НЕ СЕ КРИЈ!

Забава Љубовни приказни Магазин

Веднаш штом излегов од продавница, почна да врне. Не сакав да се вратам, продавачката беше доволно груба и ме погледна со таков осудувачки поглед како да сум украла нешто од неа. Чадор не земав со мене, зошто ми е чадор за во продавница? Добро, си реков одиме под дожд. Не сум го правела ова 100 години.

Дождот врнеше се повеќе и повеќе и луѓето во паника почнаа да трчаат насекаде. Изгледаа толку смешно од страна, трчаат во различни правци, надевајќи се дека ќе се скријат во куќите, продавниците, на автобуските постојки, под дрвјата. За една минута улицата се испразни.

Моето внимание не можеше а да не го привлече еден дечко кој не се криеше никаде. Беше облечен во светла тексас јакна. Целиот натопен и со слушалки во ушите, не го криеше лицето од дождот и пееше нешто. Се прашував што пее и решив да се приближам. Тој не ме виде, но како да чувствуваше дека доаѓам –  се стрча по патот кон паркот.

Очигледно секој би се уплашил ако некој непозната би го следел. Но не, се чинеше дека  ова го  забавуваше уште повеќе. Почна да се крие зад дрвјата, да се смее гласно. Јас бев толку изненадена што почнав да викам: не се криј! Не се криј!

Од тој чуден ден поминаа неколку години. Нејговата фармерска јакна беше изгубена некаде за време на нашето патување во Исланд. Што е најважно – го научив да не се крие. И тој ме научи да не се плашам и да верувам дека никогаш повеќе нема да ми избега.

Заедно никогаш не се криеме од дожд, јас дури и не се сеќавам каде е мојот стар чадор.

Кога врне ние танцуваме заедно меѓу луѓето, и заедно пееме неразбирливи песни за другите. Ние заедно ја воспитуваме нашата мала ќерка. Ние сме заедно.

И кога во животот имаме проблеми и кавги, лутината не ни трае повеќе од половина ден. Му пристапувам кога е сериозен и гледа некаде на страна, го наоѓам неговиот поглед и велам: не се криј!