Минаха години…

Добре Митрев

МИНАХА ГОДИНИ БЕЗ ДА ТЕ ЗАБРАВАМ АС, ЧАКАМ ТЕ ДА ДОИДЕШ, ЧАКАМ ТЕ С БУИНА СТРАСТ……,,Песна што со векови се пеела и се пее од двете страни на Осогово..

Постои нешто пострашно од војна — моментот кога еден народ ќе биде убеден да се срами од сопствените корени. Денес во Македонија слободно маршираат туѓи влијанија, се слават туѓи идеологии и се веат знамиња под кои со децении бил кршен духот на овој народ. И никој не реагира. Никој не гледа трагедија во тоа. Но ако некој се осмели да ја спомне бугарската историска вистина, веднаш започнува хистерија, навреди, омраза и лов на „предавници“. Тоа не е самодоверба на народ — тоа е страв од сопственото минато.

Најголемата трагедија не е што другите ја пишувале нашата историја, туку што многумина доброволно прифатиле да ја заборават. Ги научија генерациите да ги мразат коските на сопствените дедовци. Да плукаат по луѓето што умирале со вера дека се борат за слобода и за својот народ. Од деца направија луѓе што се плашат од вистината повеќе отколку од лагата.

Колку е морничаво кога народот ќе почне да ги слави туѓите синџири како спасение. Кога ќе го прегрне оној што му го бришел името, а ќе ја мрази раката што му била најблиска по крв, јазик и историја. Тоа е духовен пораз што не се мери со политика, туку со изгубена душа.

Но вистината има чудна сила — колку повеќе ја закопуваат, толку посилно излегува од земјата. Таа е во старите гробишта, во пожолтените писма, во црковните книги, во песните што бабите ги пееле тивко за да не бидат казнети. Таа е во секоја капка крв што памети повеќе отколку што дозволуваат учебниците.

Може да сменат имиња на улици, може да кршат споменици, да бришат натписи и да создаваат нови приказни, но не можат да ја убијат меморијата на еден народ. Затоа што коренот што е натопен со жртва и крв не се суши така лесно. А денот кога вистината повторно ќе се зборува без страв — ќе биде денот кога многумина ќе сфатат колку долго живееле во туѓа сенка.

Предолго отровните стрели што со децении се испукуваа од двете страни на границата ја погодуваа истата цел — народот. Омразата внимателно се хранеше, недовербата се претвораше во наследство, а вистината се давеше меѓу политика, пропаганда и стари рани што никој не сакаше искрено да ги залечи.

Едните учеа да мразат сè што доаѓа од исток, другите да гледаат со презир и разочарување кон западот на сопствената историја. Така растеа генерации што повеќе се плашеа да разговараат отколку да се разберат. Брат до брат се претворија во туѓинци, а зборовите станаа пострашни од оружје.

И да, отровот ја погоди целта. Ги затру срцата, ја искриви меморијата и создаде ѕидови таму каде што некогаш имало блискост, крв и заедничка болка. Но ниеден народ не може вечно да живее од омраза. Ниедна иднина не се гради врз наследен гнев.

Време е да се вбризга противотров. Не против историјата, туку против лагите. Не против народите, туку против оние што со години профитираа од поделбите. Противотровот е вистината кажана без страв, почитта без понижување и храброста да се признае дека премногу долго сме биле хранети со туѓи отрови.

Затоа што народ што ќе најде сила да се соочи со вистината — конечно престанува да биде жртва на туѓи стрели.❤️🇲🇰🇧🇬