Дрскоста на елитите во Скопје – неизбежен психолошки синдром

Иван Николов/БГНЕС

Надворешната политика на Северна Македонија доби драстично недипломатски димензии, откако Гордана Сиљановска – Давкова и Христијан Мицкоски ги зазедоа највисоките позиции во државата.

„Самоволието“ на комуникациските средства што сè помасовно навлегуваат и во политичкиот живот, ја ставија на искушение и доктрината на македонизмот. Иако досега удобно коегзистираше со амбициите на неколку генерации идеолошки и ментално обработени државници во Скопје, денес овој етноидеолошки Франкенштајн е изложен на ерозија. Ранливоста на доктрината ги извади на површина и комплексите на врвот – владејачкиот и интелектуалниот. Нивен амбициозен гласноговорник стана премиерот Мицкоски, кој со дресиран ентузијазам и кусогледост, си замислува дека ќе го восхити целиот свет со „вистините“ за својот идентитет. Сите овие бранители на „вистината“ многу добро знаат дека и државата, и нацијата се новоформирани како резултат на етноидеолошки и геополитички диктат, но еднаш прифаќајки ја лажната формула за самите себе, тие немаат друг излез. Тие ја бранат измислицата, за која си замислуваат дека ќе ја наметнат секаде како исконска сопствена суштина. Така низ светот тргнува и нивната дрскост – единствениот инструмент за зачувување на нивниот лажен образ на Македонци со „длабоки корени“ и со јазик кој, наводно, доаѓа од античкото минато.

Дали мислите дека кога Мицкоски ги изговара заканите дека ќе ја наметне во светот „вистината“ за народот и државата, не се има допрено до многубројните сведоштва на самопризнанија од преродбениците и револуционерите за нивниот сопствен идентитет? Академиците – исто така. Дали академик Катица Ќулавкова, која неодамна ја оспори идејата на поранешниот министер за надворешни работи Антонио Милошоски, прогласена од премиерот за заедничка бугарско-македонска декларација што ја признава „вековноста“ на македонскиот идентитет и јазик, не знае, на пример, дека авторот на Пространото житие на св. Климент Охридски, Теофилакт, го претставува светецот како бугарски духовник и просветител?! Знае многу добро. Знае! Ова важи и за сите политичари, академици, професори, доктори на науки, кои по службена должност ги прекројуваат автентичните историски извори за Македонија, поради едноставната причина што мораат да градат кариера. И ете како дрскоста кон фактите се претвора во метод, модел на однесување и позиција на самозаштита. Самозаштита на лагата во самите нив, која мораат да ја наметнат како вистинска и неоспорлива.

Целата палета на ваква дрскост ја видовме во процесот на подготовка и разгледување во европските институции, на крајот од јуни и почетокот на јули 2025 година, на Извештајот за напредокот на Северна Македонија во подготовките за почеток на преговори за членство во ЕУ. И покрај стратегијата на Мицкоски за дипломатски притисок и лобирање, таа не ги даде очекуваните резултати за него, но и тој, и врвот околу него немаат намера да ја сменат тактиката и оружјето. Дрскоста ќе продолжи да биде незаменлив составен дел на нивната пропаганда… Корените на ваквиот менталитет ги откриваме во една статија објавена во весникот „Политика Експрес“, Белград, на 14 март 1978 година. Во неа читаме: „Темпо со својата дејност придонесе за зајакнување на народноослободителната борба и за создавање на масовни партизански одреди, како и за ЧИСТЕЊЕ на партизанските редови од опортунистички и ПРОБУГАРСКИ елементи…“ (Коста Црнушанов, „Македонизмот и отпорот на Македонија против него“, Софија 1992 г., стр. 196).

Денес стратегијата за прочистување на државата од ПРОБУГАРСКИТЕ елементи продолжува со други средства и со други механизми, но натоварени со истиот мрачен сатанизам на кариеристичките хиени… Елитите во Скопје, веќе повеќе од 80 години се воспитуваат целосно во овој дух. Какви интелектуални способности и да имаат, тие немаат и не можат да имаат самостојно размислување и однесување, бидејќи се стопени со филозофијата на сопственото самоотрекување, наследство на злокобните методи на Темпо и целиот штаб на југословенскиот диктатор Тито.

Ова е трагедијата, која тие вешто се преправаат дека не ја сфаќаат.

Сега нивните надежи имаат друга адреса. Се очекува американските инвестиции да ја преплават државата покрај Вардар, но тие веќе имаат еден сè уште чуван во тајност нијанс. Тоа е интересот на САД за оние минерали кои се неопходни за најсовремените технологии. Под режим на строго чувана тајна, во Скопје се надеваат на минералот Лорандит. Наоѓалиштата од него во планината Кожув се неограничени, барем според изворите од Скопје („Нова Македонија“, 28 февруари 2025 г.). За овој минерал САД покажувале интерес уште од времето на СФРЈ, но денес технологиите го претвораат во незаменлива реткост.

Ова го објаснува и настојувањето на Мицкоски демонстративно да застане прв во редовите на симпатизантите на претседателот Доналд Трамп. Тој не се двоумеше да му нареди на претставникот на Скопје во ОН да ја поддржи американската резолуција за војната во Украина.

Вештината на комплексираните водачи секогаш крие непредвидени изненадувања.

Геополитичкиот фактор се покажа како решавачки и му помогна на диктаторот Тито да го реализира проектот на Југословенската комунистичка партија за Македонија како сателит-држава на Белград.

Денес врвот во Скопје се надева геополитичките поместувања да бидат поволни за неговото опстанување.

Тоа е логиката на сите негови облици.