Сеќавање за егзекутираните горјани од одредот „Георги Бенковски“

На денешен ден пред 74 години се извршени смртните пресуди на горјаните од одредот „Георги Бенковски“, пишува „Војна и мир“.

На 12 декември 1951 година се извршени смртните пресуди на командантот на Втората сливенска чета Георги Маринов Стојанов – Т’рпана и уште девет горјани. До крајот на годината биле стрелани и осудените во други судски процеси.

Горјанското движење во Бугарија, како организиран вооружен отпор против комунистичкиот тоталитарен режим, трае од 1945 до 1956 година и во своите редови обединува над 10 000 Бугари со различни политички убедувања – монархисти, земјоделци, анархисти, припадници на ВМРО, како и луѓе кои не сакале да им бидат одземени земјата и добитокот.

Во ликвидацијата на Горјанското движење режимот ги вклучува не само Државната безбедност и Народната милиција, туку и внатрешните војски и единици на Бугарската народна армија. Голем дел од горјаните биле убиени во одделни акции против нив, а фатените најчесто биле осудувани на смрт, додека релативно помал дел добивале затворски казни од 15 или 20 години.

Горјанска заклетва: „Ветувам пред целиот бугарски народ дека ќе се борам за неговото ослободување, за да триумфираат слободата и демократијата. Знам дека секое своеволие и предавство се казнуваат со смрт! Се заколнав!“

Вечна спомен и слава!

Георги Маринов Стојанов – Т’рпана, 36 години, водач на четата (на фотографијата)
Иван Спасов Христов, 26 години
Паскал Иванов Петров, 48 години
Димо Банčev Фирков, 23 години
Борис Стефанов Рачев, 31 година
Митју Ганев Митев, 43 години
Митју Славов Панајотов, 32 години
Желю Господинов Желев, 25 години
Петко Минков Иванов, 25 години
Кољо В’лев Иванов, 30 години
Дињо Иванов Динев, 40 години

На крајот на 2016 година претседателот Росен Плевнелиев постхумно им го додели орденот „За граѓанска заслуга“ – I степен на членовите на Горјанското движење.

Во својот говор претседателот Плевнелиев потсети дека овој вооружен отпор против режимот во Бугарија е незаслужено заборавена од државата за која горјаните ги дале своите животи:

„Зошто се потсетуваме на оваа злокобна статистика? Затоа што не смееме да заборавиме дека нашиот народ, како што пишува Стефан Цанев, „не ги поднел овие насилства како покорен добиток“.

Фактот дека комунистичкиот режим и неговите наследници направија сè што беше можно да ја подменат историјата, да ја избришат, но ние никогаш не смееме да заборавиме дека слободата не ни е подарок и дека за неа се жртвувале илјадници достоинствени и храбри Бугари.“