Копривштица обележува 149 години од избувнувањето на Априлското востание
Копривштица обележува 149 години од избувнувањето на Априлското востание. Прославата ќе започне со полагање на венци на гробот на Тодор Каблешков и ќе продолжи со претставата „Прва пушка“ на плоштадот „20 април“, која ги прикажува настаните од пролетта 1876 година. Свечената програма ќе заврши со народна веселба на градскиот плоштад, пренесува БГНЕС.
Се очекуваат стотици Бугари да се соберат во ова возрожденско гратче, за да се потопат во магијата на времето кога априлци се кренаа против петвековната тиранија на Отоманската Империја.
Априлското востание е нашата, бугарска револуција – морална и со оружје, која се покажа како победничка, и покрај задушувањето на востанието. Брзата подготовка оставила впечаток на локалните муслимани и османлиските власти. Сигурна информација за „претпријатието“ тие добиле дури по Обориште, од еден учесник во собранието, чие име како предавник е избришано од споменикот во местноста.
Од Пазарџик во Копривштица и Панаѓуриште биле испратени жандармериски одреди, за да ги уапсат подстрекачите на „мирниот народ“. При обидот да го фатат Тодор Каблешков, копривштичките дејци ги нападнале и истерале со оружје испратените турски војници. Мјудјуринот бил убиен, а во градот била воспоставена револуционерна власт. Под ѕвоната на црковните камбани и трескот на пушките, Каблешков го испратил во Панаѓуриште познатото „Крваво писмо“. Писмото го пренел 19-годишниот Георги Салчев, кој го изминал 5-часовниот пат од Копривштица до Панаѓуриште за само 2 часа.
Од 95 востанички села и гратчиња, во востанието учествувале само околу 10.000 мажи, вооружени со огнено оружје. Многу се причините за крвавиот и трагичен крај на Априлското востание, но тоа е целосно бугарско дело – неговата подготовка и избувнување не биле поддржани од ниедна надворешна сила.
Апостолите и загинатите во востанието остануваат во бугарската историја не како маченици, туку како херои, кои со својата младост, со своето образование, со несебичноста на својата жртва, и 148 години по овие херојски настани, се како недостижна мечта за Бугарите. Оваа недостижна мечта оди веќе низ вековите, заедно со претходниците на Каблешков, на Бенковски, на Бачо Киро – Раковски, Левски и еден месец подоцна херојски и осамено загинатиот Христо Ботев.
