(Видео) Мара Белчева – поетесата на љубовта и духот, инспирација и животна сопатничка на Пенчо Славејков

Мара Белчева е една од најзначајните бугарски поетеси и интелектуалки од крајот на XIX и почетокот на XX век. Таа останува запаметена по својата интимна лирика, значајните преводи од европската книжевност и длабоката, сложена љубовна врска со поетот Пенчо Славејков, пишува Актуално.

Родена е на 8 септември 1868 година во Севлиево. Образованието го продолжува во Виена, но по смртта на татко ѝ се враќа во Бугарија. Во 1886 година се мажи за Христо Белчев – поет и подоцнежен министер за финансии. Нивниот брак трае кратко: во 1891 година Белчев е убиен при атентат врз Стефан Стамболов, а младата Мара останува вдовица на само 23 години.

По трагедијата, таа станува дворска дама на принцезата Клементина и им предава јазици на децата на кнезот Фердинанд. Иако била обожавана во дворските кругови, Мара ја избира слободата и оди на студии во Виена. Подоцна, за време на Балканските војни, работи како медицинска сестра.

Пресвртна точка во животот ѝ е запознавањето со Пенчо Славејков во 1903 година. Иако никогаш не се венчале, нивната врска била исклучително длабока и духовна. „Се љубевме толку силно, што секој ден заедно вредеше колку цела година“, ќе напише подоцна Белчева. Таа станува дел од книжевниот круг „Мисла“, а нејзиниот дом се претвора во негово неформално средиште.

Поради нивната неконвенционална врска, и двајцата плаќаат висока цена – таа ја губи пензијата, а Славејков е отпуштен од Националната библиотека. И покрај тоа, Белчева ги вложува сите свои средства за да ја поддржи неговата кандидатура за Нобелова награда за литература.

По смртта на Славејков во 1912 година, таа се враќа во Бугарија, ги уредува неговите дела и продолжува да пишува и преведува. Нејзини преводи на Ниче и Хауптман, како и сопствената лирика, ја утврдуваат како значајна фигура во бугарската култура. Нејзината поезија е исполнета со љубов, духовност и размисли за човечката судбина.

Мара Белчева умира во 1937 година во Софија. Денес, нејзиното име го носи улица во главниот град на Бугарија, а нејзиниот лик е прикажан на банкнотата од 50 лева – траен симбол на нејзиниот придонес кон бугарската култура и духовност.