Изповед на еден туѓопоклоник (2)

Пишува: Марин Георгиев/ Култура.бг

Продолжува…

9.

А Христо – вратен во сонуваната Татковина, радувајќи се на почит, почнаа да го кодошат, но по методот на новите печалбари: за да му наплатат; според мене тешко го искубаа… некои многу добро ја наплатија наклонетоста на нашите емигранти идеалисти од новоогреаната слобода, која секогаш се покажува како привремена.

11.

Ах, „Гарден клуб“ – пријатна околина, тивка, со тивка музика, префинета услуга и врвна кујна. Како да не им се восхитувате на новите приватни сопственици!
Потоа, кога го затворија, дознав дека се работи за келнери и готвачи со раководител од поранешното бифе на ЦК на БКП.

12.

По непријателските критики, главно од круговите на бугарските научници од Велико Трново, поради неговата идеја за паралелно воведување на латиницата заедно со кирилицата, на 11 септември 2001 година, во знак на протест, тој ја вратил почесната титула од Универзитетот во Велико Трново – случај без преседан во светската академска заедница. Една недела подоцна, Универзитетот во Велико Трново најави повлекување на титулата.
(Од Отобиографија)

13.

Овој превентивен потег на проф. Кронштајнер одеше вака: професорот дојде во редакцијата; весникот влегуваше во агонијата на последните години, во режим на преживување. Тогаш тоа уште не го разбирав. А сепак успеа: ја сочува честа и достоинството на научник, лојален кон Бугарија и уште повеќе, научник кој ја сака! Од сите бугаристи што ги познавав, двајца страдаа за Бугарија и Бугарите многу повеќе отколку ние самите – Петер Јухас и Ото Кронштајнер.
Третиот, мислам дека беше Норберт Рандоф.
Но, тој е Германец, со набиени тенки усни, и како сите што настрадале од режимот – навикнат да ја држи устата затворена.

14.

Воспитан и воздржан, професорот бешe неудобен со неговото придржување до вистината заснована на научните истражувања; неговите заклучоци се образложени и прецизно формулирани. Ако на интернет пребарувате информации за спорот, всушност активен настан зад сцената, ќе најдете сè – во кој број и кој датум и месец (бр. 29, 18.09. – 24.09.2001 година во „Литературен форум“) го објави отвореното писмо на проф. Иван Радев и неговиот предлог до академскиот совет за повлекување на научното звање, но не и одговорот или ставот на другата страна – проф. Кронштајнер и неговата статија „Бугаристика 2001“. Текстот на Иван Радев беше долг, предолг, а освен 4-та, одвоив половина од друга страница – 6-та; Кронштајнер беше краток и јасен, нему му беше доволна една страна – 13-та.
Не можам да одолеам, а да не цитирам некои од неговите тези:
Мора да се закопа православната заблуда дека само кирилските букви се словенски.
Старобугарскиот и бугарскиот се однесуваат меѓу себе како латинскиот и италијанскиот јазици.
Ниту еден народ во Европа не го сменил „своето“ писмо, како бугарскиот.
Славистиката стана синоним за рускост.
Од странските филологии не треба да се очекува да функционираат како „долга рака“ на националните филологии.

15.

Во ерата на националните држави, секоја создаваше своја митологија, но од последната четвртина на дваесеттиот век и почетокот на овој, развојот на технологијата, информатиката, интеграцијата и глобализацијата ги потресе митовите и мораше да се бараат нови начини за преживувањето на националниот фермент меѓу сопственото и оние со кои се зближувате и соработувате.
Во спротивно, допрва ќе газиме во ерата на Људмила Живкова!
Таму каде што има сакрализација, најпроверен механизам на комунистичката пропаганда, нема наука.
А најобемната глобализација во еродирањето на националното не може да постигне ниту половина од рекордот на насилно инсталираниот советски комунизам!

16.

Ако навистина го почитуваме професорот, мораме да го почитуваме она што тој го напишал, цитирајќи го нецензуриран, а особено за прашањата што ги сметаме за непријатни. Еве го главното: „Да се ​​признае правото на сопствен македонски литературен јазик и јазичен идентитет. Овде кај славистите сè уште преовладува југословенското гледиште. Во западните медиуми се зборува за албански и словенски Македонци. Македонските Албанци зборуваат различен (или „различни“) дијалект од оние во Албанија. Но, тие беа доволно мудри да не создадат свој јазик. „Словенските“ (поранешни бугарски, сега македонски) Македонци исто така зборуваат различен (или различни) дијалект од Бугарите во Бугарија. Тие создадоа свој литературен јазик пред 50 години, различен по пишување од бугарскиот. Јазичните „разлики“ се толку значајни што не е потребен превод. Би било добро лингвистички да се обединат со Бугарите, тоа важи и за албанските Македонци“.

Продолжува…

Изповед на еден туѓопоклоник (1)