188 години од раѓањето на „најдобриот наш Бугарин” – Васил Левски

„Јас сум се ветил на татковината како жртва за нејзиното ослободување, а не да бидам кој знае каков!”

„Најдобриот наш Бугарин” е точен цитат на Данаил Христов Попов, кој е еден од најблиските соработници на Апостолот на слободата, пишува БГНЕС.

На 18 јули се навршуваат 188 години од раѓањето на Апостолот на слободата Васил Левски. Васил Иванов Кунчев е роден на 18 јули 1837 година во Карлово во семејството на Иван и Гина Кунчеви. Се замонашува под името Игнатиј. Ракоположен е за јероѓакон и станува пејач во црква во Карлово.

Во 1862 година заминува за Србија и учествува во Првата бугарска легија на Раковски во Белград. Таму, поради својата вештина и храброст, го добива прекарот Левски (според легендата, направил лавовски скок за време на вежби).

По распуштањето на легијата се приклучува на четата на дедо Иљо војвода. Во 1863 година заминува за Романија, а по краток престој се враќа во Бугарија.

Левски се вклучува во Втората бугарска легија во Белград во 1868 година, но по нејзиното брзо распуштање доаѓа до заклучок дека бугарскиот народ сам треба да ја преземе тежината на борбата за ослободување. На крајот на 1869 година, Левски заедно со Љубен Каравелов учествува во основањето на Бугарскиот револуционерен централен комитет (БРЦК). Ботев пишува за неговата неверојатна издржливост и карактер: „Студ, дрво и камен пука, гладни по два или три дена, а тој пее и се весели!”

Апостолот го трасира патот и ги дава клучните насоки за тоа како да се ослободи Бугарија. Тој е основач на ВРО (Внатрешна револуционерна организација). Васил Левски е човекот кој формира комитети во многу населени места, создава тајна полиција и тајна пошта, успева да создаде огромна мрежа од луѓе кои во следната фаза треба да кренат масовно востание за ослободување на Бугарија. Неколку години по неговата смрт се крева Априлското востание.

„Гледај ја народната работа повеќе од сè друго, повеќе и од себе да ја почитуваш!” се зборови на Апостолот Васил Иванов Кунчев Левски.

Апостолот на бугарската слобода е уапсен во зимата на 1872 година во К’кринскиот хан, во близина на Ловеч. Направени се неколку обиди за негово ослободување, но за жал ниту еден не бил успешен. Левски е одведен во Софија и изведен пред државен суд. Осуден е на смрт. На 18 февруари 1873 година е обесен крај Софија.

Несомнено, Васил Левски останува двигателот на бугарската национална револуција, нејзиниот најсвет и најуспешен син. Неговите мисли, цитати и размислувања за слободата на татковината остануваат актуелни и денес. Поклон и вечна слава пред „најдобриот наш Бугарин”.