Во Софија свечено одбележани 178 години од раѓањето на големиот бугарски поет и револуционер Христо Ботев

Граѓани, јавни личности и политичари им оддадоа почит на делото на големиот бугарски револуционер и поет Христо Ботев, јавува БГНЕС.

Свечената церемонија по повод 178-та годишнина од раѓањето на поетот се одржа пред неговата биста-споменик во Борисовата градина во Софија.

„Постојат личности кои не умираат, како Христо Ботев. Тој не живееше долго, но живее вечно. Ја претвори болката на еден народ во поезија, а поезијата во бунт. Ботев е жив сè додека има кој да го памети, чита и следи“, изјави водителот на церемонијата, организирана од Општина Софија.

Програмата продолжи со изведба на Ботевата песна „Жив е тој, жив е!“, посветена на Хаџи Димитар.

Венци и свежо цвеќе пред бистата беа положени во име на претседателот, премиерот, претседателот на Народното собрание, министерот за одбрана, парламентарно застапените партии и Општина Софија. На настанот присуствуваа и бројни граѓани, кои исто така се поклонија пред Ботев.

На 6 јануари се одбележуваат 178 години од раѓањето на поетот-револуционер Христо Ботев. Тој е роден на овој датум во 1848 година во Калофер. Ботев живее само 28 години, но останува во националната меморија и со своето творештво и со своето револуционерно дело. Роден е на 25 декември 1847 година (нов стил – 6 јануари 1848 година) во градот Калофер, во семејството на даскалот Ботјо Петков и Иванка Ботева.

Првично (1854–1858) учи во Карлово, каде што учител е неговиот татко Ботјо Петков, а подоцна се враќа во Калофер и го продолжува образованието под негово раководство. Во 1863 година го завршува Калоферското училиште. Во октомври истата година заминува за Русија и се запишува како приватен ученик во Втората одеска гимназија, од која е исклучен во 1865 година. Извесно време работи како учител во бесарабското село Задунаевка.

Во 1867 година се враќа во Калофер, каде што почнува да проповеда бунт против чорбаџиите и Турците, по што трајно го напушта родниот град. Во тој период, во весникот „Гајда“, уредуван од П. Р. Славејков, е објавена неговата прва песна – „Мајце си“. Од октомври 1867 година живее во Романија. Работи во Браила како словослагател кај Димитар Паничков, каде што се печати весникот „Дунавска зора“. Во следните години се сели од град во град и извесно време живее заедно со Васил Левски.

Во 1872 година е уапсен поради конспиративна револуционерна дејност и испратен во затворот во Фокшани, но е ослободен по застапништво на Левски и Каравелов. Започнува да работи како печатар кај Каравелов, а подоцна и како соработник и коуредник на револуционерниот орган. Почнува неговата активна дејност како новинар и под негово уредништво започнува да излегува новиот орган на револуционерната партија – весникот „Знаме“. Во 1875 година, заедно со Стефан Стамболов, ја издава збирката „Песни и стихотворенија“.

Априлското востание го поттикнува да формира чета, на која станува војвода. Од Ѓурѓево, со дел од четата се качува на бродот „Радецки“ и на 17 мај го принудуваат капетанот да застане на бугарскиот брег. На 20 мај 1876 година се води последната тешка борба – во приквечерјето, по порбата, куршум го погодува Христо Ботев.