Иван Шишманов, бугарскиот министер кој го предложи Иван Вазов за Нобелова награда за литература
„Ретки се веќе земјите во кои еден поет ја олицетворува душата на цел еден народ“, напишал проф. Иван Шишманов во 1913 година, образложувајќи зошто бугарскиот поет Иван Вазов ја заслужува Нобеловата награда за литература. Шишманов го испратил предлогот до Алфред Јенсен, шведски познавач на балканските литератури. Три години подоцна Вазов бил и официјално номиниран, пишува 24 часа.
Шишманов потекнувал од стар бугарски род со корени во Видин. Неговиот татко Димитар во 1872 година во Свиштов го отворил првото приватно трговско училиште во Бугарија. По смртта на татко му, Иван останал без средства, но со поддршка од патописецот Феликс Каниц заминал на школување во Виена. Студирал филозофија во Јена и Женева, а докторирал во Лајпциг.
Во Женева ја запознал Лидија, ќерка на украинскиот научник Михаил Драгоманов. Заедно слушале предавања по литература и филозофија, а во 1888 година се венчале. По нивното преселување во Софија, Шишманов го поканил Драгоманов да предава во тамошното Високо училиште. Заедно го основале „Зборникот за народни умотворби, наука и книжевност“.
Од 1903 до 1907 година Шишманов бил министер за народна просвета на Бугарија. Им овозможил на писателите Елин Пелин и Пејо Јаворов да заминат во Париз, а на актерите Адријана Будевска и Крстјо Сарафов да се запознаат со театарскиот живот во Москва и Санкт Петербург. Се залагал и за основање културни установи и за здружување на бугарските читалишта.
Министерската функција ја напуштил по отворањето на Народниот театар во Софија, кога студенти и професори го исвиркале кнезот Фердинанд. Кнезот потпишал указ за затворање на Универзитетот и за отпуштање на сите професори. Шишманов во оставката ја оценил одлуката како избрзана и политички непромислена.
Во мај 1916 година Јенсен го посетил Вазов во неговиот дом. Разговарале за „Епопеја на заборавените“, а поетот му ја подарил својата најнова збирка „Песни за Македонија“. За кандидатурата на Вазов се зазел и рабинот Мордехај Еренпрајс, кој тогаш живеел во Шведска. Таа година наградата му припаднала на шведскиот писател Вернер фон Хајденстам.
Во 1917 година, по иницијатива на Шишманов, бил основан Сојузот на бугарските научници, писатели и уметници, кој обединил интелектуалци со различни политички убедувања. Шишманов бил и бугарски дипломатски претставник во Украина, а по Првата светска војна бил избран за претседател на бугарската секција на Паневропскиот сојуз. Починал во 1928 година во Осло, каде што отпатувал на конгрес на ПЕН-клубовите.
