ПЕРСОНАЛНАТА АСИСТЕНЦИЈА НЕ Е ЛУКСУЗ
НЕ сакаме да влегуваме од спореден влез и да бидеме примени во споредна канцеларија. Сакаме ист третман и исти можности како секој друг човек кој нема предизвик како јас или оние слични на мене.
ВО НАШЕ ИМЕ РЕШАВААТ КОМИСИИТЕ. ВО НАШЕ ИМЕ ПАТУВААТ ПО СВЕТОТ, УЧЕСТВУВААТ НА КОНФЕРЕНЦИИ, ДОБИВААТ ПАРИ ЗА ПРОЕКТИ. ВО НАШЕ ИМЕ ГИ ЖИВЕАТ СВОИТЕ ЖИВОТИ! Како да го планирам и живеам својот живот, кога ниту можам да дојдам до пристапна информација за Закони и нивни измени кои ми се од животна важност а истите нечујно по скратена постапка без јавна расправа и усогласување се донесуваат! Како да го планирам и живеам својот живот, ако не знам дали утре ќе имаме право на банална работа како што се лесни инвалидски колички кои ни требаат или пак правото на услугата лична асистенција!
Баравме и за позитивна промена во услугата лична асистенција и ја добивме на начин кој го сакавме, зголемување на квалитетот на услугата низ зголемување на саатнината на месечно ниво. Но четири часа е премалку, ќе отидам толку далеку и ќе кажам дека е навредливо. Навредливо и за нас лицата со попреченост и за асистентите. Шамар на стандардите за услугата лучна асистенција, преферирајќи го социјалниот модел и независен живот на лицата со попреченост. ЕДНО ШТО ДОАЃА ВО ПРЕДВИД Е ЛИЧНА АСИСТЕНЦИЈА 24 часа дневно, 7 дена неделно за секој од нас. ТАКА И НИКАКО ПОИНАКУ! Без компромис.
ДА, јасно ми е дека од некаде требаше да се почне, но требаше темелно и правилно да се трасира патот. Приоритет и квалитет, но за Мила Царовска поубаво звучеше кога ќе се слушне како е зголемен бројот на асистенти за 100 или повеќе, отколку да се зголеми саатнината, затоа што асистентите работат со пола работно време. Популарно е да на асистент му дадете нов корисник, наместо да му дадете уште 4 часа на некој кој веќе има асистент. НЕ Е важно на кого тие 4 часа повеќе ќе значат. Драго ми е што толку од нас имаат асистенти, но мора да бидеме искрени, праведни едни према други, особено кога станува збор за компромис. НЕКОМУ 4 ЧАСА СЕ ПРЕМНОГУ, НЕКОМУ И 24 ЧАСА СЕ ПРЕМАЛКУ!
Зошто сме толку здруженија, сојузи, ако не можеме да се поддржиме едни со други, за најосновните работи кои на сите ни се заеднички. ДОСТА ОД ЦЕРЕБРАЛЦИ, ПАРАПЛЕГИЧАРИ, ДИСТРОФИЧАРИ И СИТЕ ОСТАНАТИ. Да бидеме тоа што сме различни. Различноста е прекрасна. Да бидеме пред се едно, каде и едно сме, бидејќи неслогата и негативноста ќе не уништат. Да не заборавиме, предизвикот инвалидност на никому не ни е избор, но не ни е ниту казна, туку доверба со која треба да ги поттикнеме и човекот и општеството на еднаквост.
НИКОЈ ОД НАС НЕ БАРА БЕСПЛАТНА УСЛУГА ОД СОЖАЛУВАЊЕ. НИТУ ПОСЕБНО ВНИМАНИЕ И ТРЕТМАН. БАРАМЕ ЕДНАКВИ МОЖНОСТИ И ПРАВА, ПОЧИТ КАКО ШТО ИМААТ ДРУГИТЕ. ИСТИ ПРАВА ЗА СИТЕ И ПРОМЕНАТА НА ЧЛЕН 76 СТАВ 2 ДА ГЛАСИ БЕЗ ИСКЛУЧОК СЕ ЗГОЛЕМУВА во ТРАЕЊЕ ОД 160 ЧАСА ЗА СИТЕ ЛИЦА СО ПОПРЕЧЕНОСТ кој ги исполнуваат претходно утврдените услови за добивање на услугата, ВО ЗАВИСНОСТ НА РЕАЛНИТЕ потреби.
Автор: Бранкица Димитровска, претседател на здружението „Хендикеп Плус“
