| |

Вашата Русија секогаш ќе војува со достоинството на мојата Бугарија

Истакнато, Колумни, Позиција

Пишува: Станислав Станев, адвокат од Пловдив

До Елеонора Митрофанова, амбасадор на Руската Федерација во СЛОБОДНА и европска Бугарија

Другарке* Митрофанова,

Внимателно ја послушав вашата воспитана, но омаловажувачка и поднесена со имперски тон порака до Бугарите, и решив да ви го свртам вниманието на неколку точки што можеби, вашиот презир кон мојот народ ве спречува да ги разберете.

Вие што доаѓате од Русија често (речиси секогаш) ја посетувате нашата Татковина со горделиво очекување дека треба вечно да ви бидеме благодарни за 1878 година. И се нервирате кога не ви се поклонуваме.

Ние Бугарите сме благодарни и од благодарност, воспитание и христијанско смирение НЕ ВИ ПОВТОРУВАМЕ ДЕКА:

  • Ви дадовме писмо, култура, наука и вера (не дека давате изглед дека сте многу возбудени за духовното, туку само го искористувате поимот);
  • Помогнавте во прогонот и репресиите врз нашите свештеници кои се бореле за БУГАРСКАТА црква, затоа што не сакавме да бидеме духовно, културно и етнички асимилирани.

СТИСНАВМЕ ЗАБИ КОГА

  • Ја спречивте нашата млада земја да се развива по цивилизиран и европски модел според потребите и чувствата на општеството;
  • Ги повикавте Србите да не нападнат за да не бидеме обединети;
  • Подаривте бугарска земја и крв (Македонија и Поморавието);
  • Го прекршивте договорот со нас и ги повикавте Романците да не нападнат зад грб, додека ние се боревме да го одбраниме нашиот идеал – обединета Бугарија. И не само што ги повикавте, туку им помогнавте да го поминат Дунав за да ја нападнат нашата Татковина;
  • Подмолно не нападнавте зад грб кога се боревме за нашиот народ во Македонија (за време на Првата светска војна).

По Првата светска војна, која заврши несреќно за нас, вклучително и поради вас:

  • Дадовме од нашиот скромен залак за да ги спасиме гладните во регионот на реката Волга;
  • Примивме илјадници руски аристократи и војници кои избегаа од репресиите, им дадовме засолниште и ги нахранивме, иако и ние гладувавме.

Не побаравме извинување за тоа што вашите (советски) слуги:

  • Се обидоа да ни ја уништат државноста со таканареченото „Септемвриско востание“;
  • Го убија и осакатија врвот на бугарската војска, кога го разнесоа ГОСПОДОВИОТ ХРАМ (црквата „Св. Крал“/„Св. Недела“);
  • На петти септември 1944 година без причина ја нападнавте нашата татковина и тогаш:
  • ги ограбивте богатствата пропатени и изгладнети од нашиот народ;
  • ги убивте и репресиравте пристојните луѓе на Бугарија (некои од нив беа со руска крв – прогонети од репресиите во концентрациониот логор, во кој ја претворивте вашата земја);
  • наредивте да ги заборавиме нашите браќа во Македонија и ги натеравте вашите слуги да ги скршат коските и да ја пролеат крвта на илјадници достојни Бугари кои не беа согласни со тоа;
  • ни нареди да заборавиме на Бога и на православието.
    Колку направивме за вас и колку многу страдавме заради вас и се уште сте незадоволни… Повторно ги хушкате вашите робови и им плаќате на вашите слуги за да ја вознемируваат нашата Татковина…
    Со децении верував во братството меѓу Бугарите и Русите; Страдав затоа што не сакав да ја прифатам вистината и се карав со луѓето кои сакаа да ми ги отворат очите.
    Излезе дека сум бил слеп и во заблуда.
    Вашата Русија секогаш ќе војува со достоинството на мојата Бугарија. И тоа ќе го направи без разлика колку посветено некои луѓе со јазик ви ги полираат чевлите со јазикот; ние ќе останеме за вас „непријателска држава“ секогаш кога ќе бараме достоинство.

Можам да кажам многу факти, но ќе се ограничам само да ѝ посакам на вашата земја:

  • нејзиниот народ се разбуди, да престане да биде роб на вашите партиски секретари и да ја погледне вистината (без разлика дали ќе имаат сила да се изборат за неа);
  • да ги обесштетите народите и земјите што ги здробивте. Затоа што така имате шанса да си ги искупите гревовите.

До МОЈАТА БУГАРИЈА:

  • Да се ​​ослободи од духовното ропство во кое вашите слуги воспитувале генерации Бугари.

Слични Објави