Како Путин ја препороди Тимократијата на Платон- луѓето да се поудобни за војна, отколку за мир

//

Пишува: Виолета Радева/ Фактор.бг

Најчестo користените зборови во последните повеќе од два месеци се „фашизам“, „национализам“, „нацизам“. Со нив, рускиот претседател, кој раководи со руските вооружени сили, постојано шпекулира, обидувајќи се да ја оправда целосната инвазија на руската солдатеска во соседната суверена држава Украина. Обвинувањата дека Украинците се „фашисти“ и „националисти“, Владимир Владимирович Путин, а заедно со него и сите поддржувачи на неговиот режим како Лавров, Марија Захарова, Дмитриј Песков, Владимир Соловјов, Скабеева, Попов, Толстој, полковникот Гундјаев, кој ја извршува и функцијата Патријарх на Руската православна црква и цел полк добро платени пропагандисти на агресијата, имаат задача да ја пипнат жицата на стравот кај руските крестјани исплашени од Хитлер, уште од времето на Втората светска војна.

Сепак, стигмата на „фашисти“ и „националисти“ не е наменета само за внатрешна употреба. Напротив! Така, раководството на Кремљ со неговата масовна пропаганда се обидува да ја оправда пред светот, неиспровоцираната војна, која започна на 24 февруари 2022 година, изненадувачки веднаш откако Путин јавно ги негираше американските разузнавачки информации за планирана воена инвазија на Украина. Распоредувањето на повеќе од 150.000 војници вооружени до заби на границата меѓу Украина и Русија, тој го нарече планирана редовна воена „вежба“. Повторувајќи ја тезата за „чистење“ на „братската словенска земја“ од фашисти и националисти, министерот за надворешни работи на Руската Федерација Сергеј Лавров падна во сопствената замка. Во интервју за италијанската телевизиска куќа „Медиасет“, тој кажа глупости кои предизвикаа гнев, и незадоволство дури во Израел. Наводно искусниот, долгогодишен прв руски дипломат ги стави Владимир Зеленски и Адолф Хитлер на иста маса, визави еврејското потекло на украинскиот претседател.

„Можеби грешам“, вели С. Лавров, „но Хитлер имал и еврејска крв. Ова не значи апсолутно ништо. Мудриот еврејски народ вели дека најжестоките антисемити обично се Евреи.
Како одговор, израелскиот министер за надворешни работи Јаир Лапид рече: „Забелешките на рускиот министер за надворешни работи Лавров не само што се непростливи и срамотни, туку се и ужасна историска грешка. Евреите не извршиле самоубиство за време на Холокаустот. Обвинувањето на самите Евреи за антисемитизам е најниското ниво на расизам против Евреите“.

За жал, обвинувањата за „фашизам“ се излеваат од утро до вечер, како кај нас, така и во светот, но веќе се упатени кон Русија и нејзините политики, практики и форми на владеење, општествениот начин на живот и идеолошките постулати. Овој фиктивен „фашизам“ обично му се припишува на вистинскиот идеолошки спектар. Во идеологијата на модерното Руско Царство, наследникот на Советската социјалистичка империја, тешко е да се најдат автентични карактеристики на она што во теоријата и практиката на деветнаесеттиот век се дефинира како „десничарско“.

Сепак, компулсивното повторување на мантрата „руски фашизам“ од светската заедница е голема заблуда. Дури не е ни заблуда, туку е лага во духот на Орвел, чија основа лежи во долгогодишниот страв на руските болшевици и левите движења и формации низ светот од препознавање на заедничките корени на комунизмот, италијанскиот фашизам и германскиот националсоцијализам. Не е тајна дека родител на ова семејство бил Карл Маркс, а неговото наследство е дополнително развиено и спроведено како „болшевизам“ од Ленин, кој успеал да изврши државен удар во Руската империја и по една крвава, но успешна граѓанска војна војна, овој нов модел наоѓа поддржувачи низ цела Европа.
Меѓу нив се Бенито Мусолини, кој своето движење за социјална и политичка реорганизација ја нарекува „фашизам“ и Адолф Хитлер, кој ја развил идејата за „националсоцијализмот“ во духот на амбициите на Ленин да изгради „социјализам“ во една единствена земја, наспроти сфаќањето на Маркс дека социјализмот и комунизмот можат да се појават истовремено насекаде низ светот како последна фаза на капитализмот.

Познати се топлите, повеќе од пријателски односи меѓу Советска Русија и Германија. Помладиот идеолошки брат доби сеопфатна организациска и идеолошка поддршка од Москва во изградбата на репресивните тела, кампови и пропаганда. Доволно е да се споредат, на пример, плакатите на руските комунисти и германските националсоцијалисти за да се види директното влијание на советската уметност. Нема да се задржувам на познати факти како што се прогонот на интелектуалците, забраната на книги, нарачаните судски процеси.

Разликата помеѓу советскиот комунизам и германскиот националсоцијализам е во крајна линија во тоа што додека руските комунисти се обидуваат да го освојат целиот свет со цел физички да ги уништат сите класи освен пролетаријатот, германските националсоцијалисти ја подигаат ариевската раса во духот на погрешно разбраниот Ниче, како хегемон кој мора да биде доминантен. Оттука е и единствената голема разлика помеѓу двете гранки на левичарското дрво: во Советска Русија, комунистите ја ликвидираа приватната сопственост и ги уништија милионите нејзини сопственици, додека во Третиот рајх државата донекаде контролираше, но не ја уништи приватната сопственост и не уништи физички буржоазијата. Односно, комунистите го убиваа сопствениот народ, а националсоцијалистите почнале да ги прогонуваат, а потоа и да ги ликвидираат Евреите.
Патем, нивни учители во овој поглед се повторно Русите, кои многу пред Сталин организирале еврејски погроми. Да не заборавиме дека измислените „Протоколи на мудреците од Сион“ се креираат по наредба на шефот на задграничниот отдел на руската тајна полиција П.И. Рачковски, кој имал свои агентурни мрежи во Франција, Швајцарија, Германија и Англија. Роден интригант, Рачковски особено сакал да фалсификува документи. Кога избувнала револуцијата во 1905 година, Рачковски бил назначен за заменик-директор на полициската управа и се занимавал со големи памфлети преку кои се повикувало населението да убива Евреи. Тој, исто така, го основаше антисемитскиот сојуз на рускиот народ, кој финансира вооружени банди за масовни еврејски погроми.

Ривалството меѓу родните браќа СССР и Германија за постигнување на поставените цели е како ривалството на библиските браќа Каин и Авел.

Да не заборавиме дека општата цел на Советска Русија (Каин) била светска пролетерска револуција, а уште пред победата на Ленин и болшевиците во Граѓанската војна, руските револуционери предизвикале востанија и терористички акти во голем број европски земји, вклучително и во Бугарија. Советскиот шпион Резун, познат под псевдонимот Виктор Суворов, со низа свои книги го докажал неоспорниот факт дека СССР бил подготвен да ја нападне Германија (Авел) на почетокот на јули 1941 година. Откако дознал за претстојната војна, Хитлер започнал превентивна офанзива на 22 јуни.

По завршувањето на Втората светска војна, кога Соединетите Американски Држави и Велика Британија склучија договор со Сталин за поделба на светот и ја „подарија“ цела Источна Европа, како и дел од Германија на Кремљ, германскиот „фашизам“ веќе нашироко се дискутира. Поради внатрешното ривалство меѓу браќата Каин и Авел, уште во 1930-тите Комунистичката интернационала почна да ги користи термините „фашизам“ и „фашисти“ за сите оние кои на некој начин ја оспоруваа ексклузивноста на советскиот социјализам и болшевизам.
Кои се причините неговата употреба да стане широко распространета по целосниот пораз не само на Хитлеровиот националсоцијализам, туку и на Германија? Нормално, за да се избегне навредливата споредба меѓу „социјализмот“ изграден во СССР и новите „народни републики“ Полска, Чехословачка, Романија, Унгарија, Југославија, ГДР, Бугарија и националсоцијализмот што го исповедаат основачите на Третиот Рајх. Постарите го знаат и се сеќаваат на силното лево интелектуално движење во Западна Европа, постоењето на големите комунистички партии во Франција и Италија, глорификацијата на СССР од страна на истакнати европски писатели и филозофи. Така, дефиницијата за „фашизам“ се здоби со државјанство, се етаблира како аморфна, рационализирана дефиниција што може да се припише на какви било несакани или отфрлени идеи и движења во денешниот либерален свет. Се однесува и на екстремно левичарски партии и на анархистички движења, радикални формации, терористички организации (исто така левичарски, создадени и обучени од советски инструктори!).

Филозофи, главно од западните научни кругови, направија и продолжуваат да прават напори да ја објаснат содржината на терминот „фашизам“, а нивните ставови со нетрпение ги повторуваат поранешните марксисти од поранешниот социјалистички табор. Имаме една добро позната Хана Арент која вели дека фашистите никогаш не се задоволуваат само да лажат; Тие мораат да ја претворат својата лага во нова реалност и тие мора да ги убедат луѓето да веруваат во нереалноста што тие ја создале. Ако успеат, можат да ги натераат сите да прават, тоа што ќе им оди во прилог фашистите на власт.

Во популарната филозофска енциклопедија Стенфорд, авторите на дефинициите за „фашизам“ и „националсоцијализам“ тврдат дека дефиницијата на фашизмот е нецелосен процес, дека „фашизмот е веројатно најнејасниот од современите политички термини“ и дека било тешко. да се повлече јасна линија со други политички идеологии, методи или движења.
Според Џејсон Стенли од Универзитетот Јеил, „фашизам“ е збор што деновиве се користи доста лабаво, обично како епитет за дискредитација на туѓа политика, метод на политика, реторика за стекнување моќ, спектар, лизгачка скала. Ќе напоменам само дека книги за фашизмот се пишувани низ децениите од автори како Роберт Пакстон, Роџер Грифин, Медлин Олбрајт, Роб Риман и многу други.



Денес терминот „фашизам“ има пејоративно значење.

Направената семантичка промена е „наполнета“ со силно негативно значење, што предизвикува гадење. Тоа се вклопува во тој „нов говор“ создаден од болшевичката руска пропаганда, која за потребите на своите бугарски следбеници и борци го измислила дури и апсурдниот термин „монархофашизам“. Како да не се сеќаваме на книгата на Орвел од 1984 година?!

Сите левичарски движења и партии денес, без разлика дали се во Европа или Америка, без оглед на незначителните разлики меѓу нив, бегаат како ѓавол од темјан од нивните колеги од болшевиците и националсоцијалистите. Прават непосилни напори да ја прекинат својата папочна врвка со Манифестот на комунистичката партија на Маркс, каде што лаконски се представени следните цели: освојување на политичката моќ од пролетаријатот; насилно одземање на власта и терор; физичко уништување на сите „непродуктивни класи“; отфрлање и прогон на религијата и Црквата; уништување на „еснафското семејство“; сексуална слобода; ликвидација на државата. Во чист текст се вели: „Укинувањето на овие односи буржоазијата го нарекува уништување на поединецот и на слободата! Таа е во право. Навистина се работи за укинување на буржоаската личност, на буржоаската независност, на буржоаската слобода

Комунистите сметаат дека е недостојно да ги кријат своите ставови и намери. Тие отворено изјавуваат дека нивните цели можат да се постигнат само со насилно рушење на целокупниот постоечки општествен поредок“.

Да се ​​вратиме на прашањето: дали фашизмот е она што денес го набљудуваме во Руската Федерација?
Апсолутно не!
Но, пред да ги идентификуваме најзначајните карактеристики на политичката и државната моќ во остатоците од Советскиот Сојуз, фокусирани на Москва, да се потсетиме како античкиот грчки филозоф Платон ги опишал различните форми на владеење во Осмата книга на државата. Помеѓу познатите на пошироката јавност видови – аристократски, олигархиски, демократски и тирански, постои и еден среден, кој Платон го дефинира како тимократија или тимархија. Се појавува по падот на аристократското владеење при транзицијата кон олигархија. Според античкиот грчки филозоф и теоретичар на „идеалната држава“, владетелите на тимократијата ќе бидат „попогодни за војна отколку за мир“, па затоа владетелот „ќе ги почитува измамите и итроштините и целото свое време ќе го поминува во војна“. Владетелите на тимократијата се зависни од пари колку што се зависни и владетелите од олигархискиот систем, но оние во хибридот ќе го кријат своето „злато и сребро“ во темнината, ќе ги заградат домовите со ѕидови, како да градат гнезда. Во нив, пак, нема да ги трошат „со жени и други“ своите пари, бидејќи ги стекнале „тајно“, туку тоа ќе го прават со „туѓите пари, за да ги задоволат своите страсти“.

Во Руската Федерација денес постои токму таква хибридна влада, во која комунистичката номенклатура (болшевичката аристократија) со „тајно“ стекнатото огромно богатство стана олигархија која тоне во неверојатен луксуз додека масите гинат во беда, дрога. зависност и болест. , Заспиени од пропагандата за „величината“ на „рускиот свет“, руската „духовност“, рускиот избор на Бога. За да не се разбуди од сонот на разумот, постојано и се посочуваат надворешни непријатели и состојбата на помали или поголеми војни е трајна. Отровниот коктел на пропагандни предлози ги вклучува великоруските царски импулси; болшевичките митови од славната сталинистичка ера на невидена градба и херојска победа во Втората светска војна, игнорирајќи ја невидената материјална помош од Соединетите Држави; еден вид православен паганизам, кој во целост и служи на агресивната политика на Кремљ со кршење на Христовите заповеди.
Оваа хибридна форма на владеење би ја дефинирала како Болшевичко-православна олигархиска диктатура

Војната која денес беснее во Европа, тестирајќи ја цивилизацијата, јудео-христијанските вредности и духовното здравје на општествата, покренува претпоставки, очекувања, надежи, но и стравови кај многу луѓе, не само на нашиот континент, туку и низ целиот свет. И надежите и стравовите се различни. Можам да го изразам моето мислење, мислејќи повторно на античките Грци, според кои постои одреден етички или, со други зборови, религиозен поредок во вселената. Оваа теорија е поврзана со идејата за судбина и за неопходноста. Кога ќе се преминат границите на иманентната правда на битието, не се јавува само конфликт, туку и моќен судир на спротивставени енергии. Како резултат на тоа, постоечката натлична волја и моќ ја казнува ароганцијата и го враќа праведниот (етички) поредок нарушен од агресорот. Овој ред се применува и важи и во природниот и во човечкиот свет.



Претходна статија

Во Бугарскиот културно-информативен центар во Скопје се одржа дводневна работилница за креирање уметнички дела од мозаик за деца и возрасни со аутизам и други специјални потреби

Следна статија

(Видео) Изложбата „Погромот во Босилеград 15-16 мај 1917 г“ беше представена во Цариброд

Најново од Истакнато

Невладини организации на македонски Бугари од РС Македонија со осуда за срамниот говор на омраза кон Бугарите и Бугарија на фудбалскиот натпревар меѓу РС Македонија и Бугарија во Скопје

Претставници на 10 граѓански здруженија на граѓани на РС Македонија, со бугарска национална самосвест, испратија писмо