„Отворен Балкан“ е лошо маскиран стар план за создавање на голема Србија

Пишува: Иван Николов/ Фактор

Високиот претставник во заминување за Босна и Херцеговина, Валентин Инцко, успеа да наметне закон со кој се забранува негирање на геноцид и злосторства против човештвото. Целта на законот е да се прекинат сите дискусии за геноцидот во Сребреница, да се стави крај на величењето на воените злосторници осудени од Хашкиот трибунал за злосторства против човештвото и да се врати одредена нормалност во босанското и српското општество. Таков закон, инаку, донесе и Црна Гора.
Да потсетиме, Канцеларијата на високиот претставник за Босна и Херцеговина има статус на дипломатска мисија. Основана е во 1995 година со задача да го толкува и следи спроведувањето на Дејтонскиот договор. Помеѓу парафирањето и потпишувањето на Дејтонскиот договор, во Лондон беше формиран Совет за имплементација на мирот, составен од 55 земји и меѓународни организации како Меѓународниот монетарен фонд, Меѓународниот комитет на Црвениот крст и други.
Затоа, нема шанси законот на Инцко да не е координиран со големите играчи во светската политика кои очигледно се враќаат за да ја завршат својата незавршена работа на Балканот.

Овој закон е јасна порака и за Босна и за Србија, што требаше тие да направат не само за жртвите во Сребреница, но не го направија тоа до денес.
И наместо да се поклони пред споменот на жртвите, законот на Инцко доведе до експлозија на големосрпскиот национализам во Босна и Херцеговина и остатокот од „српскиот свет“, па дури и во Обединетите нации.
Русија побара затворање на Канцеларијата на високиот претставник, а претседателот на Република Српска, Милорад Додик категорично го негираше геноцидот во Сребреница и уште еднаш се закани дека ќе прогласи независност и ќе се приклучи кон Србија. Според него, Босна и Херцеговина е „крута“ со Дејтонскиот договор и се работи само за геополитички и регионални околности кога ќе се случи обединувањето на Република Српска со Србија и дека се плаши само да не го пропушти вистинскиот момент. Ваквите изјави одново го погазија Дејтонскиот договор и го кренаа знамето на Голема Србија.

Ќе беше многу подобро овој закон да не беше „воведен“ од странство, туку да се родеше и официјално да се изгласаше во Сараево и Бања Лука, а босанските власти да преземаа заедничка одговорност за неговото спроведување. Ова би значело дека Србите, Бошњаците и Хрватите во Босна и Херцеговина се доволно одговорини за да размислат и да му свртат грб на минатото и заедно да продолжат напред. За жал, тоа не се случи, и покрај желбите на Инцко, Босна и понатаму е во состојба на трајна војна што продолжува да се врти во главите на оние што се на власт од двете страни на Дрина.
Изјавата на српскиот министер за внатрешни работи Александар Вулин за мирното обединување на „српскиот свет во единствен политички и државен простор“ е прва тема на српските национални телевизија со денови. Дежурните коментатори и експерти за меѓународна политика и национална безбедност жестоко ги негираа обвинувањата за геноцид и ја нападнаа меѓународната заедница, европските институции, САД, Германија и сите други.
Поразумните и независни аналитичари за надворешна политика предупредија дека изјавите на Вулин и Додик се насочени кон прекројување на границите и создавање етнички чиста држава со една влада, еден лидер и една култура. „Српскиот свет“ е екстремен, шовинистички проект за мобилизирање на „србизмот“ и создавање на Голема Србија, спротивно на Дејтонскиoт и Кумановскиот договор, Резолуцијата 1244, Повелбата на ОН, Резолуцијата за Холокаустот и други.
Работите се уште посериозни со оглед на тоа дека идејата за „српски свет“ не ја започна некој незначаен лик, туку актуелен српски министер, лидер на партијата, како програмска дефиниција на неговата владејачка коалициска партија во Белград.
Српскиот надворешно -политички аналитичар Душан Јаниќ вели дека ако кампањата не заврши, тоа ќе доведе до вооружен конфликт и нема да заврши мирно со гласачки ливчиња. Според него, најлошото сценарио е да се искористи испробаниот метод за да се предизвикаат протести во Подгорица, Бања Лука, поддршка од „српскиот свет“, кризата во северно Косово, Санџак, Црна Гора, дестабилизација на НАТО и долготраен судир меѓу Србите, Црногорците и Бошњаците.

Во најдобар случај, ова на крајот ќе ги дискредитира и уништи идеите за српскиот национализам и шовинизам, но по која цена?
Во официјалните говори на српските лидери, европската реторика се користи само повремено. Бескрајното одолговлекување на преговорите за членство во ЕУ се прави со цел да се купи време со надеж дека Европската унија ќе се распадне. Потоа тие очекуваат да одиграат „висока“ дипломатија меѓу главните светски играчи и конечно да постигнат решение за српското национално прашање.
Во Србија, пак, се појави ултра-богата деловна елита, која е тесно поврзана со оние на власт. Малку е веројатно дека членството во Европската унија е нешто за што се возбудени олигарсите и оние ликови во власта. Напротив, олигархиското владеење е нешто од кое добро профитираат и немаат интерес за владеење на правото и строга финансиска дисциплина. Дури и претседателот Вучиќ ги советуваше членовите на неговата владејачка Напредна партија да учат од Кинеската комунистичка партија и дека „векот на Комунистичката партија на Кина е век на најголемите промени во човечката историја!“
Други пријатели на Србија се Ердоган и Виктор Орбан, кој е се попроблематичен за Европската унија, и, се разбира, Путин. Србија сигурно нема да заработи европски поени од близината со нив, и тешко дека ќе ги бара.
Фактот што привремено затвори само две поглавја за преговори за седум години и отвори 18 од 35, зборува за европските планови на Србија. Наместо реформирање и затворање на поглавјата за преговори за членство на Србија во ЕУ, наместо да се земе предвид фактот дека големите инвестиции во Србија доаѓаат од САД, Германија и Франција и дека 70% од српскиот извоз оди на европскиот пазар, Србија продолжува да игра со проекти од Голема Србија како „српски свет“ и „мини Шенген“, „Отворен Балкан“ и други лошо маскирани стари планови за создавање „Голема Србија“

Подготовките за новата епизода на „Александар Југославија“ веќе започнуваат со истиот националистички патос, овојпат со провинциски уметници и статисти.
И додека размислувам за најновата Декларација на новосадската тројка – Србија, Северна Македонија и Албанија, ми доаѓаат на ум пророчките зборови на познатиот политичар и новинар од почетокот на минатиот век, Димитрије Туцовиќ: „Сонот за излез на Јадранско море преку освојување на Албанија е дел од минатото, но неговата сенка уште долго ќе го помрачува небото над српскиот народ “.
Со вампиризацијата на идеологијата на Голема Србија, завиткана во целофанот на „српскиот свет“ и управувана од корумпиран режим со поддршка на Српската православна црква, дел од опозициската и националистичката интелигенција, Србија непромислено го попречува демократскиот и прогресивен свет со ризик повторно да биде исшутирана.
Ако овој свет не сфати навреме каде води сето ова, може да се повторат настаните од 90 -тите години на минатиот век во Србија. Многу порано отколку што може да претпостават Европа и САД.
За вистинска промена во српското општество, едноставното менување политичари во Белград не е доволно. Идеологијата што се негува веќе два века мора да се искорени. Србија мора да гледа во очите на другите и да се бори за нови пријатели, наместо за нови територии. И само тогаш не само Србија, туку Балканот навистина ќе може да се „отворат“.