Надминување на ќорсокакот „Софија-Скопје“ и улогата на Љубчо Георгиевски денес

Пишува: Иван Николов/ БГНЕС

Во духот на „новиот“ тренд во бугарско-македонските односи, поранешниот лидер на ВМРО-ДПМНЕ и премиер на Македонија во 1998-2002 г. Љубчо Георгиевски е вклучен во група на лица од доверба на актуелните власти во Скопје. Истата група редовно ќе се среќава со соодветно избрани интелектуалци и граѓани на Бугарија и заемно ќе бара начини за подобрување на добрососедските односи меѓу нашите две земји.

Прашањето е дали има човек во Бугарија кој не сака односите меѓу Софија и Скопје да не бидат добри, туку одлични, без рабови и гребнатини? Љубчо Георгиевски многу добро знае, бидејќи тоа не е така. И се прашувам дали ќе се обиде да им објасни на своите нови софиски „поддржувачи“ зошто односите меѓу двете земји продолжуваат да го носат товарот од минатото?

Во интервју за македонската ТВ 21 на 6 мај годинава, Георгиевски го повтори своето убедување дека македонската страна треба да биде посамокритична, но побрза да ја подели вината подеднакво. Неговиот пример со политиката на Зоран Заев, кој направи многу за да се намалат недоразбирањата меѓу двете земји, не беше целосно одржлив. Точно е дека Заев се обиде да го стопи мразот и ние верувавме во неговите намери, но испадна дека сакал да го стопи мразот само на површинските проблеми, а не на суштински. А фундаментален проблем за Скопје и неговата владејачка класа од 1944 година до денес, без разлика дали е левичарска или десничарска, е еден – недостатокот на волја, храброст и подготвеност да признаат дека наметнувањето на југословенскиот комунистички идентитет е трагична страница во историјата. на Македонија. А тоа многу добро го знае Љубчо Георгиевски. Тој тоа го повторил повеќе од еднаш. Зошто тогаш ја презема невозможната улога да ја убеди Бугарија дека треба да попушти?! Во што? Да отстапи за она што тој самиот ги критикуваше македонските државници, политичари, научници и јавни личности!

Ќе се обидам да ги потсетам не само него, туку и сите важни фактори во РС Македонија, за што ги критикуваше, не само во годините на неговата политичка младост. Неговите несогласувања се сведуваат на следново:

Прво. Оригиналноста на македонскиот идентитет.

Второ. Идентитетот на преродбениците и револуционерите и нивниот јазик.

Трето. Замолчување и фалсификување на незгодните вистини во делата на денешните македонски научници хуманисти.

ЗА ОРИГИНАЛНОСТА НА МАКЕДОНСКИОТ ИДЕНТИТЕТ. Во лута реакција, пред десет години, против засилената антиквизација на државата и менталитетот на народот, тој извика: „Ваков безобразлук, неосновано и глупаво извлекување на националниот идентитет не му се случило на ниту еден народ во поновата светска историја! А кај нас за шеесет години – дури двапати! ДА ОБЈАСЊАМ. ТАКВОТО ИСЖИВУВАЊЕ ВРЗ ИДЕНТИТЕТОТ МОЖЕ ДА СЕ СПОРЕДИ САМО СО ПРОМЕНАТА НА СОПСТВЕНИОТ ИДЕНТИТЕТ, КОЈА ИМ СЕ СЛУЧИ НА ИСТИТЕ ЛУЃЕ ВО 1945 година. (Магазин ФОКУС – Скопје, 8 декември 2011 година „Македонија-отпадничка! Или убивање на верата во нацијата“)

Заклучокот. Значи она што го тврди бугарската страна, дека денешната македонска нација се појавува по завршувањето на Втората светска војна, е точно. Што е тогаш спорно? Заев, кој според Љубчо скршил многу мраз од заблуди, не посака да го скрши овој, најдебелиот мраз.

ВТОРО ЗА ИДЕНТИТЕТОТ И ЈАЗИКОТ НА ПРЕРОДБЕНИЦИТЕ Георгиевски ќе напише „Човек треба да биде тотално несериозен, тотално неискрен и тотално лажго, кога от денешен аспект, кога jа гледа нашата македонска преродба, не сака да признае една работа. А тоа е дека македонските преродбеници, Глигор Прличев, Миладинов, Шапкарев и да не ги броиме сите, кога ке се отворат сите тие книги…да увидиме, дека и писмото е она што ние денеска го нарекуваме бугарско писмо и jазикот…го нарекували бугарски jазик… И во што е тука проблемот?(Льубчо Георгиевски, „Тоа сум jас“, Скопие, стр. 165 )(Лубчо Георгиевски, Тоа сум јас, Скопје, стр. 165)

Заклучокот. Проблемот е што ниту една од водечките фигури во РС Македонија не сака да ја признае оваа вистина.

ТРЕТО ПРЕМОЛЧУВАЊЕТО И ФАЛСИФИКУВАЊЕТО НА НЕУДОБНИТЕ ВИСТИНИ ВО ДЕЛАТА НА ДЕНЕШНИТЕ МАКЕДОНСКИ ХУМАНИТАРНИ НАУЧНИЦИ.

Пред извесно време ги цитирав зборовите на Љубчо од неговиот памфлет „Кој со кого ќе се помирува“, која во 90-тите години на минатиот век предизвика голема врева во Македонија. Сега се враќам на овие зборови, бидејќи тие не се само констатација, туку и пресуда: “ Толко ли им е тешко да сфатат дека тоталитарниот sид, со коj е оградена Македонија, можат да го држат уште десет години, меѓутоа, ќе доjде ден кога сето тоа ќе се сруши и ШТО ЌЕ СТАНЕ СО НИВНИТЕ ДЕБЕЛИ КНИГИ НАПИШАНИ ВРЗ БАЗА НА ОЧЕВИДНИ ЛАГИ ИЛИ ДРЖАВНИ ФАЛСИФИКАТИ…зар не сфаќаат дека помина времето кога историjата се пишуваше во затворените граници од Гевгелиjа до Врање!“

Заклучокот. Нели и Бугарија постојано зборува за лагите и фалсификувањето на изворните документи во книгите на македонските научници?

Ако Љубчо Георгиевски е искрен и несебичен борец против лажните митови на Скопје, по иницијатива на сопствената совест, мора да отиде во Брисел и да ја открие оваа горчлива вистина за македонската елита и за цела Македонија. А строгата позиција на Бугарија е само поттик за неопходната и неизбежна катарза на македонското општество.

ЗАКЛУЧОК.

1. Бугарија тврди дека македонската нација е создадена по Втората светска војна. Ова мислење го дели и Љубчо.
2. Бугарија повеќепати изјавила дека јазикот, писмото и самосвеста на преродбениците и револуционерите се бугарски. И Љубчо го тврди истото.
3. Бугарија не ги прифаќа лагите и фалсификатите во делата на македонските научници. И Љубчо протестира против тоа.

Каде е тогаш проблемот? Проблемот е што ништо не се сменило во Република Македонија од 1991 година. Љубчо Георгиевски се смени во спротивна насока на вистината и правдата.

Пред точно триесет години направив интервју со ветеранот бај Ангел Митрев – Геројот, кој со години лежел во затворот Идризово само заради неговата припадност кон ВМРО и неговиот бугарски национален идентитет.

Тогаш тој ми рече: „Сега е моментот не само во Македонија, туку и во Бугарија да се фати работата паметно. ДА ЈА ПРИЗНАЕТЕ НЕЗАВИСНОСТА НА МАКЕДОНСКАТА ДРЖАВА, ОВА ЗНАЧИ ДА ГО ИСТЕРАТЕ СРБИЗМОТ, ДА ГО ПРЕКИНЕТЕ ПАТОТ НА АСИМИЛАЦИЈАТА… Ете го Љубчо Георгиевски, едно паметно, убаво, емотивно дете со идеали. Само затоа што во Америка се сретнал со претставници на МПО, беше прогласен за бугараш, бидејќи оваа организација била пробугарска“ (СВ Дневник, 21.01.1992).

Како што гледаме, бај Ангел ја поврзува независноста на македонската држава со протерувањето на СРБИЗМОТ, со сузбивањето на АСИМИЛАЦИЈАТА и со надежта дека младите како Љубчо Георгиевски ќе ја турнат Македонија на патот на самоспознавање и самосвестувањето. Зошто беа излажани надежите на овие вистински патриоти на Македонија, кој ќе каже?

Бај Ангел го нагласува и значењето на прекарот „бугараш“ во југомакедонистичкиот политички речник – омразата, негативизмот и омразата, кои во Скопје и до ден денес со големо задоволство се велат. Ова е јаничарскиот вирус на наметнување на масовна психоза врз братски народ и сосед, психоза неприфатлива во ниту една цивилизирана земја.

Нема промена и во тоа е проблемот. Љубчо Георгиевски тоа многу добро го знае и не мора да го крши јазикот, кога зборува за овие прашања со своите новопечени поддржувачи во Софија. Овие ненадејно појавени „ѕвезди“ по темата, преку луѓе како него, се обидуваат да разбудат интерес за сопствениот помрачен лик во нашето општество.

И да не се лажеме! Нив не ги интересира трагедијата на проблемот, туку неговите пропагандни и карикатурни инкарнации, чии арогантни трубадури се денес.

Битката е за вистината, а вистината секогаш има непријатели и добронамерници – наивници или фарисеи.