Ректоратот на Софискиот универзитет домаќин на антибугарски настан

На 3 април годинава во Ректоратот на Софискиот универзитет „Св. Климент Охридски“ ќе се одржи дискусија со наслов „Патологија на една прослава“. Во соопштението за настанот се наведува дека ќе се разговара за злоупотребите околу 80-годишнината од „спасувањето на бугарските Евреи“, пишува БГНЕС.

Поставувањето наводници на фразата спасување на бугарските Евреи не е случајно, стои во материјалот.

Секој еден од учесниците во дискусијата е меѓу апологетите на идејата дека Бугарија за време на Втората светска војна не ги спасувала бугарските Евреи, туку спроведувала државен и системски антисемитизам, кој трае и до денес. Се разбира, против овие научно неподдржани тврдења се десетици реномирани меѓународни автори како Фредерик Чери, Мајкл Бар-Зохар, меѓународната еврејска заедница и сите издржани историчари кои ја одржуваат тезата дека спасот на 50-те илјади бугарски Евреи е хумана лекција без преседан во најмрачните времиња на холокаустот.

Се поставува прашањето зошто Државниот универзитет „Св. Климент Охридски“ станува трибина на псевдонаучни и антибугарски тези.

За да се одговори на ова прашање, потребно е да се види кои се учесниците на настанот. Како говорници се наведени Румен Аврамов (економист), Александар Везенков (историчар), Иванка Гезенко (архивар), Еми Барух (новинар), Стефан Дечев (историчар) и Стилијан Јотов (филозоф). Домаќин на настанот е Културен центар „Св. Климент Охридски“ со претседател проф. д-р Александар Ќосев.

Во правилникот на софискиот универзитет стои дека салите можат да бидат користени бесплатно од административните единици. Иако темата е во надлежност на Историскиот факултет, домаќин на настанот е Културниот центар на Филозофскиот факултет. Не е јасно зошто домаќин на настанот не е домаќин на соодветниот факултет. Раководител на културниот центар е проф. д-р Александар Ќосев (културолог), кој е на иста катедра со ректорот на бугарската Алма Матер, проф. д-р Георги В’лчев. Проф. д-р Александар Ќосев во академските кругови е познат како бранител на тезата дека македонскиот јазик е литературен, а бугарскиот вештачки.

Румен Аврамов е економист и самонаречен историчар. Во 2012 година, со помош на Бугарскиот Хелсиншки комитет (БХК) ја објави книгата „Спасение и падение“ (спасение во наводници, забелешка на авторот), во која ја брани тезата дека во Бугарија имало државен антисемитизам. По повод неговата книга, БХК оди уште подалеку, велејќи дека Бугарија извршила геноцид врз Евреите. Се разбира, нормален научник и читател не може да објасни како овие заклучоци се вклопуваат во меѓународно признатиот факт дека Бугарија е единствената земја во континентална Европа која го спасила целото свое еврејско население за време на Втората светска војна.

Слични се тезите на други специјалисти за темата за бугарските Евреи.

Стефан Дечев е професор на Нов бугарски универзитет, кој покрај своите антибугарски тези, во јавниот простор се прослави и со обвинувањето на Југозападниот универзитет во Благоевград за издавање лажни дипломи. Од скандалот што избувна не е јасно зошто Дечев не ги пријавил прекршоците додека работел таму, туку веднаш откако се вработил на новото место.

Еми Барух е новинарка која неодамна ја објави книгата „За Евреите и другите демони. Епохи, етиди и есеи“, која исто така ја застапува тезата дека Бугарија го извитоперува Холокаустот „поради морален банкрот и социјална незрелост“.

Историчарот Александар Везенков е познат по тезата дека Бугарија треба да ја признае вината за депортацијата на Евреите, треба да следи и политика на безусловна поддршка на европската перспектива на Скопје, без оглед на недостатокот на реформи во земјата и систематското газење на човековите права на тамошните Бугари.

Не е јасно каков ќе биде придонесот на филозофот од софискиот универзитет Стилијан Јотов, но референца покажува дека тој заедно со Румен Аврамов, Стефан Дечев, Еми Барух и Александар Везенков на 20 февруари годинава го потпишал Повикот „бугарската држава јавно, искрено и безусловно да ја признае својата одговорност со извинување за прогонот и депортацијата на Евреите во текот на годините на Втората светска војна“.

Тезите на сите учесници во дискусијата целосно се совпаѓаат со антибугарските тези на српската пропаганда, кои се официјална политика на властите во Скопје. Во Северна Македонија, трагедијата на Евреите од Скопје, Битола и Штип депортирани од нацистичка Германија се користи за да се создаде слика за сите Бугари како окупатори, нацисти, фашисти и убијци. Целта на пропагандата е преку говорот на омраза да се стигматизираат Бугарите, со градење на нивниот образ како апсолутно зло. На овој начин секој што ќе се декларира како Бугарин автоматски добива стигма на фашист, окупатор, убиец. Така, репресивниот апарат не само што ја потиснува бугарската самосвест во Северна Македонија, туку и ја оправдува секоја репресија врз Бугарите. Згора на тоа, говорот на омраза и репресијата против Бугарите се величаат и наидува на јавна поддршка. Клучна улога во оваа античовечка политика имаат специјалните служби и репресивниот апарат во Скопје, кои очигледно го контролираат не само општеството во Северна Македонија, туку создадоа сериозна поддршка и меѓу академските кругови во Бугарија, вклучително и во бугарската Алма Матер.

Факт е дека ниту еден од гореспоменатите учесници во дискусијата за Алма Матер никогаш нема да се види како ја критикува институционалната политика на фалсификување на историјата во Северна Македонија и Србија. Никој од овие учесници не го осуди тепањето против охриѓанецот Христијан Пендиков или палењето на културниот клуб „Иван Михаилов“ во Битола. Нема да видите како го критикуваат лажниот вагон со натпис БДЖ поставен во Меморијалниот комплекс на Холокаустот во Скопје.

Истите тие историчари и јавни личности минатата година потпишаа Прокламација во која се вели дека спасот на бугарските Евреи е дело на „мала група луѓе“, цинично игнорирајќи го придонесот на бугарските државници, политичари, јавни личности, интелектуалци, свештеници и граѓани и воопшто на бугарското општество, благодарение на кои Бугарија сама успеа да ги спаси сите свои Евреи.

Алма Матер, со согласност на својот ректор, проф. Георги В’лчев, станува соучесник во спроведувањето на настан од политички, антибугарски карактер, кој беше маскиран како академски настан.

Без сомнение, ова ќе биде паметно искористено во Скопје, каде што ќе се покаже дека дури и самите Бугари, во нивната Алма Матер, тврдат дека во Бугарија имало Холокауст. Ова несомнено ќе доведе до продолжување на политиката на оправдување на репресијата на Бугарите во Северна Македонија.