Алчни „браќа“

//

Пишува: Калин Манолов/ Faktor.bg

Вчера беше објавена ужасна студија за војната во Украина и историската меморија на општеството, за нашите односи со Русија. Всушност, не е ужасна самата студија, туку резултатите од истата. Тие покажуваат колку е успешно хибридното обработување на Бугарите во корист на Русија во последните 150 години. Ќе се фокусирам само на еден од впечатливите факти. Како резултат на тоа перење мозок, многу мал број Бугари знаат дека на 5 септември 1944 година СССР ѝ објавува војна на Бугарија. Според 40 проценти, советската окупација во периодот од 1944-1947 година имала позитивно влијание врз развојот на земјата. Ова е таканареченото „второ ослободување“, или „нашето ослободување од фашизмот“.

Пред да дојдеме до тоа, сепак, има прво ослободување – од турското ропство. И тогаш Бугарија беше окупирана од Руската империја, како и 70 години подоцна од Советскиот сојуз.

Колку чинат овие две „ослободувања“?

Руската царска влада во Санкт Петербург го пресметува таканаречениот „окупациски долг на Бугарија кон Русија“ врз основа на следните показатели:

Колку ја чини Русија во воено време ангажманот на еден војник и на еден коњ;

Колкава била платата на офицерите и на административците во воениот оддел во тоа време;

Колкави се дневните трошоци за лекувањето на ранетите руски војници во болниците;

Колкави се транспортните трошоци за 9 месеци;

Колку чини материјалното одржување на руските институции во Бугарија.

Последната ставка ја вклучува личната плата на рускиот царски комесар, која изнесувала 600 илјади златни лева – еден лев повеќе од граѓанскиот список на бугарскиот кнез. Сумата изнесува „21.236.500 рубљи и 87 копејки за одржувањето на 50.000 луѓе во Бугарија и во Румелија“. Вредноста на тие рубљи изнесува 32,5 тони злато со денешна цена. Како пример – со една рубља тогаш во московскиот регион, можело да се купи крава.

Така било и со второто „ослободување“ или советска окупација. Таа се заснова на примирјето потпишано на 28 октомври 1944 година во Москва, меѓу владата на Бугарија, од една страна, и владите на СССР, Велика Британија и САД, од друга страна.

Со ова примирје, пишува пролетерскиот водач Георгиј Михајлович во својот Дневник, „бугарската влада наиде на некои тешкотии“. Тешкотиите се во примената на точката 15 од примирјето.

Кои биле овие „некои тешкотии“ и што вели точка 15?



Додека нашите војници се бореа надвор од Бугарија во таканаречената „Отечествена војна“ и дадоа 8337 убиени, 9155 исчезнати и 22 958 ранети, на територијата на Царството Бугарија биле стационирани советски војници, чиј број заедно со оние што транзитираа на пат за фронтот од 8.IX до крајот на 1944 година и почетокот на 1945 година околу 600.000 луѓе.

Според предметната точка 15, „Бугарија (мора) да плати пари и да обезбеди гориво, храна и се што и е потребно на Советската команда“. Бугарската влада на Отечествениот Фронт била многу збунета од фактот дека за само четири месеци (до крајот на 1944 година) стоки и пари во вредност од повеќе од седумнаесет милијарди лева биле земени од советската армија поради истата причина.

До крајот на 1945 година, според БНБ, сумата се зголемила за 30 милијарди и 470 милиони лева, а во шифрирана телеграма испратена на 20 септември 1947 година до бугарската легација во Москва, самиот Трајчо Костов напишал црно на бело: „Државата потрошила приближно 150 милиони долари за спроведување на договорот за примирје“.

За споредба, бруталните репарации што моравме да ги платиме по војната на Грција и Југославија за осум години изнесувале вкупно 70 милиони долари. Односно, поддршката на советската армија за три години не чини двојно повеќе: 150 милиони долари!

Пресметани по тогашниот официјален курс на БНБ (298-302 лева за долар), овие 150 милиони долари се еднакви на 45 милијарди лева, а по пазарниот курс, кој достигнува 350-450 лева за долар, сумата е над 60 милијарди лева.

Но, оваа бројка не е реална, бидејќи само околу една третина од оваа сума се плаќа во готово, а две третини – во стоки и прехранбени производи, пресметани по значително намалени цени: брашно – 23 лева наместо вистинските 100; маслото – 25 лева наместо вистинските 300-400; шеќер – 93 лева наместо 500-600 лева, тутун – 320 лева наместо над 1.000 лева за килограм итн.

Ова искористување на Бугарија е легализирано со Договорот за меѓусебни набавки, склучен на 10 март 1945 година од нашиот министер за трговија и индустрија Нејков со советскиот министер за надворешна трговија Микојан.Според овој договор и по наредба на СССР 5.000 килограми масло од роза од државната резерва за 110.000 лева за килограм по признаена вредност на банката од 250.000 лева за килограм, како што наредил Министерскиот совет „разликата да се покрие со Фондот за изедначување на цените“, т.е. од страна на државата. Едноставно кажано: со продажба на 5.000 килограми масло од роза, државата не добива, туку губи (плаќа на банката) 700 милиони лева. (Инаку, СССР веднаш и го продала маслото на Франција за 1.400 долари, односно 410.000 лева (четири пати поскапо), заработувајќи 300.000 лева од секој килограм или вкупно милијарда и пол лева!)

Ова не е се. Според истиот договор, на СССР треба да му продадеме 25.000 тони тутун по 320 лева за килограм, додека на меѓународниот пазар, килограм тутун чини 2,60 долари (775 лева по официјалниот курс на доларот, над 1.000 по пазарен курс). Односно, губиме од секој килограм од 455 до 680 лева, помножено со 25.000.000 килограми – загубата е од 10 до 17 милијарди лева!

За утеха, СССР ни ја продава својата стока поскапо отколку што чини – на пример, еден тон бензин на меѓународниот пазар чини 24 долари, ние го купуваме од СССР за 42 долари.

Ви звучи ли познато?

Според студијата, со која го почнав написот 35% од Бугарите сметаат дека политиката на Русија кон Бугарија била несебична. Не ни требаат „ослободители“ со вакви сонародници.



Претходна статија

Георгиев: Бугарија очекува конкретни чекори и гаранции од Скопје за да се согласи за првата меѓувладина конференција со ЕУ

Следна статија

Цариградската патријаршија и црковната сложувалка во Македонија

Најново од Истакнато