Вештачките корени на македонистичката духовност
Пишува: Иван Николов, издавач и главен уредник на списанието Бугарија-Македонија, специјално за БГНЕС
Секоја народ има своја духовност, што го разликува од другите народи и етнички групи. Духовноста има длабоки корени во минатото.
Тоа е акумулација и ерупција не само на креативната енергија на еден народ, на неговите фолклорни, религиозни и церемонијални ритуали и верувања, туку и израз на длабоко вкоренетата желба за самоизразување и самопотврдување во човековата природа. Блескаво возвишените личности се еманација на духовната енергија и ликот на секоја една историски потврдена заедница. Можеме ли да ја замислиме античка Елада без Хомер, Платон, Аристотел, Есхил?…Рим без Вергилиј, Хораџиј, Овидиј, европската Ренесанса и Просветителството без делата на Шекспир и Сервантес, Гете и Шилер, Волтер и Монтескје?!
Ако погледнеме во бугарскиот среден век и во Преродбата, ќе ја откриеме духовната империја на Светите Седмочисленици, неколку века по нив, во својот морален сјај се издигнува патријархот Ефтимиј, а по уште неколку векови, одекнува потресниот повик на отец Пајсиј…по него доаѓаат патриотско-мобилизирачките дела на Софрониј Врачански, Петар Берон, Браќата Миладиновци, Григор Перличев, Џинот, Добри Војников, Васил Друмев… Тоа се личности-творци со корени длабоко вградени во бугарската душа, кои ѝ даваат облик на нашата национална духовност до денешен ден.
Ги пишувам овие редови, испровоциран од написот „Свети Климент Охридски – Македонски апостол Павле“, објавен во „Нова Македонија“ – Скопје на 7 декември 2022 година. Автор е теологот, професор д-р Ратомир Гроздановски.
На самиот почеток професорот јасно кажува: „…Само свети Климент е наречен „вториот апостол Павле“ како што пишува во Житието за него, блажениот Теофилакт Охридски…“ И откако цитираше неколку изјави од непостоечки примарни извори и изрази извадени од контекстот на авторот, тој се повикува на некои дела кои служат повеќе ѝ служат на фикцијата – „Дела -16, 9…“
Немојте да мислите дека оваа порака е осамен трн на плодно поле! Несомнено, професорот-теолог ја отвора завесата на прифатената технологија на преуредување на изворите кои до нас дошле благодарение на нивното совесно пренесување низ вековите. Овој континуитет на вредности од минатото веднаш отпаѓа со појавата на „ПОТРЕБАТА“ за создавање на новиот „македонски идентитет“. Целта е: да се откине, да се избрише досегашната самосвест на жителите на територијата наречена во 1944 година Социјалистичка Република Македонија. И така новопрогласените „научници“ по команда ги засукуваат ракавите.
Што прават со Пространното Житие на Свети Климент Охридски од Теофилакт Охридски, кое се појавило во 11 век? Прво, секаде го пречкртуваат или заменуваат зборот „бугарски“ со зборот „македонски“ или, во најдобар случај, ги прескокнуваат редовите каде се спомнува ова неласкаво „сквернословие“. Истото го прави и професорот Ратомир Гроздановски. Да не ја следеше методологијата на изобличување на примарните извори, ќе цитираше барем некој друг автентичен текст од Пространното Житие на Свети Климент Охридски. На пример: „…Кога овие светители, мислам на Кирил и Методиј, видоа дека има многу верници… но дека се целосно лишени од духовна храна, ЈА ПРОНАЈДОА АЗБУКАТА, како што рековме, и ги ПРЕВЕДОА ПИСАНИЈАТА НА БУГАРСКИ ЈАЗИК…“ “… Кога гласините што го направиле голем Климент… го презеле и царот Симеон целосно…тогаш царот го повикал светителот кај него… го поставил за епископ на Дремвица или Велика и така КЛИМЕНТ СТАНА ПРВИОТ ЕПИСКОП НА БУГАРСКИОТ ЈАЗИК…”И уште:”…Тој ( Климент – б.а. ) составувал јасни и едноставни зборови за сите празници, … но кои се разбирливи и за најпростиот БУГАРИН. … И СТАНА НОВ ПАВЛЕ ЗА НОВИТЕ КОРИНТЈАНИ – БУГАРИТЕ…“ И се во овој дух до крај. Житието има 29 поглавја и 79 параграфи…И ниту еднаш не е спомнат зборот „македонски“ или „Македонија“
Се прашуваме зошто македонските интелектуалци – научници, поети, писатели, филозофи, толку ропски служат на доктрина која не само нив, туку и неколку генерации ги претвори во роботи на лагата?
Очигледно, креаторите на македонската духовност имаат „морал“ што воопшто не треба да се потцени.
Има доволно докази кои укажуваат на тоа дека повеќето современи македонски научници, политичари и јавни личности, принудно или доброволно, станаа спроводници на оваа белградска идеологија која го помрачува умот. Таа се појавила во крајот на 19 век, а нејзина основна цел било србизирањето на Бугарите кои живеат во Македонија.
Почетокот се наоѓа во планот на Стојан Новаковиќ, амбасадор на Србија во Цариград, да издава неделник во турската престолнина со име „Вардар“. Тоа се случило во 1885 година. Во таа прилика во својот дипломатски извештај го информирал премиерот Милош Гарашанин какви упатства му дал на уредникот на овој неделник. А тие се следните:
„ПРВО. Да се одржи пријателски однос кон Грција.
ВТОРО. Уредникот треба да бара пријателства со грчките новинари и да изгради заеднички фронт во борбата против Бугарската егзархија.
ТРЕТО. Да води полемика со бугарскиот печат. Во текот на полемиките, да станува јасно дека Србите се посилни и покултурни, дека главната задача е да се води ПОЛЕМИКА СО БУГАРИТЕ.
ЧЕТВРТО. Апсолутно пасивен однос кон Русија.
ПЕТТО. Да има добар и објективен однос кон Србите. Да не кажуваме ништо за нашите намери, туку внимателно да евидентираме што е направено и што се прави и да ги информираме читателите – во патриотски дух.
ШЕСТО. Кон Турција најголема лојалност.“ (Климент Џамбазовски, „Културните и општествените односи на Македонците со Србите во XIX век“, Скопје, 1960, стр. 157).
Во 1888 година Стојан Новаковиќ ги развил овие шест точки во добро структурирана доктрина за замена на генетскиот код на Бугарите во Македонија, кој во 1934 година е усвоен од Коминтерната, а од 1944 година – практично имплементиран од режимот на Тито во Социјалистичка Република Македонија.
Денес, во независната македонска држава, белградското „државотворно“ наследство продолжува да ги диктира правилата. И ова има свои логични објаснувања…
Во образовниот систем на Социјалистичка Република Македонија, како составен дел на Федеративна Југославија, фундаментална е доктрината на Стојан Новаковиќ. Учебниците по историја и сите хуманитарни дисциплини изобилуваат со идеите на овој идеолог на пансрбизмот облечен во униформата на Титовиот комунизам.
Ако сакате да разберете како се уредувало делото на Светите браќа Кирил и Методиј и нивните ученици и по 30 години самостојна државност, обратете се до учебникот „Историја за прва година гимназиско образование“, објавена во Скопје во 2006 година. Сите автори се истакнати „авторитети“ – Блаже Ристовски, Шукри Рахими, Симо Младеновски, Тодор Чепреганов, Митко Б. Панов.
На страна 148 од овој учебник читаме: „… Методија, како војвода, во 845 година бил испратен како владетел на Славјанското кнежество во Македонија… Бидејќи во ова кнежевство живееле Струмјаните, Методиј имал задача да ја обезбеди нивната поддршка во заштитата на Македонија ОД НАПАДИТЕ НА БУГАРИЈА…“ И уште едно ремек дело на манипулативна историографија, на следната страна: „…Од тоа време Бугарија имала воен договор со Франките, а Бугарија војувала против Византија на во исто време, византискиот император Михаил III всушност ги испратил Константин и Методиј во мисија КОЈА ИМА И АНТИБУРГАНСКИ КАРАКТЕР…“
Принципот е да се демонизира Бугарија во секоја прилика и со сите средства…
Перењето мозоци нема сопирачки. На „елегантен“ третман се подложени и најмладите ученици. Тоа го разбираме од учебникот „ЖИВОТОТ НА ЛУГЕТО ВО СРЕДНИТЕ ВЕКОВИ – Работна тетратка со избор на текстови по ИСТОРИЈА за шесто одделение“. Автори се Коста Аџиевски и Виолета Ачкоска.
Си дозволувам да се задржам на само еден текст. Таа е на 15. страница и носи наслов „Самуиловата победа во битката кај Трајановата порта“. Ова е извадок од дело на византискиот автор Лав Ѓакон – 10 век.
Извадокот, според наставното помагало, започнува вака: „…Цар Василиј, собра војска, брзо тргна против Мизите…“
Оваа реченица ја земам само поради зборот „мизите“, кој е објаснет под линија на дното на страницата вака: „Племиња кои го населувале Балканскиот Полуостров во старите времиња. Лео Ѓакон со ова име ги нарекувал поданици на Самуил“…
За да им стане јасно на „креаторите“ на овој учебник кои се Мизите, ќе го цитирам почетокот на Краткото житие на свети Климент Охридски од Димитар Хоматијан – 13 век. Житието започнува вака: „Овој голем отец наш и светилник на БУГАРИЈА потекнуваше од европските МИЗИ, кои народот обично ги знае како БУГАРИ…“
Отворено да лажеш. Непромислено да фалсификуваат изворни сведоштва за минатото на народот! Да се величаат злобниците на овој народ и да им се подигаат споменици… Ова денес го прават духовните наследници на Стојан Новаковиќ во Република Македонија.
Какво изживување споменот на будителите, хероите и мачениците, со споменот на жртвите од триесетгодишната српска окупација и на борците против неа!?
Зошто денешните „просветители“ на народот молчат за шамарот што српскиот престолонаследник Александар и го удрил на малата Васка Зоичева од Скопје во октомври 1912 година, само затоа што, на неговото прашање „Што си ти?“ таа одговорила: „Бугарка“. Зошто молчат за гнасното убиство на учителот Атанас Лутвиев од Прилеп, само поради здравицата што ја крена на „сојузничките“ српски офицери за здравјето на бугарскиот цар Фердинанд?! Зошто молчат за масовните убиства на војводи и комити на ВМРО и на илјадници познати и непознати обични Бугари во истата есен на 1912 година? Зошто молчат за подвигот на поетите-војводи Љубомир Весов и Илија Кушев во ноември 1922 година, кои загинаа во борбите со српските воени единици, за студентите на скопскиот судски процес во 1927 година, за саможртвата на Мара Бунева?! …
И без илузии!
Пред нас доаѓаат битки. Не за моќ, привилегии и придобивки.
Ни претстојат битки за вистината и за душата на Македонија.
