Архимандрит Никанор: Луѓето го возобновија манастирот, затоа што сакаат да доаѓаат овде и да се молат за здравје на светците Козма и Дамјан

//

Манастирот во селото Гигинци „Свети безсребреници и чудотворци Козма и Дамјан“, познат и како Црногорски манастир, е еден од бисерите што се наоѓа недалеку од Софија. Прекрасно место за прошетки, релаксација и молитви, јавува БГНЕС.

„Манастирот е основан за време на византиското владеење. Се претпоставува дека неговите основачи биле ревносни христијани кои го следеле подвигот на свети Иван Рилски, кој престојувал во областа Мраката, денешното Радомирско поле“, изјави за БГНЕС архимандрит Никанор, игумен на манастирот во Гигинци.

Светиот манастир бил во фокусот на духовниот и социјалниот живот на Бугарите од целиот свет во првите векови на ропството, но за време на Австро-турската војна во 1730 година се соочил со тешки времиња.

„Австријците го заземаат градот Ниш, им даваат надеж на христијаните за ослободување и избувнува бунт, кој од Ниш стигнува до овдешните земји. Востанието е задушено кога Австријците го напуштаат градот, се постигнува мир меѓу Австриската и Отоманската Империја, а населението овде е оставено на милост и немилост на одмаздата. Манастирот во овој период бил запален. Потоа е мачеништвото на св. Симеон Самоковски. Во овој период на прогон, манастирот бил напуштен“, рече игуменот.

Генерално, овие тешки времиња траат неколку децении. На почетокот на 19 век, хилендарските монаси, кои минувале, откриле на ова место манастир и во 1814 година манастирот бил обновен. Првите монаси биле двајца локални свештеници.

Во 1822 година започнала изградбата на дополнителни згради за прием на аџии и така животот во манастирот повторно почнал да врие. Манастирот бил активно вклучен во црковно-народните борби.

Во центарот на светиот манастир се наоѓа црквата посветена на исцелители свети Козма и Дамјан. „Храмот е подигнат на ова место во 1814 година од тогашните монаси Захариј и Иларион, кои претходно биле свештеници во едно од овдешните села. Подоцна во 1869 година е дополнително продолжен со кружен трем, за кој на вратата има зачуван камен натпис“, вели архимандритот Никанор. Меѓу прекрасните икони во црквата се оние на св. Теодор Стратилат, св. Мина, Св. Георги и други. Некои од иконите се дело на Филип Зограф, еден од уметниците на Самоковската школа.

Највредните од нив се наредени и формираат мала изложба во посебна зграда на манастирот.

„Иконите што се чуваат во манастирот се носени во различни периоди. Заедно со нив изложивме и царски икони – вратите и круната на најстариот иконостас зачуван во манастирот – оној во кој реставраторите нашле траги од пожарот“, рече архимандрит Никанор, додавајќи дека најверојатно е донесен од постариот манастир кој бил на планината Китка, и кој изгорел.

Долги години не се знаеше кој е авторот на овие икони. „Едно од најинтересните работи што е утврдено при реставрацијата на иконостасот е кој е автор на иконите кои се наоѓаат во неколку цркви во Западна Бугарија. На иконата на св. апостол Андреј и Марко, е напишано со многу мали букви – Филип Зограф. Ова е невозможно да се види со голо око, бидејќи натписот е високо“, објаснува отец Никанор.



Во поново време, манастирот развил и силна општествена активност. Во 1930-тите, беше потпишан договор со Мини Перник и почнал бесплатно да ги прима децата на рударите за време на летните одмори.

По 9 септември 1944 година, манастирот бил претворен во концентрационен логор, во кој дејствувал командантот на радомирската партизанска единица, крволочниот Славчо Радомирски.

Обновата на манастирот започнала дури на крајот на 1998 година. „Првите монаси претрпеле многу тежок 5-годишен период. Имаат недостаток на струја, вода и воопшто живеат во многу тешки услови“, вели архимандритот Никанор.

Манастирот моментално се реновира. Обновена е црквата Св. Козма и Дамјан и старата манастирска зграда по европски проект, како и уште две градби – Магерницата и поранешната штала, каде што е сместена збирката икони.

До денес, манастирот добива добри повратни информации од благодарните луѓе кои добија милостива помош преку нивните молитви пред копијата на чудотворната икона од Света Гора, која дојде овде во 2016 година. Многу луѓе доаѓаат да се помолат и на Козма и на Дамјан и на имаат здравје и благосостојба.

Луѓето повторно го изградија манастирот затоа што сакаат да дојдат да им се помолат на Козма и Дамјан за здравје. Самите Козма и Дамјан, тие се исцелители, го одржуваат култот кон себе и целосно го оправдуваат постоењето на манастирот, рече и архимандритот Никанор.

Коментирајќи ја состојбата на монаштвото во 21 век, архимандритот Никанор сподели дека има недостиг од традицијата на пустиникот, истакнувајќи дека таа станала поопштествена. Според игуменот, улогата на свештеникот треба да се сфаќа како јавна личност. „Свештеникот е дел од народните разбудувачи, од луѓето кои го водат и дефинираат јавното мислење“, изјави тој.

Претходна статија

Црната карпа- смрт по 1945, а денес криминален молк

Следна статија

Во прилепската касарна почнаа одбележувањата за Карпалак

Најново од Вести