Наместо кампањи за бугарски јазик, кампањи за полицајци!?

Иван Николов/БГНЕС

По којзнае кој пат го препрочитувам член 1 од Законот за националните совети на националните малцинства на Србија. Таму јасно стои: „Со овој закон се уредуваат правната положба и надлежностите на националните совети на националните малцинства (во понатамошниот текст: национални совети) во областа на културата, образованието, информирањето и службената употреба на јазикот и писмото, постапката за избор на националните совети, нивното финансирање и други прашања од значење за работата на националните совети.“

Човек би можел да помисли дека Националниот совет на бугарското национално малцинство навистина се занимава исклучиво со бугарската национална култура, образованието на мајчин бугарски јазик, информирањето на бугарски јазик и службената употреба на бугарскиот јазик пред државните органи.

Да беше така, ќе беше добро. Но не е. Веќе видовме дека Националниот совет на бугарското малцинство издаде книга на српски јазик во која се оспорува националниот идентитет на Бугарите во Србија и се заменува со „шопски“. Човек би помислил дека со тоа е допрено дното, но не — има уште.

На 10 декември во Босилеград се одржа заедничка средба на Националниот совет на бугарското национално малцинство, Министерството за внатрешни работи на Србија и Мисијата на ОБСЕ, со поддршка на локалната самоуправа, со цел спроведување информативна кампања меѓу младите од бугарското малцинство за постапката за прием и аплицирање за школување во полициските академии и за вработување во полициските структури.

Средбата беше одржана со целосен полициски „декор“ – пет-шест полициски возила со вклучена сигнализација по улиците, намуртени началници со чанти и полициска придружба, предводени од градоначалникот Владимир Захариев и претседателот на Националниот совет на бугарското малцинство, Стефан Стојков, со уредно стегнати папки под мишка.

Очигледно е дека Националниот совет на бугарското малцинство, со поддршка на органите на Министерството за внатрешни работи и градоначалникот на Босилеград, ги проширил своите надлежности надвор од оние предвидени со закон.

На средбата било истакнато дека меѓу младите во Босилеград постои зголемен интерес за основна полициска обука, а како доказ било наведено дека минатата година пет кандидати од Босилеград успешно ја поминале селекцијата. Организаторите ја нагласиле „важноста од информирањето и вклучувањето на младите во безбедносните структури на Србија“.

Дотука сè е јасно. Вклучувањето на младите од бугарска националност во силовите структури на МВР е „престижно и патриотско“ и има зголемен интерес за полициската професија. Но што се случува со опаѓањето на интересот за образованието на мајчин бугарски јазик?

Останува недоразбирањето зошто во изминатите две децении Националниот совет на бугарското малцинство и општината не спровеле слична информативна кампања меѓу граѓаните на Босилеград за важноста и значењето на образованието на мајчин бугарски јазик во предучилишните установи, основното училиште и гимназијата. Зарем за младите да имаат бугарска национална самосвест — па макар и поради кандидатура за полициските академии — не е најмалку потребно да го познаваат бугарскиот јазик и да имаат самодоверба дека се Бугари? Или можеби токму поради кандидатурата за полиција не само што не е потребно да имаат бугарска национална свест, туку треба целосно да се откажат од неа?

Токму затоа, пред градоначалникот и претседателот на Националниот совет на бугарското малцинство да излегуваат надвор од своите законски надлежности и да организираат информативни кампањи за упис во полициските академии, нека повторно си ги потсетат законските обврски и надлежности — да се грижат за бугарската култура, образованието, информирањето и службената употреба на бугарскиот јазик. Кога ќе го подигнат нивото на образованието и националната самосвест на потребното ниво, тогаш слободните и образовани Бугари сами ќе одлучат која професија ќе ја изберат, водени од сопствените убедувања и желби, а не од наметнати „патриотски“ и „предавнички“ предрасуди.