НОВА ЕВРОПА – НОВА МАКЕДОНИЈА

Со почетокот на празниците, темпото на политичките процеси (само) малку ќе спласне. Но, генералните промени на економско-социјалната и политичката сцена и во Македонија се очигледни и со нив ќе се занимаваме и пред, а особено по празниците, поттикнати од претстојната кампања за претседателските избори.

Според густината на настани (протоците на Викиликс, амнестијата за 27 април, пораките меѓувладините партнери, ониеод дипломатите во Скопје…)Македонија е се подинамична, иако, навистина не колку и Европа. Во вакви околности,откако (регионална) тема се протестите ширумсоседство и формирањето на косовската војска, по посетата на Саливан во Скопје и писмото на Трамп до Х.Тачи, решавањето на споровите на Македонија веќе е само домашна задача на властите во Скопје, бидејќи напорите на САД сега се насочени кон активни преговори меѓу Белград и Приштина – во предвечерјето назаокружувањето на составот на јужното крило на НАТО за оваа деценија.

Но, додека политиката се обидува да ја трасира општествената реторика со Нобелови награди, вербални пофалби за лидерство и шармерство, протестите ширум Европа со месеци (Полска, Франција, Холандија, Белгија, Унгарија, Албанија, Бугарија…) се појасно укажуваат дека заеднички именител на незадоволствотое социо-економската компонента. Попрецизно, се протестира против државнитеполитики во кои поединецот е пониско на листата на приоритети од буџетските потреби на државниот интервенционизам, а пазарот е бирократски пререгулиран и создава класа „поеднакви“ и далеку побогати од другите – токму поради јавните политики.

Во нашиот регион тие изблици на протест (ќе) попримаат и елементи на доживување на Унијата како административен окупатор наевропската идеја, што по децении поглавја и преговарања – еднакво ни е далечна.Затоа, регионот ја препознава поддршката да биде дел од западната хемисфера во соработката со САД, чија политика (со право) го презре надмениот пристап на Брисел кон Источна и Југоисточна Европа и воопшто, кон целиот свет.

(Целата колумна прочитајте ја овде)

Автор: Ивон Величковски, претседател на Либерална партија