Ташев до Орбан: Медиуми во РС Македонија што се финансираат со унгарски капитал шират антибугарски пораки
Копретседателот на Здружението на потомци на бегалци и иселеници од територијата на Република Северна Македонија и нивни пријатели Спас Ташев му испрати отворено писмо на премиерот на Унгарија Виктор Орбан, кој се наоѓа во посета на РС Македонија.
Во своето писмо Ташев обрнува внимание на медиумите во РС Македонија, кои се финансираат со унгарски капитал и шират антибугарски пораки.
Ташев исто така повикува независна европска мисија да ја посети Северна Македонија, да се сретне со репресираните македонски Бугари и да ги заштити нивните човекови права. Тој е дециден дека, тврдењето на властите во Скопје дека Бугарија го негира современиот македонски идентитет е клевета, која се користи како оправдување за тоа дека некој друг е виновен за неуспехот на евроинтеграциите на РС Македонија.
Ви го пренесуваме писмото на доц. д-р Спас Ташев до Виктор Орбан во целост:
На г-дин Виктор Орбан
премиер на Унгарија
Почитуван господине Орбан,
Ви посакувам добредојде во Северна Македонија, од каде што потекнуваат некои од моите предци.
Долго време, модерна Европа не ја разбираше суштината на вистинските проблеми во младата европска држава што се појавија врз југословенското комунистичко наследство. Ова наследство е болно и во Бугарија, бидејќи поранешниот комунистички режим во Софија не дозволуваше да се зборува за Бугарите во Македонија, за да не се нарушат односите меѓу социјалистичките земји.
Јас самиот припаѓам на македонското движење од 1984 година, како 17-годишен ученик, кога бев уапсен од комунистичката Државна безбедност, само затоа што се залагав за правата на македонските Бугари, и поради оваа активност, „југословенските другари протестираа“ против мене. Сакам да нагласам дека уште тогаш мислевме дека во Југославија се гради македонски идентитет, а овој факт никој во Бугарија никогаш не го негирал. Сакавме само да ги заштитиме човековите права на оние лица кои, и покрај постојаната репресија и секојдневната антибугарска кампања, продолжуваат да го чуваат својот бугарски идентитет.
За да се разбере суштината на проблемот, ќе си дозволам да интерпретирам интервју од 1970 година на Иван Михајлов, последниот водач на автентичната ВМРО.
Да ја земеме за пример Војводина, која уште од доцниот среден век е дел од Австро-унгарската империја и територијата на унгарската круна. Во 1918 година била окупиран од Србија и локалното унгарско население било подложено на прогон.
Меѓутоа, замислете дека во 1934 година Коминтерната излезнала со став дека постои војводинска нација. По 1945 година, овој план бил ставен во сила и на локалните Унгарци им било забрането да бараат унгарски идентитет и тој бил насилно заменет со „Војводински“. Врз основа на локалниот унгарски дијалект почнал да се создава нов јазик наречен „војводински“ и тоj се наметна насекаде во јавниот живот. Унгарската азбука е заменета со српската. Постепено, унгарските зборови почнаа да се исфрлаат од употреба и да се заменуваат со српски. Целата литература напишана на унгарски литературен јазик беше забранета и уништена.
Целата унгарска историја на Војводина е наполно фалсификувана. Во секој учебник по историја, на секој чекор и во секој случај, од сите власти постојано се посочува дека историјата на Војводина е нешто посебно и дека нема никаква врска со историјата на Унгарија.
Сите ликови во унгарската историја на Војводина се нарекуваат Војводински, а не Унгарски. Во училиштата се изучува литература на сите други соседни народи, освен унгарската. Затоа што властите се плашат дека младите ќе сфатат како всушност се пишува поезијата и прозата на литературниот јазик на Унгарија на тој јазик, кој е јазик на самите војводински Унгарци. Младите веднаш би знаеле дека се денационализирани.
Создадена е посебна војводинска црква, заедно со посебна пропаганда дека некогаш наводно постоела автокефална војводинска црква која била узурпирана насилно од Унгарија. На овој начин, новата влада, а преку црквата, најенергично работеше на создавање на посебна војводинска националност. Пропагандата тврди дека не се работи за вештачко создавање на посебна војводинска нација, туку само за повторно воспоставување на војводинската националност, иако таа никогаш не постоела.
Војводина беше прогласена за автономна република во рамките на Југославија со намера да го измами надворешниот свет. Згора на тоа, во весниците, во училиштата, на специјалните состаноци, секогаш се зборува против се што е унгарско со најлоши зборови, прибегнувајќи кон најневеројатните измислици.
Од една страна властите го вршат споменатото насилство, а од друга страна со разни привилегии, раздавање на служби и пари неуморно се обидуваат да привлечат разни елементи на Унгарците во Војводина. Сето тоа се прави во име на планот за „воскреснување“ на војводинската нација. Секој локален Унгарец кој не се согласувал со оваа политика бил подложен на прогон и масовни убиства.
Сега заменете го историското име Војводина со историското име Македонија, заменете го името Војводински Унгарци со името Македонски Бугари. Пред вас ќе ја имате сликата за реалната состојба што е создадена во земјата на некои од моите предци по доаѓањето на комунизмот на власт во Југославија.
Сега е редно да се запрашаме: дали би имало макар и еден Унгарец кој би го одобрил таков план за Војводина како што накратко е наведен овде? Зарем не е нормално секој Бугарин да се бори со демократски средства против слична ситуација што постои во денешна Северна Македонија?
Наспроти сето ова, Унгарија во последните неколку години купи дел од медиумите во Северна Македонија и постојано шират фалсификати на објективни факти и испраќаат модерни антибугарски пораки. Како би реагирала Унгарија доколку Бугарија ги контролира медиумите во Војводина на војводински јазик и сите публикации постојано ја напаѓаат Будимпешта? Дали мислите дека таквата политика ќе донесе стабилност во регионот околу Унгарија, Војводина и Србија?
За да се уверите во вистинитоста на она што го напишав, можете да проверите во најстарите зачувани унгарски историски извори кои зборуваат за античките односи меѓу Унгарците и Бугарите, на пример хрониките на Anonymous и Turocsi или во публикациите на голем број истакнати Унгарци научници од XIX до средината на XX век.
Овде треба да истакнам дека дури и некои унгарски Евреи како Болеслав Тахауер биле во многу близок контакт со автентичната ВМРО. Во 50-тите години тоj ги обновува контактите со македонското ослободително движење и ги следи политичките процеси во Југославија, како резултат на што во 1966 година во Рио де Жанеиро ја објавува својата анализа „Македонското прашање“. Таа го испитува не само неговото потекло во минатото, туку и неговите современи димензии. За Титова Југославија тој напишал: „Што се однесува до Србите, бидејќи не можеле и не можат да го истребат целото бугарско население во Македонија, и затоа што не можат масовно да го протераат, тие систематски ја продолжуваат работата на денационализацијата. Населението е незадоволно од режимот што им е наметнат во таканаречената Македонска Република во Југославија“. Во истата публикација Тахауер апелира и до евроатлантските фактори: „крајно време е Европа и Америка да сфатат дека има огромни неправди кон малите народи кои на најхуман можен начин викаат за олеснување. Отстранувањето на оваа неправда би било најголемото достигнување и би послужило за мирниот развој на нашиот континент“.
И во 1967 година, поранешниот унгарски министер за финансии Николас Нјаради одржа важен говор пред 46-тиот годишен конгрес на Македонските патриотски организации во САД и Канада. Во него тој вели: „Може ли некој да ни каже кога ОН испратиле комисија во некоја од комунистичките земји? Дали е испратена ваква комисија да изврши увид во затворите во Југославија? И илјадници невини скапуваа и уште гнијат во комунистичките затвори. Ако ОН имаат одговорност за затворениците во Јужна Африка, зарем не имаат одговорност и за затворениците во Југославија?“
Тоа е она што ние продолжуваме да го бараме – независна европска мисија да ја посети Северна Македонија, да се сретне со репресираните македонски Бугари и на крајот да ги заштити нивните човекови права.
Тврдењето на властите во Скопје дека Бугарија го негира современиот македонски идентитет е клевета, со која се залажува северномакедонската и европската јавност, дека некој друг е виновен за неуспехот на евроинтеграциите. Всушност, сегашните политичари во Северна Македонија не се заинтересирани за членство во ЕУ, туку за т.н „Отворен Балкан“, попознат како српски свет.
Им посакуваме на нашите браќа и сестри во Северна Македонија да станат дел од ЕУ. Затоа, апелираме до вас да му помогнете на Скопје да се демократизира, да ги исполни обврските кон целата ЕУ и успешно да тргне на патот на европската интеграција.
Со почит:
Копретседател на Здружението на потомци на бегалци и иселеници од територијата на Република Северна Македонија и нивни пријатели
