Ракувањето со Додик ги погреба националистичките претензии на Костадин Костадинов

Пишува: Велислав Илиев/БГНЕС

За секој човек, искушен од историјата, би требало да биде огромна среќа што живее во времиња како денешните. Настаните што секој ден ги набљудуваме на меѓународната сцена, несомнено еден ден ќе бидат изучувани како пресвртна точка во светската историја. Токму во такви времиња се раѓаат големите лидери и херои, но и големите грешници.

Ако, сепак, за момент престанеме да го следиме со затаен здив она што се случува во широкиот свет и го свртиме вниманието кон она што клиширано го нарекуваме „домашна реалност“, ќе видиме апсурди какви што нема никаде другде. Бугаринот може смирено да тврди дека ја има најоксимороновска представа за тоа што е национализам. Зошто?

Затоа што лидерот на партијата „Возраждане“ (која се смета за националистичка), Костадин Костадинов, на 25 април отиде во главниот град на Република Српска (српскиот ентитет во Босна и Херцеговина) — Бања Лука. Домаќин на г-дин Костадинов беше добро познатиот претседател на Република Српска (РС), Милорад Додик. Санкции од САД, соработка со режимот на Александар Вучич за создавање на „Голема Србија“ и редовни посети на Путин во Москва се само дел од делата што ја оцртуваат личноста Милорад Додик. Кон овие „подвизи“ треба да се додаде дека пред два месеца лидерот на босанските Срби беше осуден на една година затвор за активности против уставот на Босна и Херцеговина.

Но, нема место за загрижување! РС донесе закони кои не дозволуваат федералните власти во Босна да дејствуваат на нејзина територија. Пред неколку дена федералната полиција се обиде да го уапси Додик, но неговата гарда го спречи обидот. На сите кои тоа им изгледа нормално — замислете си Рамзан Кадиров да одлучи дека законите на Руската Федерација повеќе не важат на територијата на Чеченија. Зарем тоа не се вика сепаратизам?

Но, како и да е. Целта не е да се направи биографски преглед на славниот Додик. Прашањето е: Зошто еден бугарски „националист“ се среќава со српски националист? Нели национализмот значи да се стават интересите на својата нација над сите други? Ако е така, тогаш следува уште едно прашање: Дали бугарските интереси се совпаѓаат со српските? Г-дин Костадинов е историчар — нека одговори кога во минатото Софија и Белград имале заеднички интерес? По Соединувањето, за време на војните за национално обединување или кога југословенскиот диктатор Тито сакаше да ја присвои Пиринска Македонија? Ако се вратиме и во Средниот век, ќе види дека единствениот бугарски цар загинат во битка е жртва на српската подлост.

Некој ќе рече дека историјата треба да се остави настрана и да се фокусираме на сегашноста. Прво — незнаењето на историјата води до нејзино повторување. Второ — гледајќи ја сегашноста, ја гледам Србија, управувана од пријателот на Додик — Вучиќ — која е главен двигател на антибугарската политика што ја следи и режимот на Мицкоски во Скопје. Доволен аргумент е дека заменик-премиерот за меѓуетнички прашања во Македонија е Србинот Иван Стоилковиќ, кој Сребреница ја нарече „некрофилски Дизниленд“. Не сум запознаен со најновите анкети, но до неодамна најпопуларниот политичар во РСМ беше токму Вучиќ! Колку добри пријатели ни се Србите — може да ги прашате Бугарите кои живеат во Западните покраини. Јас ќе замолчам — нека мачениците зборуваат!

И сепак, бугарскиот „националист“ се среќава со еден од главните промотори на доктрината „Српски свет“, која има за цел да воспостави српска хегемонија врз Западниот Балкан. Можеби причината за посетата на Костадинов е тоа што на 9 мај Додик повторно ќе оди во Москва? Можеби еден убав збор, прошепнат во увото на господарот на Кремљ е доволен повод да се патува од Софија до Бања Лука?

Пред неколку месеци Костадинов се закануваше дека ако Бугарија го прими еврото, тој ќе го запали бугарскиот парламент. Тогаш имаше луѓе кои му ракоплескаа. Чудно дали истите ќе аплаудираат кога Додик запали меѓуетничка војна во Босна. Овој сценариј изгледа се пореален со секој изминат ден. Особено кога режимот на Вучич ја губи поддршката во Србија и би поддржал авантура од страна на Додик за да ја задржи поддршката на радикалните српски кругови.

На крај, ќе испадне дека Бугарите сме автори на патент. Бугарскиот „национализам“ ќе биде единствениот под ова поднебје што намерно не се стреми кон напредок на нацијата, туку кон нејзиното уништување. Барем и ние сме дале нешто на светот. Ако веќе сме решиле да се самоуништуваме, барем да го опишеме своето однесување со вистинскиот поим. Националисти беа оние кои се спротивставуваа на српскиот геноцид во Македонија. Оние кои ги поддржуваат Вучиќ и Додик се поблиску до библискиот лик што те бакнува и вели: „Тој е, фатете го!“ Интересно ќе биде, пресметувајќи ја инфлацијата за последните 2000 години, да се утврди колку рубли се 30 сребреници денес?