бранителите на правата на оние кои говорат руски“. Говорот на Лавров не остава простор за сомневање дека токму ова сценарио Кремљ го смета за оптимално за уништување на Украина. И ќе се обиде да ги натера нашите сојузници да го спроведат. Веројатно со исклучок на балтичките земји и Полска, а можеби и скандинавските земји – односно соседите на Русија, кои и самите се соочија со таква притаена анексија.

На Русија и треба Украина без Украинци, неукраинска Украина. Да се ​​избрише нејзиниот јазичен и историски суверенитет, па државниот суверенитет преку изборни квоти за „оние кои говорат руски“. И тогаш едноставно самата територија ќе падне како презреано овошје назад во нозете на Москва. И овој момент ќе биде најтежок во преговорите – да се спротивстави на бранот барања кои изгледаат прилично „хуманитарни“ и „цивилизирани“ и да се убедат сојузниците дека во овие барања не се спомнува цивилизација или хуманитарност

Инаку, ова сценарио во моментов се тестира во Грузија. Доколку проруската партија добие потврда за својот мандат за практично единствена власт, тогаш ќе го потврди рускиот како втор државен јазик и ќе донесе одреден пакет закони за кои Кремљ лобираше (за руски инвестиции, за правото на Русите да купуваат недвижен имот и земјиште), а потоа Русија ќе игра со „враќање на Абхазија и Јужна Осетија како автономни назад во составот на Грузија“… Во тој случај Путин ќе се увери дека сценариото е реално.
И тогаш ќе се обиде да и го наметне на Украина: рускиот јазик, права за руски бизниси и пари, квота за проруски партии во сите изборни тела – минимум 30-40%. И тогаш може да и ги врати окупираните територии на Украина. Се разбира, со посебни права на териториите и органите на самоуправа. И со признавање на правата на „новите доселеници“. И соодветно со признавањето на двојното државјанство со Русија, барем за овие „доселеници“. И со специјални економски зони (за руски деловни и буџетски инвестиции).

Тогаш дури и нема да биде потребно да се бара од Украина некоја посебна демилитаризација. За 10-20 години таква Украина тивко ќе и се потчини на Москва, со или без оружје. Со волја и со задоволство.

Останува да се надеваме дека сојузниците ќе можат јасно да ја видат оваа перспектива и да ја разберат нејзината категорична неприфатливост за себе, не само за Украина. И дека нема да бидеме принудени да прифатиме такви услови.