На 10 јануари 1901 г. е роден револуционерот и голем бугарски научник од Македонија Димитар Ѓузелов

На 10-ти јануари 1901 г. во Дојран роден е револуционерот и филозов ДИМИТАР ХРИСТОВ ЃУЗЕЛОВ, виден деец на Македонската младинска тајна револуционерна организација.

По разрушавањето на градот во Првата светска војна неговото семејство се преселва во Струмица. Завршува гимназија во Штип и потоа продолжува да учи филозофија и словенска филологија на факултет во Скопје, така што во тоа време е финансиран од ВМРО. Во 1924 г. преку Петар Хаџипанзов се вклучва во ММТРО и развива широка организациона дејност така што формира јадра на организацијата во многу градови на Македонија. Во мај 1927 г. е уапсен след предавство. Затворени се десетици членови на организацијата. Како еден од основните обвинети на последователниот Скопски студентски процес осуден е на 20 години строг затвор. По 5 години е помилуван, но не му е дозволено да се врати во Македонија. Не ја прекратува неговата дејност и се сврзва со легални и нелегални другари во Македонија, Белград и Загреб. Во 1936 г. заедно со Димитар Чкатров и Спиро Китанчев се вклучва во демократската организација МАНАПО (Македонски народни покрет). Пиши неколку статии во скопското списание „Луч“ На 9-ти септември 1938 г. Ѓузелев е начело на делегација од Македонија, која што врачва на председателот на Хрватската селска партија и лидер на опозицијата во Белградската скупштина, д-р Владко Мачек меморандум, во кој што се објавува против белградскиот режим. Во 1938 г. е определен за кандидат на МАНАПО за народен представител, но е уапсен заедно со свои соидејници. По присоединувањето на поголемиот дел од Вардарска Македонија кон Бугарија во 1941 г. Ѓузелев заедно со други бивши членови на ММТРО, МАНАПО и КПД „Вардар“ учествува во движењето за образување на граѓански национални клубови во Македонија. Во 1942 г. Ѓузелев е назначен за директор на Радио Скопие. Истата година заштитува во Загреб докторска дисертација врз Шопенхауер и ја издава книгата „Жртвите на Скопскиот студентски процес“. Во летото на 1942 г. во Скопје, во адвокатската канцеларија на Јордан Чкатров е проведена средба, на која што присуствуват 19 души видни обштественици, политичари, трговци и кметови. Тие го подцртуват воодушевувањето кај населението во Македонија, и неговите очекувања, дека Бугарија ќе се потпре на него за извојување на слободата и приосоединувањето кон пределите на Бугарија. Собранието решава да се обрне директно кон цар Борис III и му испраќа изложение, во кое што се бараа поголемо представителство на местното население. После војната, во 1945 г. Ѓузелев е осуден од комунистичката власт како „бугарски фашист“ на смрт со обесвање. За време на процесот, Ѓузелев е обвинет заедно со Спиро Китинчев и Димитар Чкатров, дека го воспитува населението на Македонија во бугарски национален дух и работи за присоединувањето на Македонија кон Бугарија. Тројцата обвинети не одрекуваат, дека се борат за запазување на бугарското население во Македонија од србската асимилација и ослободувањето од србско робство.

Димитар Ѓузелев е разстрелан заедно со Димитар Чкатров после завршувањето на процесот, кој трае до 2-ри јуни 1945 г., крај Зајчев рид, на 3 километри од Скопје.

“Дојде величествениот ден, кога младото бугарско поколение во Македонија го даде својот свет долг пред олтарот на татковината со скапоцените жртви на мили синови, паднати од непријателска србска рака во дните на мрачното србско робство како носители на ослободителното знаме во редовите на Младешката организација (ММТРО). Таа е најголемата политичка пројава на бугарските интелигенти младежи во Македонија низ неподносливото србско робство… Младешката организација го собра цветот и елитата на Македонија под робство, ги воспита во еден строг бугарски национализам… и се пројави во својот апогеј низ Скопскиот студентски процес. Во тоа единствен по својот род заговор славеше бугарскиот дух. Животната сила на бугарскиот народ ја покажа… својата моќ тогаш, кога во некои средини беше разјаден здравиот дух на Бугаринот од различни видови порази… Основната нишка на нашата агитација сред народот беше: запазување на бугаризмот како најмоќен гранитен зид против постигањата на асимилаторската политика на Белград. Затоа да се наречеш Бугарин – тоа беше најпрогонуваната револуционерна пројава… Во историската ризница на бугарскиот борбен гениј лежат нашите скапоцени другари како пламени жреци на идејата за слободата на Македонија и обединувањето на целокупниот бугарски народ.”

ЖРТВИТЕ НА СКОПСКИОТ СТУДЕНТСКИ ПРОЦЕС, 1942 г.