Васил Чекаларов-Еден познат син на Костурско

//

„Во јули 1913 година, кога Бугарија, слезе од височините на славата, заплака над гробот на нејзините идеали, грчките власти разнесуваа една мртва глава низ улиците на Лерин. Со оваа глава, што веќе не е опасна, непријателот го симболизира својот триумф над бугаризмот. Посочувајќи ја на своите нови омразени поданици, тој сакаше да им каже:
„Кажете им збогум на сите надежи! Васил Чекаларов повеќе не е жив …
Чекаларов, моќна фигура способен да му се спротивстави и на најжестокиот арамија. Сув, жилав, со изгорено од сонцето темно лице, црна виткана коса и очи темни и подготвени секоја минута да блеснат со ладен, застрашувачки сјај. Чекаларов е најсмелиот во егзекуциите и најиздржливиот во акциите. Ниту еден арамија не може да се споредува со него, кога се работи за енергија, цврстина и вешто стрелање. Тој има вишок сè со што може да се пофали примерниот герила: сила и издржливост, а од друга страна има флексибилен природен ум, самоконтрола и алчност за големо име и исклучителни улоги – да се утврди како лидер .. .
Македонија дала многу борци и херои, но нема многу Чекаларовци. Чекаларов не беше еден од илјадниците македонски синови кои силниот бран на револуцијата ги раскина од нивните мирни зафати и ги вовлече во неговиот виор. Тој ја носеше во својата природа елементарната моќ и самодоверба што ги разликува индивидуите родени за борба, надминување и командување. Како револуционер, тој не поседуваше широки концепти и фанатизам на идеолог. Тој беше едноставен во разбирањето на целите на револуцијата и беше неселективен во нејзините средства. Со стекнување богато животно искуство, обдарен со природен ум, тој секогаш си поставуваше специфични, позитивни цели. И тој никогаш не падна во замката на тесноградото секташтво, во кое други, инаку силни револуционери станаа духовни заробеници. Секогаш снаодлив и тактичен, немаше ништо авантуристичко или лудо во неговата храброст. Како господар на одредена ситуација, тој ладнокрвно ги правеше своите сметки и ги чуваше своите луѓе, но во критичните моменти ги подложуваше на најголема можна дури неподнослива напнатост, покажувајќи ја својата самоконтрола до крајот …
Сите и пријателите и непријателите, не можеше да не се поклони на неговата сила и волја. Лидер кој, дури и кога не е сакан, е најпосакуван од обичните војници затоа што секој верува во неговата среќна ѕвезда и во неговата способност да ги води кон подвизи и победи. Во општа опасност, тој беше пожртвуван другар дури и во однос на неговите ривали. За време на последната војна, си реков повеќе од еднаш:
„Еве еден човек за кој треба да жали што не е полковник или генерал денес за да командува со голема воена единица …
Грчкиот куршум стави крај на неговото страдање, но не ги спаси неговите останки од сквернавење. Грците не би биле Грци, Грците не би ја оправдале својата стара слава како никаквеци ако се однесувале кон него со почитта што му ја должиме на мртвиот противник. Главата на Чекаларова веднаш беше отсечена и однесена во Лерин, а телото беше оставено на дивите ѕверови од планината Вичо. Најомразените меѓу локалните Бугари се појавија пред веселите џелати за да им потврдат дека главата му припаѓа на Чекаларов … Така за жал почина силниот човек, железниот воин, во чие име со години трепереа непријателите на бугарштината…“

Христо Силјанов, „ВАСИЛ ЧЕКАЛАРОВ – Еден познат син на Костурско“



Претходна статија

Нов случај на индискиот сој во Македонија, се чекаат резултати за уште 4 пациенти

Следна статија

ВМРО-ДПМНЕ: Кога Царовска зборува, Заев мисли, а тоа е укинување на учебниците

Најново од Вести