163 години од раѓањето на Алеко Константинов и 148 години од раѓањето на Пејо Јаворов
Се навршуваат 163 години од раѓањето на писателот и општественик Алеко Константинов и 148 години од раѓањето на поетот симболист и револуционер Пејо Јаворов, пишува БГНЕС.
Големиот бугарски писател и општественик Алеко Константинов е роден на 13 јануари 1863 година во Свиштов, во семејството на угледниот свиштовски трговец Иваница Хаџиконстантинов, а по мајчина линија потекнува од големото видинско семејство Шишманови. Убиен е при неуспешен атентат врз неговиот сопартиец Михаил Такев на 23 мај 1897 година.
Алеко Константинов е автор на патеписот „До Чикаго и назад“ (1894), на книгата „Бај Гањо. Неверојатни раскази за еден современ Бугарин“ (1895), во која го создава најпознатиот сатиричен лик во бугарската литература. Напишал над 40 фељтони, циклусот „Разни луѓе – разни идеали“, патеписите „Што? Швајцарија ли?“, „Софија – Мездра – Враца“, „Во март во Чепино“, „Неверојатно навистина, но факт…“ и др. Основач е на организираното туристичко движење во Бугарија. По негова иницијатива, на 27 август 1895 година на Црни Врв на Витоша е основано првото туристичко друштво во Бугарија – Клуб на бугарските туристи.
Пејо Тотев Крачолов, попознат како Пејо Јаворов, е роден во градот Чирпан на 13 јануари 1878 година. Учи во гимназијата во Пловдив, а потоа работи во системот на бугарските пошти до 1901 година. Од 1897 година е во контакт со Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација. За првпат влегува во Македонија како комита во четата на Михаил Чаков во 1902 година. Првично, Јаворов е уредник на различни изданија поврзани со македонско-одринското револуционерно движење – „Дело“, „Слобода или смрт“, „Автономија“, „Илинден“.
Неговата прва објавена творба е песната „Напред“ во весникот „Глас македонски“. Бил комита во четата на Јане Сандански и станува еден од најдејните соработници на Гоце Делчев и негов прв биограф – „Гоце Делчев“ (1904). Во 1909 година ја издава својата мемоарно-есеистичка книга „Хајдушки копнежи. Спомени од Македонија 1902 – 1903“. Во Софија, Јаворов станува соработник и уредник на литературното списание „Мисла“. Во 1901 година ја издава својата прва поетска збирка „Стихотворенија“, чие второ издание од 1904 година е со предговор од Пенчо Славејков. Во овој период поетот работи како библиотекар, а подоцна и како драматург на Народниот театар. Плод на неговата работа во театарот се две драми – „Во подножјето на Витоша“ (1910) и „Кога ќе удри гром, како одекот стивнува“ (1912). Во 1906 година се вљубува во Мина Тодорова, сестра на П. Ј. Тодоров, но таа умира од туберкулоза. Во 1907 година излегува неговата втора поетска збирка „Несоници“.
По 1908 година тој конечно се посветува на националноослободителното движење и ВМОРО. Станува доброволец во Македонско-одринското ополчение за време на Балканските војни (1912–1913 година) и е избран за првиот градоначалник на Неврокоп по неговото ослободување. Фатална се покажува љубовта на Пејо Јаворов кон Лора Каравелова, ќерка на премиерот Петко Каравелов. Нивната бурна љубов има трагичен крај. На 29 ноември 1913 година таа се застрелува. Јаворов е скршен и прави неуспешен обид за самоубиство. На 29 октомври 1914 година поетот испива отров, го притиска чкрапалото и го остава осиротен цел еден народ.
