Бугарија тоне во деструктивни теми, не ја гледа големата цел

Пишува: Георги Пашкулев, главен уредник на БГНЕС

Бугарија денес живее во времиња кои потсетуваат на годините по Ослободувањето во 1878 година. Целосно се менува економскиот развој и односите со соседите, но најважно, се менува начинот на размислување. Ако периодот по Ослободувањето нашиот голем дипломат и публицист Симеон Радев го определил како време на градителите на современа Бугарија, денес со загриженост набљудуваме како оние кои стигнале до највисоките позиции во државата, дури и виртуелно не можат да ја сфатат одговорноста што ја носат. Едни се опседнати со богатството, други со позициите, трети се занесени од медиумскиот популизам. Сите тие можат да донесат времиња на уништување.

Оценката за транзицијата, која целосно и неповратно заврши како процес, не е особено висока. За разлика од некои поранешни комунистички земји, Бугарија не успеа доволно да ги искористи промените што настанаа по падот на Берлинскиот ѕид. Овие пропусти целосно се должат на внатрешниот развој на нашата земја…

Но, Бугарија денес ги има сите инструменти, вклучувајќи ги политичките и енергетските инфраструктури, за да се бори да го заземе своето место на Балканот. Ниту една соседна земја во моментов го нема овој потенцијал.

Србија, која продолжува да биде главен дестабилизирачки фактор на Балканот, е носител на насилство и омраза. Романија е во тешка политичка криза поради резултатите од претседателските избори и можното деструктивно сценарио за нејзиниот развој. Турција сè повеќе се лизга кон авторитаризам. Грција е земја која практично има проблеми со сите свои соседи – доволно е да се потсетиме на блокадата на Македонија, а за односите со Турција да не зборуваме. На крај, за жал, имаме целосно потчинета на српскиот хегемонизам РС Македонија.

Во ваква ситуација и со вакво опкружување, Софија е должна да го стабилизира регионот и да го гарантира неговиот развој, вклучувајќи го и усвојувањето на заедничката европска валута. Нашите партнери, како во одбранбениот, така и во политичко-економскиот сојуз, имаат огромна потреба од нас.

Наместо да ги следиме стратешките цели со помош на овие инструменти – создавање дигитална економија и приближување до животниот стандард на другите европски земји, општеството го зафаќаме со деструктивни теми, деморализирачки дебати на национално ниво за тротинетките, „рајскиот гас“ и злосторствата извршени од психопати. Додека ЕУ целосно ја реструктурира образованието, одбраната и економијата, ние се затвораме и тонеме во самоизолација.

Трошењето на јавната енергија значи само едно: се работи за сè друго, освен за бугарскиот интерес. Така, некои стануваат уништувачи, наместо градители.