Дали навистина е толку страшно што во нашата држава има луѓе што сакаат да ги зачуваат своите бугарски корени ?*
Facebook статус на Љупчо Ѓорѓиевски
Во Македонија, изгледа дека не е важно колку сте мали, колку сте скромни или колку мирно се обидувате да делувате. Секој ваш чекор се следи со лупа, секој збор се анализира со микроскоп, и секој ваш обид за самоизразување се толкува како „национална закана“. Интервјуто на Весна Бендевска со Иван Мирчевски ни остави впечаток на прецизно конструирање на „непријател“, таму каде што, всушност, нема никаква вистинска закана. Ги прашувам – дали навистина е толку страшно што во нашата држава има луѓе што сакаат да ги зачуваат своите бугарски корени во Македонија?
Се започна со обвинувањата околу нашата организација и нашето име. По забраната за „политички промет“ на нашиот клуб, решивме да направиме здружение „Една Роза“ – скромен обид да се почитува законот и да продолжиме со нашата културна мисија. Но, тоа не беше доволно. Нашите активности, дури и под новото здружение, продолжуваат да се толкуваат како провокација. Според некои, дури и еден единствен пост на Facebook може да предизвика „криза на националната свест“. Дали навистина сме стигнале до точка каде што еден обичен пост на социјалните мрежи се доживува како закана за државата?
Интервјуто повторно го отвори прашањето за страницата на социјалните мрежи – профил кој, според обвиненијата, „предизвикува чувство на вознемирување и рушење на националниот идентитет“. Се чини дека обвинителството сака да го искористи Кривичниот законик за да ги забрани нашите дигитални активности. Зарем социјалните медиуми не треба да бидат последниот бастион на слободното изразување? Дали сега ќе организираме „инквизиција“ за секој дигитален пост што не се вклопува во официјалната нарација?
Најголемата иронија е дека, иако нашата организација е формално „избришана“ од Централниот регистар, ние сѐ уште сме предмет на постојан надзор и критика. Да, името на новото здружение е „една роза“, но очигледно таа роза за некого претставува трн што длабоко боде. Дали навистина веруваат дека административното бришење на организациите ќе ги избрише и нашите чувства и нашата припадност? Ние постоиме, и ќе продолжиме да постоиме, без оглед на тоа колку формални или неформални забрани ќе се применат.
Во оваа земја, идентитетот на секој што се идентификува како Бугарин станува објект на јавен надзор и политичка инструментализација. Секој симбол, секоја изјава, секој обид за зачувување на културното наследство се третира како потенцијална провокација.
Ние, Бугарите од Македонија, сакаме само да го зачуваме она што ни припаѓа – нашата историја, нашата култура, нашето право на идентитет. Тоа не е криминал. Тоа е основно човеково право. И без оглед на пречките, ние ќе продолжиме да се бориме за правото да зборуваме, да пишуваме и да делуваме во рамките на нашата културна заедница. Секој обид да не замолчат ќе биде само уште една мотивација да продолжиме да ја кажуваме нашата приказна.
Нашата сигурност ќе биде загарантирана само тогаш кога ќе добиеме уставни гаранции преку впишувањето на Бугарите во Уставот на Македонија и целосно спроведување на Францускиот предлог – кој всушност е Европски предлог. Само тогаш, нашата држава ќе може да стане полноправен член на Европската унија и да ги гарантира основните човекови права за сите свои граѓани.
Нашата организација, дури и под новото име, ќе продолжи да работи. Ние не сме тука за да предизвикаме конфликти, туку за да ги зачуваме нашите корени. Како што рече Бендевска, ние сме „една роза“, но таа роза ќе продолжи да цвета и да сведочи за историјата и културата која не може да се избрише со административни мерки или медиумски притисоци.
Слобода на изразување, слобода на самоидентификација и зачувување на културното наследство не се привилегии – тие се основни човекови права. Ние, Бугарите од Македонија, нема да се откажеме од тие права.
* Насловот е на редакцијата.
