Сирови вејки во огнот
Пишува: Недјалко Бакалов
Јас сум скромен некомерцијален сејач во новинарската нива на РС Македонија. Од неодамна го носам шиникот под левата рака и со десната опишувам умерено широк лак и го посипувам бугарското семе врз плодната, но сува земја. Се пече – скоро 80 години не паднал животворен дожд. Само кисели и србомански. Наместо пченица расте татул. Или пиреј, како што тврди Петре М. Андреевски. На бугарски го нарекуваме троскот. Неискоренлив пиреј, македонистички.
Пишувам од внатрешна потреба, не за слава и признание. За доброто на бугарската нација. И да има кој да ги навредува троглодитите на форумот на Трибуна. Нивните текстови ги читам со љубов и одвратност – вака се добивам признание за сопствените книжевни напори. Тие се голиот остров што го наводнувам за да поттикнам зеленило. Тие се македонскиот Голи оток, каде само предавниците добивале бокал валкана вода. Останатите ја голтале плунката на суво. А Венко Марковски – бугаромакедонскиот Фауст, се убедува дека крвта не е вода. Многу почесто, водата станува крв. И почнува една бескрајна македонска крвава свадба. И се кинат безброј крвави кошули. А Ленка ниже тутун на сите јазици во тоа време Титов Велес.
Најголемото признание досега го добив од извесен LADE SVEZDAKOSKI. Внимателен читател, душевен, внатрешно потресен. Од душата му се излеала следната мисла: MAJKATA OT KADE IZLEGVA OVIE COPLINA DA E NOJCTA SEKOI SPIE MISLAM DA E DENTA E RABOTANA SABOTA I NEDELA SE PECATAT I EVEGO JGUKELA. Не го разбрав последниот збор, го нема во бугарско-македонскиот дигитален речник. И во македонско-бугарски го нема. Сигурно е некаков комплимент. Еве што го мачи Ладето: кога пишуваат Бугарите – овие копилиња. Глинка велеше: „Народот композира, ние само го правиме аранжманот“. Се обидувам да го следам примерот на Глинка. Се обидувам да направам стомни од глина. А од нив жедните да пијат чиста ладна вода. Ќе продолжам да го полевам Голи оток. Не може а да не се разелени.
P. S. Насловот е парафраза од последните зборови на Јан Хус. Кога горел на кладата, една старица излегла напред и фрлила неколку суви вејки во огнот. Тогаш Хус рекол: „О, sancta simplicitas“. И изгорел како свеќа. Не фрлајте сирови вејки во огнот. Чадат и го заматуваат погледот.
