100 дена од владата на Мицкоски – 100 шамари за Северна Македонија, слаб 2 за Скопје од ЕУ

Пишува: Димитар Русков/БГНЕС

Пред неколку месеци „борецот за слобода“ Христијан Мицкоски влезна со моќен чекор во премиерскиот кабинет во Скопје.

Лидерот на ВМРО-ДПМНЕ за само 100 дена владеење исполни три учебнички задачи: ја предаде Македонија, ја навреди Бугарија, се прегрна со Вучиќ… и се наведна со грб кон Србија – можеби за да го врати во џеб бугарскиот пасош на министерката за енергетика Сања Божиновска.

100 неуспеси на 100%

Докторот на технички науки Мицкоски ја излечи секоја болна надеж на македонските граѓани за европска иднина.

Ја крена левата рака против измислениот и непостоечки „бугарски диктат“. Со десната пак потпиша заробувачки договор со Орбан, за 500 милиони евра заем од Унгарија со марка „Made in China“.

Универзитетскиот професор им даде пример на своите подредени како на „патриотски“ начин да го свиткаат ‘рбетниот столб пред Белград, Будимпешта и Москва.

И премиерот се трансформираше во математичар. Со претседателката Силјановска и министерот за надворешни работи Муцунски на Брисел му понудија „француски предлог плус“ и „одложен ефект на уставните измени“. И двете идеи доживеаја целосен колапс, поддршката за нив во Европа е нула.

Од сапуницата со знамето во Софија, до детските испади на Мицкоски против ЕУ, цел континент им се смееше во лице на македонските антиевропски антипатриоти.

Претседателот на Европскиот совет, Шарл Мишел, го извади пенкалото и напиша „слаб 2 минус“ на домашната задача на Мицкоски. На вториот му беше наложено строго да ги спроведува меѓународните договори, вклучително и Преговарачката рамка, во чии рамки е и Договорот за добрососедство со Бугарија.

Згора на тоа, Мишел и претседателката на Европската комисија, Урсула фон дер Лајен, донесоа поинаква одлука за „одложена акција“ – за пристапувањето на Скопје во ЕУ.

Албанија беше одвоена од Северна Македонија затоа што ги исполни своите обврски. Југозападниот сосед на Бугарија, сепак, останува заробен на државната идеологија и скока во руско-српската сфера на влијание. Македонија има спор со цела ЕУ, не со Бугарија. Земјата е многу далеку од полноправно членство во блокот, не поради Софија, не поради недостигот на уставни измени, туку затоа што режимот во Скопје нема желба да ги тргне од вратот смртоносните окови на Белград.

Мицкоски ја загрози иднината на Северна Македонија не само во ЕУ, туку и во НАТО со директно дискредитирање и саботирање на виталниот воен и логистички транспортен Коридор 8 на Алијансата.

Во оваа насока не престануваат и напорите на македонскиот вицепремиер Александар Николоски. Освен што сака да ги нарекува Бугарите „мизерни“, си дозволува да го загрози целиот безбедносен систем во регионот. Едно е да не ги сакаш Бугарите, друго е да си играш со оган во време кога на неколку стотини километри во Украина се води брутална војна, а конфликтот на Блискиот Исток изгледа надвор од контрола.

Заборавањето на сопствениот народ не им е туѓо на оние скопски политичари кои ја славеа српската окупација на Македонија на планината Кајмакчалан, но не кажаа ниту збор за херојот од Марсеј, Владо Черноземски, кој го ликвидираше српскиот тиранин Караѓорѓевиќ на 9 октомври 1934 година. 90 години подоцна ВМРО на Мицкоски е поблиску до Српската радикална партија отколку до идеалот за слободна и независна Македонија.

Наводно, „сојузниците“ на Мицкоски со албанско потекло веќе го дадоа првото предупредување.

„Без уставни измени, Македонија не треба да постои како држава“, изјави пратеник Албанец од владејачката коалиција.

Софија и Брисел мора да бидат внимателни. Опасностите се наѕираат, а деструктивноста на Мицкоски го загрозува територијалниот интегритет и суверенитет на Северна Македонија. Бугарија прва ја призна Република Македонија, се надевам дека нема да мора прва да ја брани.