(Видео) Манастирот во селото Гигинци – свето место и место за мачеништво

//

Гигинскиот манастир „Св. Св. Безсребреници и чудотворци Козма и Дамјан“, еден од најубавите во Пернишката област, бил претворен во концентрационен логор по државниот удар на 9 септември 1944 година. За жал, сè уште многу малку се знае за оваа трагична приказна, јавува БГНЕС.

Откако комунистите ја презеле власта за манастирот, настанале тешки времиња. Тука била стационирана радомирските партизани предводени од озлогласениот крволок Славчо Радомирски, изјави за БГНЕС сегашниот игумен архимандрит Никанор.

Славчо Радомирски е еден од организаторите на познатите терористички групи на БКП, кои за време на Втората светска војна ликвидираа угледни бугарски воени лица и интелектуалци. Тој бил и меѓу организаторите на неуспешниот обид за атентат врз најголемиот бугарски новинар од тоа време, Данаил Крапчев, што требало да го изврши на 23 март 1943 година Иван Буруџиев – татко на Татјана Буруџиева, шеф на кабинетот на поранешниот премиер Сергеј Станишев и поранешен пратеник од БСП.

По 9 септември, Славчо Радомирски бил на голем број одговорни партиски и воени функции. Тој бил прогласен за генерал-мајор, тој бил заменик во комунистичките Народни собранија, кои едногласно ги прифаќале сите одлуки донесени од партијата.

„Според сеќавањата на луѓето од селото, кои лично сум ги слушнал, манастирот бил претворен во мал концентрационен логор или затвор“, вели игуменот архимандрит Никанор.

Архимандрит Никанор, игумен на манастирот во Гигинци.

Во него биле донесени поранешни министри кои се уште не биле ликвидирани од „народната“ власт, и блиски соработници на царското семејство.

„Станува збор за периодот од септември до ноември 1944 година. Овие луѓе биле превезувани во отворени камиони и биле видени од селаните бидејќи многу често таму застанувале на краток одмор. Потоа биле стрелани во околината на манастирот“, рече архимандритот Никанор.



Тој ја раскажа приказната за двајца полицајци кои за време на војната служеле на островите Тасос и Самотраки. Како такви, новата влада одлучува да ги застрела, но за чудо тие преживуваат. За нив се застапила млада партизанка, чиј живот го спасил еден од полицајците и тие биле ослободени. Но, ова е изолиран случај, за повеќето од приведените без судење и казна, манастирот и неговата околина се покажале како последен дом.

Друг познат случај е со еден мештанец од блиското село Непразненци, кој во 1964-1965 година, т.е. 20 години по „црвениот терор“, додека ги пасел своите овци, открил човечки коски во провалијата. Како совесен граѓанин ги известил локалните власти, а тие пак ја пренеле информацијата „каде што треба“. „Од каде што треба“ се јавиле да го предупредат човекот дека, ако му е мил животот треба да молчи. Коските биле закопани на друго место. По 10 ноември 1989 година, човекот, кој тогаш веќе беше многу стар, се осмели да сведочи“, споделува архимандритот Никанор.

Познато е и дека во областа биле донесени и затвореници од концентрациониот логор „Куцијан“. Тоа е поранешен рудник за јаглен во Пернишко, кој по 1945 година е претворен во логор. Бил еден од главните логори во земјата до 1950 година, кога бил затворен, а неговите затвореници биле испратени во логорот „Белене“.

„Затворениците од „Куцијан“ сечеле дрво за греење. Овде тогаш немало толку убава шума како денес“, вели архимандрит Никанор и додава: „Сето тоа се работи што лично сум ги слушнал од постари луѓе на кои може да им се верува“.

Не се напишани научни написи или монографии за трагичните настани што се случиле на просторот на манастирот за да се документираат злосторствата на комунистичкиот режим. „Манастирот во Гигинци е и место за молитва и светост и место на мачеништво“, ја завршува својата приказна неговиот игумен архимандрит Никанор.



Претходна статија

ПЕИ му пиша на Ковачевски: Торбешите да влезат во Уставот

Следна статија

Антикорупциска отвори предмет за ќерката на Џафери

Најново од Вести