(Видео) „Адаџо за Марија“ на Георги Б’рдаров – наjголемото чудо е самиот живот

Основната идеја на романот „Адaџо за Марија“ е дека животот е навистина неповторливо чудо и секој миг од него ни е подарок. Ова го изјави во интервју за БГНЕС писателот, професор и специјалист по демографија и етнорелигиски конфликти Георги Б’рдаров.

Се сретнавме со авторот за да ни раскаже повеќе за неговиот трет роман – „„Адаџо за Марија“ на Георги Б’рдаров – наjголемото чудо е самиот живот за Марија“, и зошто најголемото чудо е самиот живот.

На Б’рдаров му биле потребни малку повеќе од три години за да го напише романот. Во тој период ја проучувал историјата, местата каде што се развива дејството и ги градел ликовите. Цела година траело и уредувањето на книгата.

Основната идеја на романот е дека животот е навистина неповторливо чудо и секој миг од него ни е подарок. „А самата приказна е вистинска приказна која е од мојот род, од мојот прадедо. Една магична приказна од почетокот на XX век за една голема и невозможна љубов, за која јунаците се борат цел живот“, раскажа писателот.

Како млад студент ја слушнал приказната од својот дедо, кој е син на Вангел – еден од главните ликови во „„Адаџо за Марија“ на Георги Б’рдаров – наjголемото чудо е самиот живот за Марија“. „Оттогаш ја запали мојата имагинација и решив веќе да ја пресоздадам во роман“, сподели Б’рдаров.

Во својата книга писателот преплетува две љубовни приказни на фонот на политички и историски катаклизми. „Самиот јас предавам етнорелигиски конфликти и затоа моите први два романи беа поврзани со конфликти. Многу се интересирам за историја и ми се виде дека кога ги разгледуваш човечките судбини на фонот на големите историски настани, работите се многу поинтересни, а и сакам да покажам нешто што исто така многу ме возбудува – како големите историски настани, политичките борби, катаклизмите никогаш не се усогласуваат со луѓето и ги пометуваат како цунами буквално“, објасни тој.

Музиката игра суштинска улога во романот, затоа што на првата средба на Марија и Вангел, таа навистина свирела на пијано. „Ние нема како да знаеме што свирела, но мојот партнер во издаваштвото и пријател – Петко Манчев, сметаше дека „Адаџото на Албинони“ исклучително добро одговара на самата емоција, на приказната и затоа ја избравме таа мелодија и таа минува низ целиот роман“, истакна Б’рдаров.

Една од линиите во сижето се развива во Македонија, во неговото родно село – Кулата. „Во суштина започнува од селото Рајковче, кое останало во Грција, потоа моите предци се преселуваат во Кулата, до Солун. А каузата Македонија е нешто со кое јас сум израснат – тоа се раскажувањата на дедо ми, на татко ми за каузата Македонија, за тешката судбина на луѓето во Македонија. Неслучајно има една реплика на еден од јунаците во книгата – „Мака, мака, Македонија“, раскажа писателот.

Другата приказна се развива во Латинска Америка – омилено место на Б’рдаров и поради културата, и поради музиката и литературата, и поради фудбалот. „Таму е мојот омилен Уругвај – една приказна која исто така многу сакам да ја раскажувам, поврзана со еден фудбалски натпревар“, додаде тој.

Б’рдаров раскажа и како ги изградил ликовите. Според него, сите ликови во основното сиже имаат реални прототипи – и Вангел, и Марија, Андреја и неговата сопруга, како и таткото и мајката на Вангел, додека во латиноамериканската линија станува збор за фикција.

Почетната идеја секогаш се менува во текот на пишувањето, истакна Б’рдаров. „Една од идеите беше, и така беше поставено, главниот лик на целото дејство да биде Вангел, мојот прадедо. Навистина тој е носителот на целото дејство, но Марија сама си го извојува правото да биде главна хероина. Колку и да е апстрактно и мистично сето тоа, навистина таа излезе во преден план и низ неа минуваат и двете линии на сижето“, откри авторот.

Според неговата уредничка, пак, втората линија, во која се пренесуваме во Латинска Америка и ги среќаваме Марија Селесте и уругваецот Хорхе, е многу лесна во споредба со првата љубовна приказна меѓу Гркинката Марија Никифору и Бугаринот Вангел. Така романот бил пренапишан и уредуван во движење. „Додека ја уредувавме првата, ја пренапишав втората“, појасни Б’рдаров.

На прашањето на што е подготвен човек во име на љубовта и дали таа има граници, тој беше категоричен дека сигурно нема граници. „Сè – и големите приказни поврзани со љубовта, раскажани во книги и филмови, и реалниот живот, кој ни раскажува уште поинтересни приказни, покажуваат дека љубовта нема граници, дека љубовта е чудо кое ниту може да го предвидиш, ниту може да го контролираш и насочуваш. И, всушност, колку и да е клише, навистина љубовта е нешто што им дава смисла на нашите денови“, смета писателот.

Неговото апсолутно уверување е дека живееме еднаш на оваа земја и многу често стравовите нè запираат да пробаме различни нешта, без разлика дали станува збор за љубов, за соништа, за работа, за патувања и, ако еден ден остариме, ќе жалиме за оние работи што не сме ги пробале, а не за оние што сме ги пробале и сме доживеале пораз. „Нема ништо пострашно од стравот и храброста е во тоа да дишеш, да живееш и да сакаш“, заклучи Б’рдаров.