Во Скопје е во тек прецизно сатанизирање и на сè што е европско

Иван Николов/БГНЕС

Концертот на српската пејачка Цеца Величковиќ во македонскиот град Велес ја „вознемири“ публиката. Овојпат не од бурни аплаузи, какви што имаше на почетокот на настапот.

На крајот од баналното шоу, пејачката се завитка со бугарското знаме. И тогаш настана метеж – негодување, свирежи и цинични довикувања. Систематски дресираниот во антибугаризам просечен граѓанин во Повардарието се разгневи од појавата на симболот на бугарската државност и реагира по навика, присилно изместувајќи ја неговата вистинска суштина.

Во еден македонски портал сепак се појави информација дека знамето ѝ било подарено на Цеца од некоја нејзина обожавателка од Пловдив, со натпис дека ја сака… Колку е вистинито тоа е друго прашање. А уште посуштинско: популарниот македонски пејач Никола Станишиќ, очигледно од српско потекло, кој присуствувал на концертот, не поверувал во „патриотските“ изблици на публиката и извикал на глас: „Што се буните за знамето, половина од вас овде имате бугарски пасоши. Срамота!“

Дали е случајно што во ферманот за црковна независност од 28 февруари 1870 година на турскиот султан Абдул Азис II, Велес е спомнат како град во кој се предвидува да има бугарски владика!? Длабоките корени на бугарштината таму ги натерале новите власти во Скопје по 1944 година да обрнат посебно внимание на овој град. Карактеристичен во тој поглед е извештајот на тогашниот партиски лидер Лазар Колишевски, одржан по повод 100-годишнината на велешката гимназија во 1958 година. Се разбира, името на градот тогаш е „украсено“ и станува Титов Велес. Насловот на неговиот реферат е „Историја, стварност, аспирации“, објавен и како посебна книга. Целта на Колишевски, како и на неговите денешни следбеници, е да им сугерира на присутните дека тие немаат ништо заедничко со Бугарите, дека Бугарите се асимилатори на македонскиот народ и рушители на неговата „национална“ самобитност.

Веќе повеќе од 80 години овој политички рефрен се повторува од утро до вечер низ целата држава, за да се наметне во свеста на мали и големи и да ги претвори во автоматизирани роботи со програмирани движења, мислење и постапки.

Последните настапи на претседателката Гордана Сиљановска–Давкова и на премиерот се непобитен доказ за претворањето на мисловните процеси во механизирани реакции на роботи. Роботи во кои однапред се вградени етноидеологизирани шеми што тие можат да ги повторуваат бескрајно… Денес роботизираните реакции на претседателката и премиерот имаат нова нијанса – освен сатанизирањето на Бугарите и Бугарија, на нивната „прецизна“ критичност се подложени и претставниците на ЕУ. Каква пустина! Од Колишевски до сегашниот премиер на РСМ – никаква промена? Истата песна, што ја инспирира просечноста и го заматува мислењето…

Колку вистинито звучи поплаката на велешкиот преродбеник Јордан Хаџиконстантинов – Џинот: „Болгарин е любител на всякое добро. Болгарин е срамота да се отрекува от своя род и язик… Аз сам болгарин, плачам за вашите изгубени болгари…“ („Цариградски вестник“, бр. 44, 1855 г.)

Битката меѓу заблудите и вистините продолжува…