Одбележуваме 22 години од смртта на новинарот и активист на МПО во Европа Методи Димов
Методи Димов-Габеро (11 март 1938, Битола – 4 август 2004, Дупница) – деец на Македонските патриотски организации во Европа, новинар и писател.
Роден е и израснал во родољубиво бугарско семејство од Битола. Неговиот дедо Тодор Кочов Димов – Габеро (1872, с. Радобор, Битолско – 1977, Битола) бил член на ВМОРО и учесник во Илинденско-Преображенското востание. Методи Димов завршил основно образование, гимназија и курс по фотографија во Битола. Поради неподносливото прогонување на македонските Бугари, во 1956 година успеал илегално да премине во Грција. Ги издржал понижувањата и искушенијата во грчките логори, пишува МНИ во Софија.
Од 1957 година бил политички емигрант во Белгија. Во Брисел станал еден од основачите на Македонското културно-просветно и верско друштво „Тодор Александров“. Бил соборец на Иван Михајлов, Асен Аврамов, Љубен Димитров, Методи Чанев, Иван Илчев, Петар Ацев, отец Васил Михајлов, д-р Аспарух Пописаков и други. Бил водител во емисијата за Македонија на Радио Мадрид во периодот 1961–1962 година. Во 1971 година бил делегат на Хрватскиот емигрантски собор во Минхен. Во 1972 година ја посетил Бугарија.
Дури во 1994 година накратко престојувал во Битола. Но на 21 септември 1995 година безобѕирно бил протеран од родниот град поради својот слободољубив граѓански став и бугарската национална припадност.
Во 2003 година претседателот Георги Прванов го одликувал со јубилејниот медал „100 години од Илинденско-Преображенското востание“. Бил прогласен и за почесен граѓанин на градот Дупница.
Бил бескомпромисен противник на македонистичката идеологија и на антибугарската политичка практика во Република Македонија, за што сведочат неговите авторски дела: „Габеро“, Louain–Belgium, 1991; „Гласот на вистината“, Софија, 1996; „Крвава месечина. Спомени на еден македонски емигрант“, Софија, 2000; „Заветот на Илинден“, Доне, Софија, 2003.
Ги оставил своите длабоки пораки дека слободата на Македонија е незамислива без бугарштината и дека Бугарија и Република Македонија можат братски да ги решат своите проблеми.
Затоа неговото граѓанско верување: „Да бидеш Бугарин е гордост, да го одрекуваш е подлост“, стои заедно со поучниот повик: „Нека двајца браќа живеат во различни куќи, но нека се сакаат и почитуваат“.
