(Видео) Бугарскиот поет, номиниран за Нобелова награда, коj беше оставен да умре во болнички магацин

Теодор Трајанов е роден на 30 јануари 1882 година во Пазарджик, во семејството на Васил Трајанов и Елена Љутова. Неговиот татко Васил бил судија, по потекло од Скопје, а мајка му Елена била учителка, родум од Велес, пишува Актуално во својата рубрика „Непознатите херои“.

Во 1899 година Трајанов ја завршува Првата машка гимназија во Софија – денешното 6-то училиште, кое се наоѓа на улицата „Граф Игнатиев“. По завршувањето на гимназијата, две години студира на Физичко-математичкиот факултет на Софискиот универзитет, а потоа седум години на Високата техничка школа во Виена.

Во 1907 година поетот стапува во брак со Австријката Елена Петерс. Една година подоцна дипломира како архитект. Во периодот 1912–1913 година учествува како доброволец во двете Балкански војни, за што е одликуван со Златен крст за храброст. Како патриот, се приклучува и на четата на еден од најактивните дејци на ВМОРО – Христо Чернопеев, соработник на Гоце Делчев и Борис Сарафов. Во текот на шест години (1914–1920) извршува дипломатски должности во бугарската легација во Виена. Во 1922 година е назначен на должност во Генералниот конзулат на Бугарија во Бреслау.

Во 1915 година, владата на Александар Цанков го отповикува од дипломатската служба. Трајанов се враќа во Бугарија и започнува да работи како професор во Првата машка гимназија во Софија. Во тој период интензивно почнува да пишува. За време на престојот во Бреслау во 1922 година, навлегува во уметничките и боемските кругови и стапува во контакт со истакнати писатели како Рајнер Марија Рилке, Артур Шницлер, Хуго фон Хофманстал и Херман Бар, кои силно влијаат врз неговото творештво. Неговата драматизација на „Младиот крал“ од Оскар Вајлд, со музика на бугарскиот композитор Димитар Караџов, во 1914 година има 14 изведби во виенската „Фолксопер“.

Во периодот 1922–1931 година Трајанов е еден од уредниците на списанието „Хиперион“, заедно со литературниот критичар Иван Радославов. Нивен соработник е и писателот, поет и преведувач Људмил Стојанов.

Трајанов се занимава и со пишување литературни портрети на бугарски актери. Преведува драми за сцената на Народниот театар, меѓу кои „Ричард Трети“ од Вилијам Шекспир, „Фјеско“ од Фридрих Шилер и „Принцот фон Хомбург“ од Хајнрих фон Клајст. Се занимава и со специјализирани преводи на литературни дела адаптирани за деца.

Тој е и коуредник на списанието „Bulgarienwart. Illustrierte Monatsschrift für Fremdenverkehr, Wirtschaft und Kultur“ од 1937 година. Во тој период работи и како помошник-драматург во Народниот театар. Долг период неговото творештво останува во заборав. Во 30-тите и 40-тите години на XX век, како и во 2006 година, неговите дела се преведувани на германски јазик.

Учествува во бројни книжевни зборници и антологии, меѓу кои „Бугарска антологија“, „Поетска година“, „Одбрани песни“, „Млада Бугарија“, „Одрин“, „Лорд Бајрон“. Покрај книжевниот и архитектонскиот талент, Трајанов се истакнува и со знаења од областа на музиката и шахот. Директорот на Првата машка гимназија, Кунчо Кутинчев — во тоа време најдобриот бугарски шахист — го воведува во светот на шахот. Во 1907 година Трајанов го освојува првото неофицијално републичко првенство во шах, одржано во елитното софиско кафуле „Смолницки“, каде што победува во сите партии. Во 1931 година станува претседател на новоформираниот Бугарски шаховски сојуз. На 13 април 1936 година одигрува реми со Александар Алехин, четвртиот светски шампион во шах.

Теодор Трајанов, како и семејството Вазови, доживува трагична судбина по 9 септември 1944 година. Болен од рак, тој е затворен во Дирекцијата на милицијата, каде што повеќепати е брутално претепан. По последното тепање е префрлен во Александровската болница за да не умре во самата дирекција. Во болницата, поетот — номиниран за Нобелова награда — е оставен во медицински магацин, каде што умира во страшни маки. Во кратките мигови на свест, со прстите едвај ги подигнувал очните капаци, бидејќи очите му биле парализирани од тепањето. Според издадената посмртница умира на 15 јануари 1945 година.

Трајанов бил несреќен и во љубовта. Големата љубов во неговиот живот била значително помладата Дора Дјустанбанова, со која имал вонбрачна врска. Но двајцата не успеваат да се изборат за својата љубов — Дора умира на 33-годишна возраст. Потоа започнува врска со богатата вдовица Вера Балабанова, но ниту кон неа, ниту кон сопругата, никогаш не го почувствувал она што го чувствувал кон Дора. Иако сопругата и Вера му ги затвораат очите, тој умира со името на Дора на усните.