(Видео) Атанас Далчев – самобитен глас на бугарската модерна поезија

Атанас Далчев се вбројува меѓу најсамобитните и највлијателни бугарски поети од XX век. Се смета за клучна фигура во развојот на бугарската модерна поезија, не само како стилски новатор, туку и како творец со високи естетски критериуми и слоевита литературна мисла, пишува Актуално. Далчев совршено владеел и активно користел повеќе јазици, а неговиот преведувачки опус опфаќа дела на Гете, Стендал, Емили Дикинсон, Чехов, Блез Паскал, Пабло Неруда, Федерико Гарсија Лорка, Пушкин, Лафонтен и други значајни автори. Лауреат е на престижната Хердерова награда на Универзитетот во Виена и на повеќе бугарски државни признанија.

Роден е на 12 јуни 1904 година во Солун, кој тогаш бил дел од Отоманската империја. Подоцна неговото семејство се преселува во Цариград, каде што Далчев посетува бугарско училиште. Неговиот татко, адвокатот Христо Далчев, три години бил пратеник во османлискиот парламент како претставник на бугарската заедница. За време на Балканските војни домот во Солун бил погоден, по што семејството конечно се населува во Софија.

Во Софија тој завршува Прва машка гимназија со класичен профил (латински и старогрчки јазик), а на Софискиот универзитет дипломира филозофија и педагогија. Работел како наставник по бугарски јазик и како училишен инспектор. Некое време живеел и во Франција, похаѓајќи студии на Парискиот универзитет и специјализирајќи за наставник по француски јазик на Сорбоната.

Литературното деби го прави уште како гимназијалец во ученичкиот весник „Фар“, а подоцна активно соработува со голем број списанија и весници. Во 1920-тите и 1930-тите години води интензивен творечки и критички живот и се наметнува како едно од значајните имиња на тогашната литературна сцена.

По 1945 година Далчев одбива да се прилагоди кон идеолошкиот притисок и политичката контрола. Подолг период останува во литературна тишина и се посветува исклучиво на преведување. Не случајно ќе напише: „Еден писател се познава и по она што не си дозволува да го напише“ и „Јас бегам од успехот не поради него, туку поради оние што го имаат; се срамам да личам на нив“.

Од 1956 година повторно почнува да објавува поезија и издава нови збирки. Иако неговиот опус по обем е релативно мал, секоја негова песна е згусната со философска длабочина, симболика и повеќеслојност. Неговите дела се преведени и објавени како самостојни книги на француски, словачки, чешки, унгарски, руски, германски, италијански, полски, фински и шпански јазик, а во списанија и антологии – на англиски, турски, кинески, јапонски, арапски, шведски и други јазици.

Атанас Далчев останува еден од најпрепознатливите творечки гласови на бугарската литература, чијашто мисла и поетика задржуваат трајна актуелност.