Македонистичката реалност и ерозијата на личниот морал

Пишува: Иван Николов, за БГНЕС

Ја читам анализата на проф. Димитар Димитров од Скопје за македонското издание на „Дојче веле“ од 28.06.2023 година со наслов „Германската резолуција и дуизацијата на државата“ и сум збунет.

Дали е ова текст на професорот, кој за мене е човек со достоинство и интелектуалец со ретки квалитети – висок морал, завидна духовност и филозофска длабочина? Во овој случај, спротивно на неговата претходна конзистентна и непобитна позиција на критика кон македонската југо-комунистичка реалност покрај Вардарoт, тој доброволно ја презеде улогата на најобичен пропагандист и бранител на оваа реалност.

Јавната средина изградена врз лажна национална митологија е носител на многу вродени болести. Сите тие се основа на специфичен „морал“ и чувство на „достоинство“ непознато никаде во светот. Овој специфичен „морал“ ги заменува вистинските вредности на човечкото битие и ги претвора луѓето во програмирани механизми.

Ставот на проф. Димитар Димитров, во однос на барањата на Бугарија, во нашите билатерални односи, е наполнет со многу македонистичка енергија, против која тој доследно се бореше во текот на својот свесен живот, притоа со непобитни докази. И во овој напор тој не беше сам. Со истата непопустливост кон наметнатите југо-комунистички модели на однесување и живот се бореа и други интелектуалци со будна совест. Еден од нив беше Љубчо Георгиевски, претседател на политичката партија ВМРО-ДПМНЕ и премиер на државата 1998-2002 година.

Ако го отвориме печатот во Скопје во тоа време, кога ВМРО-ДПМНЕ од наследниците на југокомунизмот беше перципирана како пробугарска партија, ќе наидеме на примероци на омраза кон Бугарија, упатена кон позициите на двајцата, омраза кон Бугарија, која и денеска е во употреба на високи обороти таму. Ваквото однесување е карактеристично за луѓето кои се несигурни за себе и за општествата чии корени цицаат сокови од слоевите на злокобно дизајнираниот етно-идеолошки инженеринг. На пример, во изданието на „Нова Македонија“ од 27 октомври 1998 година читаме: „…Во Македонија, тезата за непостоење на македонскиот јазик упорно неколку години ја промовираат поранешни и сегашни видни членови или лидери на ВМРО-ДПМНЕ, меѓу кои најгласни се Димитар Димитров, Миле Неделковски, Младен Србиновски и др.“

Во публикација на списанието „Старт“ од 10 ноември 2000 година ќе прочитаме: „Лупчо е водач на бугарштината во Македонија“… Малку подолу, повторно на нишан е проф. Димитар Димитров, за кого се тврди: „…тој ја негира посебноста на македонскиот национален идентитет изедначувајќи ги Македонците со Бугарите“. Има и многу други примери…

Во својата анализа за „Дојче веле“, професорот бугарската позиција во македонско-бугарските односи ја оценува од за него чудна гледна точка. Тој не штеди квалификации за Бугарија, за бугарската демократија, за минатото на земјата, кое и покрај тоа што е завиткано во фолија на попрефинета интелигенција, го поткопува високиот престиж на неговата личност. Тоа, пак, нè тера да се вратиме назад и да ги споредиме неговите позиции, ставови и расудувања, кои немаат никаква врска со баналните пропагандни клишеа за приматот на македонскиот етно-идеолошки постулат.

Расудувањето на Љубчо Георгиевски не е исклучок во оваа смисла. Тој сосема наивно, тинејџерски, на својот профил на Фејсбук и спротивно на ставовите што често ги брани, извикува за Декларацијата на германскиот Бундестаг: “И така Македонскиот народ сега е за гинисовата книга на рекордите по ваков тип на специфични признаниjа на идентитетот…За жал на илинденците не им текна тоа да го побарат од османлискиот султан иако тоj ги даваше милетите и без востание и пари…“

Нашите средства за анализа не би ни помогнале да навлеземе во длабочината на таквите салта мортале. За нив е потребен нов Фројд, запознаен со целиот арсенал на средства за отуѓување на човековата личност од сопствената суштина.

За да ја разбереме космичката оддалеченост на двајцата од нивните морални позиции и погледи од пред триесет години, да ги разгледаме нивните книги и публикации, кои за наша радост не можат да се избришат. Тие ќе опстанат затоа што зрачат со вистина.

Го повикувам Љубчо Георгиевски да се потсети принципите, кои ги бранеше во својата брошура „Кој со кого ќе се помирува“, која се претвори во заканувачки стап што замавна над главите на југо-комунистичката номенклатура во Република Македонија во раните деведесетти. Против креаторите, поддржувачите и апологетите на идентитетот обвиен со некаква митологија, тој избувнува со следнава тирада, која заслужува многупати да се повтори: Толку ли им е тешко да сфатат дека тоталитарниот sид со коj е оградена Македониjа, може да го држат уште десет години, мегутоа ке доjде ден кога сето тоа ке се сруши и ШТО КЕ СТАНЕ СО НИВНИТЕ ДЕБЕЛИ КНИГИ ИЗПИШАНИ ВРЗ БАЗА НА ОЧИГЛЕДНИ ЛАГИ ИЛИ ДРЖАВНИ ФАЛШИФИКАТИ…!?“

Кој е вистинскиот Лубчо, оној од деведесетите или оној од летото 2023 година, прегазен од валjaкот на реалноста, облечена во облека втора рака на постјугословенската демократија!?

Уште позапрепастувачка е трагедијата со духовните метаморфози на проф. Димитар Димитров. Тој, доследниот борец за неизвалканото минато на својот народ, денес доброволно ја прифати улогата на пејач во црква, кој му помага на свештеникот да пее. Измачувачко е да се прифати дека ова е некоја нова слика на духовен колос кој секогаш зрачел почит и достоинство пред озабеното лице на сеопфатната и секонтролирачка власт.

Книгата „Името и умот“ на проф. Димитар Димитров, објавена во Скопје во 1999 година, завршува со студијата насловена „Епистемолошки импликации на една историографска контроверза“. Поводот е текст на Блаже Ристовски од 1996 година по повод 20-годишнината од смртта на литературниот критичар Димитар Митрев. Студијата на проф. Димитров е единствено книжевно-филозофско-политичко дело во кое на сеопфатна дисекција се подложени многу од темелните вредности што го сочинуваат современиот македонски менталитет.

Нема да ја анализирам анализата. Оваа студија заслужува да ја прочита секој кој е наклонет да ги води судбините на младата држава. Содржи шокантни откритија за изнудените метаморфози во главите на луѓето од ова географско „парче“ од Балканот. Ви го предлагам најдраматичниот дел од ова откровение, звучи речиси шекспировски во својата трагичност:

“Да, наjголемо зло за Македонците беше – што беа Бугари, а што Европа преку Грциjа и Србиjа, не им дозволи да продолжат да бидат. Да пркосат? Да се предадат? Од Груев до Мисирков, од Христо Узунов до Стоян Мишев, од Шарло и Ченто до Колишевски и Глигоров крвави драми, се черечи еден народ. Како да побегнеш од злото ,кое го претставува твоето сопствено битие, ти самиот? Ние, македонската нациjа, сме и актуелен чин од таа драма, немаме причина да се срамиме од себе, од дванаесетвековната етнобиография под „номиналната ознака“ Бугари. Срамот й припага на Европа, во прв ред на Русиjа, Англиjа, Франциja, Австро-Унгариjа; на Грциjа и на Србиjа, за тоа што еден народ, коj се одржал половина милениум под турско политичко ропство и уште толку и повеке под грчка духовна доминация, го разкасапиjа поради сопствени егоистични стратегии, на дел од него инектираjки му го грчкиот и српскиот шовинизам, „воспитуваjки“ го да си го мрази името и родот…“

Ова е вистината за проф. Димитар Димитров, за Македонија и за Македонците.

Останатото е познато…