(Видео) Проф. Николов: Самоилова Бугарија има прабугарска државна традиција

//

Самоилова Бугарија е носител на прабугарската државна традиција. Оваа традиција била зачувана во текот на целиот период на постоењето на Првата бугарска држава – од нејзиното создавање од Аспарух до нејзиното пропаѓање во времето на наследниците на Самоил.

Првите Бугари на Балканот не биле Бугарите Кубер или Аспарух. Првите Бугари се населиле на териториите на денешна Македонија уште во времето на императорот Анастасиј (491-518)

Судирот меѓу царот Самоил и царот Василиј траел 50 години и бил најдолгиот воен конфликт на Балканот пред доаѓањето на османлиските освојувачи.

Гробот на цар Самоил, кој се наоѓа на островот во Малото Преспанско Езеро е знак на бугарското присуство таму и овој знак треба да остане таму.

Ова во интервју за БГНЕС го вели историчарот проф.д-р Георги Николов, кој пред неколку дена ја објави книгата „Од историјата на Самоилова Бугарија“.

На денешен ден во 1014 година се случила битката кај тврдината Кључ, каде Василиј II им нанел смртоносен пораз на Бугарите, што довело до смртта на царот Самоил.

„Најстар син“

Едно од важните откритија на проф. Николов е дека цар Самоил не е најмладиот син на комитот Никола и неговата сопруга Рипсимија.

„Внимателното испитување на изворите покажува дека цар Самуил не бил најмладиот од четворицата браќа Комитопули, туку најстариот. Мојата теорија се заснова на старозаветната библиска историја, каде ликовите со овие имиња се во сосема поинаков редослед. Од една страна, Самоил носел име што на хебрејски јазик значи „даден од Бога“, „посакан од Бога“. Ова е обично карактеристика на првороденото дете родено од родители кои немале деца долго време. Од друга страна, самите активности на Самоил, неговите постапки покажуваат дека тој веројатно бил најстариот од четворицата браќа“, вели специјалистот за средновековна историја.

Во изворите на Јован Скилица и Јован Зонара, тие биле наведени по следниот редослед – Давид, Мојсеј, Арон и Самуил. Според проф. Николов, ова е редоследот на нивната смрт: прв умира Давид, по него умира Мојсеј, по наредба на Самуил е убиен Арон и на крајот умира самиот Самуил.

Медијавистот нуди и нова идентификација на гробовите откриени на островот Свети Ахил во малото Преспанско Езеро од археологот проф. Николаос Муцопулос.

„Во првите два гробови, биле погребани или повторно погребани родителите на Самоил, Никола и Рипсимија и неговиот брат Давид. Третиот гроб очигледно е на Самоил, каде што се пронајдени коските, кои се зачувани до денес. Во четвртиот гроб се закопани неколку лица, претпоставувам дека тоа се смртните останки на Гаврил-Радомир и на дел од неговото семејство, кои исто така биле погубени по наредба на новиот цар Иван Владислав“, вели проф.Николов.

Самуиловото царство – продолжение на прабугарската традиција

Во раниот бугарски среден век, кој траел на Балканот од VII до XI век, постоел еден многу важен елемент кој доминирал во државниот став. Ова е прабугарската државна традиција.

„Пробугарската државна традиција била зачувана во целиот овој период, без разлика на покрстувањето. Само верскиот облик се сменил по 865 година, кога Бугарија го прифатила христијанството. Колобарите исчезнуваат, паганската улога на владетелот како првосвештеник исчезнува. Но титулите и се останато се останува. Имаме кахвани во времето на царот Самоил и неговите наследници – тоа се кавханите Домицијан, кахван Теодор, нивниот брат Мелитон. Водачот на востанието во 1072 година, Георги Војтех, бил од семејство на Кахвани. Во времето на востанието на Петар Дељан се споменуваат Ичиргу боили. Во времето на Иван Владислав се спомнува топарх на внатрешните тврдини, што во слободен превод значи ичургу боил“, вели проф.Николов.

Тој е категоричен дека државната традиција на Самуиловото царство е бугарска. „Бугарски карактер има и населението што ги населува југозападните бугарски земји, кои во тоа време не се нарекувале Македонија. Во византиските извори тие се нарекуваат Склавинија. Влегувајќи во границите на бугарското кралство, овој регион го добива името Долна Земја и бил трет дел од бугарското царство“, додава научникот медијавист.



Тој во својата книга ја цитира византиската писателка Ана Комнина /директен наследник на Иван Владислав – забелешка изд./, која вели дека од првиот крал Мокрос започнува династија, која завршува со Самоил.

„Овој Мокрос долго време се покажа како метатеза на името Крумос. Ваквите метатези се вообичаени во ракописите. т.е. Самоил по крв и припаѓал на династијата Крум, иако не по директна линија. Друг византиски писател, Михаил Псел, вели дека Бугарите имаат обичај на чело на својата држава да ставаат само личност од кралска лоза. т.е. Самоил не е некој бунтовник, некој случаен тип. Тој бил признат од црквата и од народот за цар по смртта на Роман, бидејќи бил крвно сродство со династијата. Претпоставувам дека е по мајчина линија. Неговата мајка Рипсимија имала ерменско потекло, а знаеме дека Ерменија е земја која одамна се поврзува со прабугарите“, вели проф. Николов.

Бугарска епопеја

Судирот меѓу царот Самоил и императорот Василиј II траел речиси 50 години и бил најдолгиот воен конфликт на Балканот пред доаѓањето на Османлиите.

„Во оваа битка на титани, Византија располагала со огромни човечки и материјални ресурси, главно во Мала Азија, и со текот на времето успеала да ги врати силите и со несмалена сила да ја продолжи војната со Бугарите. Додека Бугарија постепено се нашла во југозападниот агол на Балканскиот Полуостров и оваа долгогодишна војна довела до нејзина агонија“, забележува проф. Николов.

Тој потсетува дека двапати Самуил ја загубил целата своја војска – во битката кај реката Сперхеј во 996 година и битката кај тврдината Кључ во 1014 година. Неговите наследници се обиделе да го измамат Василиј и да купат време за обнова на бугарската војска и да пружат отпор.

Последните 4 години од постоењето на Првото бугарско кралство биле агонија поради загубата на „оваа голема личност“, а имено царот Самоил.

„Во средниот век улогата на поединецот била многу поважна отколку денес. Тој бил единствен монарх и неуморен воин, или како што вели еден византиски извор: „Непобедлив по сила и ненадминат по храброст“. Исчезнувањето на оваа политичка личност ги крши Бугарите“, вели проф. Николов.

По смртта на Самоил, главната цел на Василиј била да го спречи воздигнувањето на нов бугарски владетел, што во почетокот не успеал да го постигне. Дури по смртта на Иван Владислав, со помош на бугарската кралица Марија, патријархот Јован и кавханот Богдан, Василиј успеал да го спречи стапувањето на Пресијан на престолот. Царството останува без цар и пропаѓа.

Францускиот научник Густав Шлумберже напиша книга за судирот меѓу Самоил и Василиј, која ја нарече „Византиска епопеја“, нашиот академик Васил Ѓузелев го поправи – „Бугарска епопеја“.

Со коските на Самоил не се тргува

Во 2014 година, по повод прославата на 1000-годишнината од битката кај Кључ, се појави идејата коските на царот Самоил да се вратат во Бугарија. Професорот Николов открива дека Грција тогаш понудила договор на највисоко ниво. Во замена за неговите смртни останки да добие неколку стотици грчки ракописи. Според него, ова е нерамноправна размена, но има многу поважни етички и човечки причини.

„Прво, не е христијанско коските да се тргуваат и да се разнесуваат. Тоа не се коски на светец. Треба повторно да се закопаат таму каде што се пронајдени. Таму Самоил посакал да биде погребан покрај гробовите на мајка му, татко му и брат му, покрај својот небесен покровител Свети Ахил, чии мошти ги пренесе во истата базилика, каде што е неговиот гроб“, нагласи проф. Николов. Според него, пред тоа треба да се испитаат со најсовремени методи и да се стават во посебен ковчег за да не бидат уништени.



Претходна статија

СДСМ: Идејата за референдум е само за внатрешна употреба во ВМРО-ДПМНЕ

Следна статија

Папата патува на Арктикот каде ќе им се извини на Ескимите за сексуалното злоставување деца

Најново од Вести