Болката го замрзна Кочани

Пишува: Димитар Русков/БГНЕС

Тоа не е тага, ниту страдање.

Тоа е чиста, искрена човечка болка.

И ноќта и денот се тивки и мирни, но во исто време тагата е заглушувачка.

На секој чекор те пречекуваат некролози, црна облека и измачените лица на локалците.

Сурово е да се сфати дека иднината на новите генерации испари поради хендикепот на старите.

Секое семејство изгубило близок, старецот тагува по младиот човек, мајката го испраќа синот или ќерката, но најожалостени се врсниците на починатите деца.

Солзи се леат за неостварените соништа.

Ниту една земја не страдала повеќе од Македонија низ вековите. Но, едно е да го прочиташ, а друго е да го видиш со свои очи.

Останува само надежта дека еден ден овие добри семејства ќе најдат мир за своите деца.

Секоја донирана капка крв и подадена рака овде се цени.

Во Кочани, Штип, Пробиштип, Чешиново-Облешево и Скопје секој Бугарин ќе чуе два збора – „благодарам браќа!“

Господ да ги прости жртвите! Вечен спомен за нивните души!