Среќата на големосрпските беснила

Пишува: Иван Николов, КИЦ Босилеград/БГНЕС

На состанокот на ОБСЕ во Скопје, шефот на руската дипломатија Сергеј Лавров, кој едвај успеа да слета во Скопје, го разоткри рускиот став за Западен Балкан – Русија нема ништо против Голема Србија и размената на територии на Балканот, ако истата ги направи среќни Србите и нивните соседи.

Не еднаш сме станувале сведоци каква среќа ги снајдува не само Србите и нивните соседи, туку и Европа и целиот свет, откако ќе ги завладеат нивните големосрпски беснила.

Првата светска војна толку ги измеша границите и ги измеша народите на Балканот и Европа што Втората светска војна стана неизбежна, а на врвот на нерешените прашања избувна десетгодишната граѓанска војна во Југославија. Само помисливме дека илузијата за Голема Србија претрпе историски пораз и ни претстои интеграција на Западен Балкан во Европската Унија, во која ќе го прифатиме европскиот модел за решавање на етничките спорови и ќе добиеме свеж воздух за мир и економски развој на регионот, но ете повторно се појавија доктрините „руски мир“ и „српски свет“ со нивните нови војни за обновување на старите империи, советските и србословенските.

Вучиќ зрачеше од среќа по зборовите на Лавров и додаде дека „во суштина се што кажа Лавров е вистина“. Сè додека може јавно да го каже тоа, можеме само да нагаѓаме за што разговарале насамо на дваесетте средби со Путин досега. За нивните разговори и планови можеме да судиме од нивните заеднички акции во Косово, Црна Гора, Босна и Херцеговина и Северна Македонија.

За секој кој се сеќава како почна и како заврши војната во поранешна Југославија, јасно е што значи „среќата“ на која алудира Лавров – милиони раселени, стотици илјади убиени и ранети и тешко материјално уништување слично на тоа, што ги направи „среќни“ луѓето во Украина.

Ниту една војна и никакви нови граници нема да донесат среќа на Балканот. Секоја војна се води над туѓи територии, секоја граница носи мизерија и отпор, секој мировен договор го поставува семето на нова војна.

Секоја година околу 50.000 српски граѓани заминуваат да си ја бараат среќата во слободниот свет. Таму каде што има работа и пристојна плата, ред и дисциплина, здрава животна средина, здравствена заштита и образование за нивните деца. Ова е постигнато затоа што вековните непријатели на Европа успеаја да го надминат своето непријателство и да се посветат на својата внатрешна организација и на благосостојбата на своите граѓани.

Ова ли уште го немаат разбрано Лавров и Вучиќ?

За нив обичните човечки судбини очигледно немаат никакво значење. За нив важна е само нивната победа. Сепак, дали размислуваат за цената на евентуалниот пораз? И ако и тогаш ќе бидат подготвени да ја платат цената на „Голема“ или „Мала“ Србија и чија земја ќе ја понудат во „размената на територии“?

Србија се издржува од ЕУ, но ја чека победата на Русија

Апсурдот е што Србија се уште се издржува со европски средства, но дефинитивно не води европска политика, т.е. не ги прифаќа европските вредности. Од 2014 година, отворени се само три поглавја. Србија буквално го стопираше преговарачкиот процес со ЕУ. Гледаме приближување со Русија и Кина. Очигледно се работи за нешто друго. Читајќи ги српските медиуми, разбираме дека овде се очекува победа на Русија над Украина, приближување на Русија до српските граници и обиди за прекројување на границите.

Неодамнешниот гест на Ивица Дачиќ во однос на неговиот ментор Слободан Милошевиќ за време на еден предизборен митинг уште еднаш ја разоткри вистината дека Србите се обидуваат да создадат етнички чиста држава на териториите што тие ги одредиле како српски, и во кои малцинствата се прочистени. Во оваа смисла, ништо не се променило во Србија од 90-те години. Работи конзервативната националистичка идеологија на српските радикали кои од почетокот на минатиот век водат сериозна политика за контрола на Македонија и бугарските територии.

„Бугарското прашање“

Бугарското прашање се отвора во Србија затоа што властите го сменија пристапот кон бугарските активисти во Западните покраини. Веќе има пет поднесоци против активисти за човекови права и за заштита на животната средина. Меѓу нив сум и јас, Драгољуб Иванчов како партиски лидер, Даниела Михајловиќ и Бранко Митов како еко-активисти, Кирил Костов. Тоа се луѓе кои некако се обидоа да зборуваат не само за проблемите на бугарското национално малцинство, туку и за социјалните проблеми на општина Босилеград. Против сите беа поднесени пријави.

Решавачката акција се случи на 8 ноември, кога беше извршен упад во Културно-информативниот центар „Босилеград“ и беа одземени книгите на Едвин Сугарев „Елегија за Краиштето“ и против мене беше започната претходна постапка за поттикнување национална, расна, верска омраза и нетрпеливост. Затоа е предвидена казна од 2 до 10 години затвор.

Самата конфискација на книги потсетува на нацистичка Германија во 1930-тите. За да се забрани една книга, мора да пресуди судот или некој друг државен орган – МВР, Министерството за култура. Барем јас не знам за такво нешто.

Исклучително сум благодарен што бугарското МНР го повика српскиот амбасадор и изрази силна позиција. Во истата прилика бугарскиот амбасадор со протестна нота отиде во српското Министерство за надворешни работи барајќи објаснување и извинување за сето ова. Ова е случај без преседан во последно време. Отсега условите за каква било јавна активност во Босилеград стануваат прилично неизвесни.

Фото: БГНЕС