Сиромаштија во Западните покраини, младите бараат спас во европска Бугарија

Цариброд остана без ниту една банка и во ерата на дигитализацијата тоа само по себе не би било вест. Но за претежно возрасното население, дури и користењето банкомат претставува предизвик. Затоа затворањето и на последната банка за локалните жители значи нешто повеќе: дека останувањето во овој град веќе не вреди пишува БГНЕС.

Западните Покраини стануваат дел од Србија по поразот на Бугарија во Првата светска војна, со потпишувањето на Нојскиот мировен договор. Териториите на Покраините тогаш биле населени со Бугари, како што се и денес, но поради продолжениот терор и репресии врз локалното бугарско население од српската држава, тие сè под ударот на иселувањето.

Некогаш во градот живееле над 20 илјади луѓе, од кои пет до шест илјади биле вработени.

„А денес реално толку сме вкупно во Цариброд. Имавме три банки, што покажува дека некогаш тука имало економија“, изјави за телевизијата N1 претприемачот и претседател на „Бугарската партија на Србите“, Зоран Николов.

„Јас си ги земав парите од банката. Со банкомат не знам“, вели една постара жена.

Друг жител додава: „Јас вадам од банкомат.“

На прашањето како доаѓа до затворање на банка – поради недостаток на луѓе или пари – одговорот е краток: „Ништо не ми е јасно.“

Има и помлади луѓе, за кои ситуацијата е појасна.

Според жителите на Цариброд, затворањето на последната банка е само врвот на ледениот брег.

„Во сè одиме надолу, само криминалот расте“, вели еден од нив.

„Регионот е многу сиромашен. Сите се во Бугарија – велат дека две до три илјади луѓе работат таму“, додава друг.

„Земаш државјанство и на секој агол има работа“, сумира трет.

На прашањето дали во Србија нема место за нив, а во Бугарија има, Сашко Андреев одговара кратко:

„Точно така. Во Бугарија има.“

Неговиот работен ден трае осум часа, но со чекањето на граница и временската разлика, понекогаш престојот на работа достигнува и 13 часа.

„Платите таму се подобри. Подобри отколку тука“, категоричен е тој.

На прашањето дали Србија не треба да обезбеди работа за локалните жители, одговорот е остар:

„Не ме прашувај мене. Прашај ги оние горе.“

Раководството на општината не дава одговори.

А на последното прашање – „Како го дозволивме ова?“ – следува пауза, смеа и неодредено:

„Не знам… да не пумпам.“