На 22 септември 1908 година е прогласена независноста на Бугарија

На 22 септември 1908 година, во црквата „Св. Четириесет маченици“ во Велико Трново, со посебен манифест е прогласена независноста на Бугарија. Со историскиот акт земјата ја отфрла вазалната зависност од Отоманската Империја, утврдена со Берлинскиот договор од 1878 година.

Според овој договор, териториите на Северна Бугарија влегуваат во составот на Кнежеството Бугарија, кое е автономно, но е обврзано да плаќа данок и останува под врховната власт на султанот. Источна Румелија, во чиј состав влегува Јужна Бугарија, добива административна автономија, но останува под политичката и воената власт на султанот.

Кнежеството е обврзано да учествува во отплатата на долговите на Турција. Источните железници, кои функционираат на неговата територија, ги задржуваат своите права. И покрај тоа што вазалната зависност била формална, нејзиното постоење ги отежнувало економските и политичките односи на Бугарија со другите држави.

По прогласувањето на независноста, кнезот Фердинанд I ја прифаќа титулата цар.

Еден ден подоцна Австро-Унгарија ја објавува анексијата на Босна и Херцеговина. Со тоа се прекршуваат одредбите од Берлинскиот договор од 1878 година и избувнува сериозна балканска криза.

Бугарско-турските односи се влошуваат, а повеќето од Големите сили одбиваат да ја признаат независноста на Бугарија. Турција, од своја страна, бара отштета од Бугарија во износ од 125 милиони франци, а во замена ветува дека ќе ја признае нејзината независност.

Русија ги отпишува воените обврски на Турција, останати од Руско-турската ослободителна војна. За возврат, Турција се откажува од своите побарувања кон Бугарија, а Бугарија се обврзува да ѝ исплати на Русија 82 милиони франци во рок од 75 години.

Турција ја признава независноста на Бугарија, а по неа тоа го прават и Големите сили.