На 28 декември 1932 година во центарот на Софија е застрелан „министерот за надворешни работи“ на ВМРО – Симеон Евтимов

На 28 декември 1932 година во центарот на Софија е застрелан „министерот за надворешни работи“ на ВМРО, Симеон Евтимов. Атентатот врз еден од најблиските соработници и пријатели на Иван Михајлов е организиран и платен од Белград, пишува БГНЕС.

Симеон Евтимов е роден во 1896 година во големото бугарско село Емборе во Егејска Македонија, кое денес се наоѓа на територијата на Грција. Учи во Солунската трговска гимназија, но по Втората балканска војна, кога градот е окупиран од Грците, се преселува во Бугарија и ја завршува прочуената Свиштовска трговска гимназија. Подоцна Евтимов прави блескава кариера и станува директор на тутунска фабрика во Дупница.

Првото перо на ВМРО

Уште од младешките години тој се вклучува во борбите на македонските Бугари против српските и грчките окупатори. Станува член на Македонскиот младински културно-просветен сојуз. Од овој период потекнуваат и неговите први публицистички текстови во одбрана на бугарските национални интереси, во кои јасно се забележува неговото талентирано перо.

Вака го опишува револуционерот Христо Шалдев:
„Веднаш по завршувањето на светската војна, за време на мировната конференција, Симеон Евтимов прв од Бугарија го крена гласот во одбрана на бугарската национална кауза, објавувајќи во списанието „Јуроп Нувел“ еден енергичен напис – протест и предупредување до авторите на мировните договори, со кој им соопштува дека борбата за слободата на поробените Бугари во Македонија, Тракија, Добруџа и Западните покраини, и покрај суровоста на договорите, нема да престане.“

Текстови на Евтимов, покрај во „Јуроп Нувел“, излегуваат и во низа други печатени изданија, меѓу кои и „Напред“ и други.

Во 1927 година тој ја напушта работата и целосно се приклучува кон ВМРО. Истата година е избран за уредник на органот на Задграничното претставништво на организацијата – „Маседоан“. Весникот се издава во Женева на француски јазик.

Постепено Симеон Евтимов се утврдува како еден од најголемите публицисти на ВМРО. Неговото име се вбројува меѓу такви значајни дејци на Внатрешната организација како Симеон Радев, Никола Милев, Данаил Крапчев и Јордан Бадев. Со своето перо Евтимов станува закана за непријателите на ВМРО, кои набргу ќе се обидат да се пресметаат со него.

Дипломат број 1 на ВМРО

Паралелно со публицистичката дејност, Симеон Евтимов развива и значајна меѓународна активност, со што си го заслужува признанието „министер за надворешни работи на ВМРО“.

Во период од две години тој посетува низа европски држави и се среќава со министрите за надворешни работи на Белгија, Чехословачка, Унгарија, Австрија и Албанија. Истовремено ги брани бугарските интереси во Комисијата за малцинства при Друштвото на народите и разговара со претставници на француската Лига за правата на човекот и граѓанинот.

Секаде ги застапува идеите на ВМРО и остро се спротивставува на обидите на Белград да ја дебугаризира Вардарска Македонија. На предлогот на српскиот министер за надворешни работи Момчило Нинчиќ за отворање „македонски“ цркви и училишта, тој одговара:
„Ако за нас бугарската националност, бугарското име и бугарскиот јазик немаа значење, немаше зошто да водиме борба ниту против турското, ниту против српското и грчкото ропство во Македонија.“

Евтимов не само што го разобличува српскиот шовинизам, туку и предупредува за погубниот карактер на евентуално српско-бугарско зближување.
„А од чисто македонско гледиште, кога станува збор за српско-бугарско зближување, треба да се има предвид и околноста дека во Македонија живее и несловенско население, кое се бори заедно со македонските Бугари за една слободна Македонија, која да служи како врска меѓу сите балкански држави, а не само за еден словенски сојуз што ќе го засили империјализмот на шумадиска Југославија и ќе ги загрози другите балкански држави“, пишува тој на почетокот на 1930-тите години.

Свесен дека противникот е бројно надмоќен и добро вооружен, Симеон Евтимов се залага за дипломатијата. Тој истакнува дека не можеме да живееме со мислата дека нашата кауза е света и да не правиме ништо за нејзина пропаганда во светот, додека Југославија и Грција трошат огромни средства за пропаганда во странство.

„За нашиот успех мора да ја добиеме и поддршката на странското јавно мислење, односно на оние сили чија санкција, дури и при поволен исход на одредени настани, е неопходна за да се зачуваат плодовите на една победа… До неодамна сите ние мислевме дека светоста на една кауза и исправноста на одредени стремежи се доволни сами по себе за да го придобијат јавното мислење во странство. Настаните ни покажаа дека сме грешеле. И треба да ја исправиме таа грешка“, изјавува тој во 1932 година.

Атентат и смрт

На 28 декември 1932 година Симеон Евтимов е застрелан, а неколку дена подоцна, на 31 декември, умира од здобиените рани. Убиството е извршено на плоштадот „Батенберг“, а организаторите имале намера да го убијат пред самиот Царски дворец.

Физички извршители се Христо Изворски и Иван Петров, а финансирањето е обезбедено од српскиот агент и офицер Ѓорѓевиќ.

Симеон Евтимов е погребан крај црквата „Свети Илија“ во селото Сугарево, недалеку од гробот на водачот на ВМРО, Тодор Александров.

По повод убиството на Евтимов, познатиот француски јавен деец Жорж Десбон потсетува дека сите вистински пријатели на Бугарија „најнапред го отвориле срцето за Македонија, пред да ѝ го дадат на Бугарија“.

Најпрецизната оценка за „министерот за надворешни работи“ на ВМРО ја дава другиот голем деец на организацијата, Јордан Чкатров:
„Еден од најголемите луѓе на бугарската нација, роден на македонска земја.“