Гоце Делчев, борбата за слобода и фарисеите денес

Пишува: Иван Николов/ БГНЕС

Безграничната посветеност на каузата е благородност, предвидливоста е сила, мудроста е сеопфатна моќ.

Кај Гоце Делчев овие квалитети се испреплетуваат природно и ненаметливо за да го издигнат до симбол.

Во главите на денешните генерации, тој е нерешената мистерија, легендата која пушти силни корени во народната меморија. Но, над живиот јаглен на сеќавањето, подоцнежните настани, подоцнежните национални неволји и страдања ја попрскаа својата пепел. И еве не’ денес со просветлена душа, љубопитна и трагачка, решени да чекориме по кривулестиот пат на нашето национално самосознание, сами го наоѓаме човекот чие име мобилизира како парола, милува како галење – ГОЦЕ ДЕЛЧЕВ.

Некогаш длабоките рани предизвикани од туѓи подбуцнувања, злобните жртви на подмолните интриги земени од борците, над чии глави Гоце го вееше светото знаме на слободата, нè обврзуваат да бидеме помудри, да бидеме повнимателни.

Сурово измамен, нечесен, извалкан, понижен и намерно корумпиран од „филолошки магариња“, како што Ботев ја нарече целата банда фалсификатори на нашата историја, македонско-одринскиот роб го зеде тешкиот крст во условите по Берлинскиот конгрес (1878) за да ја заштити својата национална самосвест.

Гоце се издигна на небото во сурово време, на небото на најтемниот национален очај, збиената темнина да ја претвори во надеж, затоа народот на својата надеж го даде неговото име…

Симеон Радев ќе го нарече „праведник со кама во појасот“. Антон Страшимиров го надополнува неговиот лик: „Делчев не беше заслепен од насилни чувства и не беше роб на студениот разум. Како да не сакаше или мразеше, не сакаше и не презираше: имаше нешто во него што стоеше над сето ова … „Но Јаворов, неговиот најблизок другар, колега и поддржувач и неговиот прв и единствен биограф, ја потопува својата слика во многу пообилна светлина: „… Можеби правдата и вистината, обожавањето и почитта кон идеалот никогаш не добиле поголема опипливост во човечките зборови – како во оние што излегле од неговата уста…“

Луѓето ги создадоа некои од своите најдобри песни за него. Во збирката „Бугарски народни песни од Македонија“ на Коста Црнушанов, која содржи 1.022 песни, 15 се посветени на Гоце Делчев.

Гоце на 5 јануари 1899 година во писмо до раководителот на Организацијата во Дупница, Никола Малашевски, признава длабоко скриена вистина и во исто време болно прозрение: ”…Отцепленията и разцепленията никак да не не плашат. Действително жалко е, но що можем да правим, КОГАТО СИ СМЕ БЪЛГАРИ (Подч.И.Н.) и всички страдаме от една обща болест! Ако тая болест не съществуваше в нашите прадеди, от които е наследство и в нас, нямаше да попаднем под грозния скиптър на турския султан…”

Ова писмо, јазикот на кој е напишано и правописот откриваат каква е националната самосвест на Гоце – националната самосвест, која во братската земја продолжува да се толкува според сугестиите на југомакедонистичката пропаганда.

Тука нема дилема.

Гоце до својот последен ден ги прифаќал своите обврски со еднаква посветеност и кон Македонија и кон Одринско. Активист е на Внатрешната македоно-одринска револуционерна организација и работи подеднакво посветено во двете области. Во летото 1897 година раководел со чета околу Кочанско, Штипско, Радовишко, Струмишко. Во 1898 година бил во Пирин. Во пролетта 1900 година го обиколил регионот на Одрин. Во почетокот на 1901 година извршил увид во Серскиот и Струмичкиот револуционерен округ, а кон крајот на истата година стигнал до Битола, Костур, Лерин и Воден.

Во пролетта на 1902 година, на негова иницијатива, во Пловдив бил организиран окружен конгрес со дејци од Одринско. Благодарение на неговата мудрост, решени се недоразбирањата и споровите меѓу нив. Организацијата на овие простори се зајакнала и го дочекала востанието како добро подготвена воена единица.

Кога требало да се смени името на организацијата и таа била преименувана во Тајна македонско-одринска револуционерна организација (ТМОРО) од Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација во новиот Статут, на инсистирање на Гоце, било напишано следново: „ТМОРО има за цел да обединете ги сите незадоволни елементи во Македонија и Одринско, без разлика на националноста, за да се добие целосна политичка автономија за овие две области преку револуција“.

Во II глава, член 4 читаме: „Член на ТМОРО може да биде секој Македонец и Одринец кој не е компромитиран од ништо нечесно и несвојствено за општеството…“.

Гледаме дека поимите „македонец“ и „одринец“ имаат само географска дефиниција, а не и национална. Според авторите на Статутот, националната дефиниција за двете области е бугарска. И повторно Јаворов не потсетува на неговите зборови:

„Да се фрли цела Турција во анархија, да го разниша султанското кралство од темел, ситуацијата да биде неподнослива понатаму…“ И доаѓаме до откровението на Гоце, за кое не треба коментар, но што ја открива неговата голема одговорност за судбината на Бугарија:  „Разбира се, друго е, ако бихме имали една нова гръцко-турска война или някоя сръбско-турска или най-после българо-турска война; – ОБАЧЕ ЛОШО БИХМЕ СЕ ОТПЛАТИЛИ НА БЪЛГАРИЯ ЗА МНОГОБРОЙНИТЕ НЕЙНИ ЖЕРТВИ ПОДИР НАС, АКО ИСКАМЕ ДА Я ВКАРАМЕ БОСА В ОГЪНЯ…”(П.К.Яворов, Съчинения, том II, стр.213,София 1959 г. )

На 4 мај 1928 година, во весникот Македонско дело, орган на ВМРО (обединета) и на Коминтерната, објавен е напис со наслов „Местото на Гоце Делчев во Македонското ослободително движење“. Автор на написот е Димитар Влахов, отпадник на народноослободителната борба, кој поради кариерни мотиви потпаднал под команда на Коминтерната, а подоцна станал лојален диригент на титовистичките идеи за Македонија.

И покрај нагласената идеолошка оценка за Гоце, авторот сè уште не е толку корумпиран за да ги искривува очигледните вистини, па ќе напише: „Гоце по националност бил Бугарин; учел во бугарските училишта: Кукуш, Солун, Софија… Се борел за ослободување не само на македонците-бугари, туку и на сите Македонци… Тој не се борел за Бугарите да станат доминантен народ во Македонија, туку за тие и другите националности во Македонија да бидат слободни …

Гоце беше револуционер во целосната смисла на зборот. Негови учители биле Раковски, Левски, Ботев, Бенковски, Каблешков…“

Како и да е закопувана, вистината е како злато, никогаш не фаќа ‘рѓа…

Јаворов му посветил на Гоце циклус песни со наслов „Хаидушки песни“, во кој тој го отелотворил своето претчувство за трагичната смрт на војводата.

И зарем не е време секој 4 мај, кога пред црквата Свети Спас во Скопје свечено се врши богослужба во спомен на Гоце, да почнеме да зборуваме за Јаворов, неговиот генијален поддржувач, колега и другар!?

Ако се уште во Скопје никој не сака да размислува за ваква идеја, нека се погрижат самопрогласените проевропски политичари како Зоран Заев, Владо Бучковски, Никола Димитров, Бујар Османи, Антонио Милошоски… да ја вратат вистината за ВМРО и Гоце Делчев таков каков што сјае со силна светлина во двете вечни дела на Јаворов – „Хајдушки копненија“ и „Гоце Делчев – биографија“!

П.С.

Предлагам: Љубчо Георгиевски, Претседател на Владата на Република Македонија – 1998-2002 година да ја реобјави својата брошура „Кој со кого ќе се помирува“, која стана популарна во 90-тите, и да им подари по еден примерок на претседателот Пендаровски и премиерот Ковачевски. Потоа на кафе да им објасни што правел Гоце во Одринско, и кои се Одринчани, да им раскаже и за се што не сакаат да знаат за Тодор Александров и Иван Михајлов. Тоа е задолжително затоа што господата не прочитале друга историја освен политизираните историски лекции на Лазар Колишевски.

Нивните постапки се очигледни!

Потоа да ги поканат бугарските професори Александар Ќосев и Ивајло Дичев, вонредниот професор Стефан Дечев и нивното итно импровизирано друштво. Тие се „единствените во Бугарија кои ја чуваат „тајната“ на безпроблематичните односи меѓу Софија и Скопје. Нека им даде примерок и на нив. Задолжително да им го прочитате текстот од страница 7, кој се однесува на македонските интелектуалци и политичари:  „…Толко ли им е тешко да сфатат дека тоталитарниот sид, со коj е оградена Македониjа може да го држат уште 10 години, меѓутоа, ќе доjде ден кога сето тоа ќе се сруши и што ќе стане со нивните дебели книги напишани врз база на очигледни лаги или државни фалшификати…!“ Ова ќе биде корисно за самиот Љубчо Георгиевски. Тој ќе се потсети на овие размислувања и ќе може да направи компарација со истите денес.

И ги поканувам сите интелектуалци и политичари од Скопје и Софија да ја прочитаат Велигденската порака на Јаворов, објавена во број 9 од 6 април 1903 година во хектографскиот весник „Слобода или смрт“, што поетот го издава во македонските планини на идеја и со помош на Гоце . Тогаш Јаворов со генијална предвидливост ги изговорил пророчките зборови: „…. Смири се лицемерно злият и се нарече християнин, въздъхна лицемерно неправедният и се нарече християнин, падна копието на християнството в коварни ръце, за да бъде насочено срещу самото християнство…“

И јас ќе прашам: „Против што е насочено копјето на Гоцевите идеали денес?

На ова прашање нека одговорат книжниците, фарисеите и словоблудниците од Скопје и Софија, кои секогаш танцуваат на работ на вистината за да ја прекројат по сопствен лик и подобие.

Го слушате ли запрепастувачкото ѕвоно на вознемирената совест, господа?!

Христос Воскресе!