Македонскиот политички Рубикон и бугарските црвени линии

Пишува: Кирил Илиев, уредник за меѓународна политика во Дивидент.бг

Пред само еден месец, лидерите на македонските Бугари дојдоа во нова посета на одговорните политички фактори во Бугарија. По секоја нивна посета, во бугарското општество силно одекнуваат голем број прашања. Во однос на нивниот статус во РС Македонија, нивните актуелни проблеми и историски фалсификати и манипулации, кои се толку перфидно конструирани од југословенската антибугарска политичка школа што продолжуваат да висат како Дамоклов меч над главите на Бугарите кои живеат таму, толку многу години по распаѓањето.на Југославија.

Во овој случај, Бугарија се соочува со сложена политичка загатка – разумна рамнотежа меѓу барањата на Бугарите во Северна Македонија, позицијата на Брисел и Вашингтон за брза европска интеграција на Македонија и амбивалентната политика на Скопје – едно во Софија, друго во Брисел, трето во Белград..

Некако, настаните од последните денови сугерираат дека желбите на македонските Бугари тешко ќе се поклопат со официјалната политика на бугарската држава и повторно ќе бидеме сведоци на раздор во положбата на Бугарија и желбите и ставовите на Бугарите во Македонија.

Дали се слушаат Софија и Скопје?

Двата одговори на тоа прашање се и точни и погрешни. Се шпекулира дека треба да се создаде инфраструктура меѓу двете земји, дека треба да се зајакнат деловните врски и културната размена, но Скопје продолжува да гледа со широко затворени очи на прашањата поврзани со правата на Бугарите кои живеат таму, говорот на омраза, фалсификувањето на историјата. и стигматизирањето на истакнатите Бугари. Ако треба да бидеме попрецизни, Скопје слуша што зборува Софија во овие клучни области, но очигледно смета на политичката слабост на Бугарија и не се мачи да ги спроведе нашите барања. Не е тешко да се согласиме дека бугарската политичка елита не прави се за јасно да објасни дека има проблем со Бугарите во Македонија и дека компромисот со историјата ќе роди политички мутанти на домашната сцена и ќе создаде серија од проблеми, но за проблемите ќе зборуваме подоцна…

Како настанува антагонизмот меѓу ВМРО и Врховниот комитет? Или зошто има проблеми меѓу Бугарите во Софија и Бугарите во Скопје

Појавата на спротивставеноста што доведе до крвавите судири меѓу ВМОРО и Врховниот комитет на почетокот на минатиот век настана поради желбата на тогашните раководители на Врховниот комитет еднострано да диктираат од Софија дејствијата на вооружените чети во Македонија. Без разлика на моменталната ситуација таму и клучното несовпаѓање меѓу посакуваното и возможното со оглед на состојбите во Отоманската империја. Жонглирањето со човечките судбини е опасен занает, но преуредувањето на настаните и процесите без да се води сметка за објективната ситуација и реалните човечки потреби на локално ниво, води во ќорсокак и неминовно генерира недоверба и тензија. Историската аналогија во овој случај се расплетува како лепеза пред нашите очи. Во Софија изгледа решија да го решат проблемот со Македонија преку трупа и во спротивност на желбите на Бугарите од другата страна на Осогово. Тоа не ветува ништо добро!

Проширувањето на македонизмот и повторното активирање на ОМО Илинден

Најразумната тактика на еден државник е да ги извади внатрешните проблеми надвор. Во случајот со Македонија, наместо да се решаваат проблемите со Бугарите кои живеат таму, вештачки се создава проблем со „македонците“ во Бугарија. Тоа станува многу лесно. Проблемот оди надвор од границите на државата и некој друг треба да мисли како да го одмота клопчето од контроверзности. Ако нема проблем ќе бараме, ако не најдеме – ќе создадеме …

Примарната реакција на многу Бугари кога станува збор за ОМО Илинден е дека се работи за скромна група возрасни со луѓе опседнати со македонската величина и меѓународна ексклузивност. Оваа реакција и оценка не е толку далеку од вистината. Поентата е дека влогот да има Македонци (во национална смисла) во Бугарија е значително зголемен. Темата за правата на „Македонците“ кај нас стигна и до Европскиот парламент. Во 2020 година, бугарските европратеници покажаа ирационалност и во резолуцијата за корупцијата кај нас ја вклучија темата за ОМО „Илинден“, која тврди дека е предводник на „македонско малцинство, што брои илјадници луѓе“ во Бугарија. На овој начин маргиналната организација беше легитимирана пред европските институции. Претходно оваа година, претседателот на РС Македонија Стево Пендаровски се сретна со претставници на ОМО Илинден. Според соопштението објавено од неговиот кабинет, претставниците на ОМО го информирале Пендаровски за нивната работа во однос на човековите права, толеранцијата и градењето на граѓанското општество. Сепаратистичка организација зборува за граѓанско општество и толеранција. Колку трогателно!

Паралела меѓу средбата на бугарскиот претседател Румен Радев со претставниците на бугарските организации од РС Македонија и дочекот на ОМО „Илинден“ од Стево Пендаровски е невозможен! Повторувам – невозможен! Организациите на Бугарите од Северна Македонија се регистрирани според сите правила на македонските закони и не се во спротивност со нивниот устав. ОМО Илинден е нелегална организација. Бугарските организации во Македонија никогаш не работеле против тамошните државни темели, никогаш не повикале на државен сепаратизам или какво и да било отцепување на територија од Северна Македонија во корист на Бугарија. ОМО Илинден редовно повикува на отцепување на Пиринска Македонија и нејзино присоединување кон Северна Македонија. Нејзиниот лидер беше кандидат за градоначалник на последните избори во Благоевград во 2020 година. и го реализираше резултатот од 266 гласа. Навистина импресивно достигнување! Целата негова кампања беше изградена врз бугарофобични постулати и излив на македонски национални стремежи. Човек да се запраша зошто собра толку скромна поддршка?

Борбата на македонските Бугари за права во историјата и денес

Бугарија, соодветно, и Бугарите секогаш ги освојувале симпатиите на меѓународната заедница кога се бореле за човековите права. Проблемот со правата на Бугарите во Македонија е стар повеќе од 100 години. Овој проблем беше решен во кратки проблесоци на историјата, за да потоне во најмрачните мијазми, а врз Бугарите беше извршено брутално малтретирање. Уште по ослободувањето во 1878 г. и поставувањето на темелите на државата, тогашната политичка елита се занимавала со прашањето за правата на Бугарите во странство. Под поттикот на бунтовните македонски Бугари и востанијата што тие ги организираа, Отоманската империја во голема мера ги прогласи т. нар „Падарски реформи“, „Реформите Мурцштег“ и прогласувањето на Хуриетот (Слобода) во 1908 година, подоцна Вардарска Македонија паѓа во рацете на Србија, Егејска Македонија оди во грчки раце. Состојбата на Бугарите таму станала неподнослива. Тешко е да се каже колку Бугари останале во Егејска Македонија сто години подоцна, но Бугарите кои не се плашат да кажат дека се Бугари во Вардарска Македонија се 3504. Колку и да се, нивната борба за човекови права, правда и достоен живот сè уште продолжува. Продолжуваме да ги гледаме со ладна ароганција и со нашето неработење ги информираме дека нивните проблеми не се наши и ќе треба да чекаме да изградиме автопат меѓу Софија и Скопје и воздушната врска за да најдеме начин да ги заштити нивните човекови права, достоинство и бугарски идентитет.

Либерална перцепција

„Европа не не разбира. Гањо, не е европско да се спречи демократска Северна Македонија да стане дел од Европската Унија. Ако не дозволиме Северна Македонија да влезе во ЕУ, ќе го зголемиме влијанието на Русија на Балканот. Историјата не е важна. Ретроградно е да се гледа во минатото. Да го направиме автопатот Софија-Скопје и да го именуваме по Гоце Делчев, па ќе си ги решиме сите проблеми. Комунистите и полицајците го попречуваат зближувањето на Бугарија и РС Македонија. Сите оние кои сакаат Северна Македонија да ги почитува човековите права на Бугарите, да престане да ја фалсификува бугарската историја и да престане со јазикот на омразата кон Бугарија, се руски шпиони и путинистички марионети. Сум ги слушнал и сум ги прочитал тие тврдења. Не ја наоѓам логиката, туку гледам пароли, кои имаат за цел да го поедностават проблемот и да го претстават црно-бело. Не даваме зелено светло за почеток на преговорите на РС Македонија – проблем. Ја пуштаме Северна Македонија – нема проблем. На обичниот човек не му треба детално и продлабочено разгледување на едно прашање, бидејќи мислењето му предизвикува болка и тој решава да се спаси со спуштање на неговиот мисловен капацитет на ниво на кокошка бројлер.

За Миленко, Миленковизмот како начин на живот, плочата во Клепач …

Се сеќавате ли на новинарот Миленко Неделковски? Оној кој со чекан ја скрши спомен плочата на паднатите војници на врвот Кајмакчалан Тој е вистински прототип на антички Македонец по изглед, однесување и морално-цивилизациски норми. „Машкиот подвиг“ на Кајмакчалан на Миленко се случи на 22 септември 2016 година. Вандализмот на Миленко не беше осуден во Македонија, а многу Македонци го пофалија Неделковски за казнувањето на „фашистите“, „татарите“ и „монголоидните бугари“. Миленко не беше санкциониран за неговиот вандализам, бидејќи да се сквернави споменот на загинати во С. Македонија не е проблем, особено ако загинатите се Бугари. Немаше ни да ме зачуди, ако Неделковски добиеше и некаква финансиска награда за „херојството со чеканот“ против плочата посветена на паднатите војници на Кајмакчалан. Ништо лично, како што велат. Само бугарофобија.

Вреди да се потсетиме и на случајот во селото Клепач. Тоа е уште еден доказ дека во Северна Македонија, покрај војната против Бугарите, се водат активни борбени дејствија и против бугарските културни споменици и спомен-плочи. Пред нашите очи беше уништен споменикот на закопани луѓе, споменик што го дочекал влегувањето на бугарските трупи за време на Првата и Втората светска војна и го запечатил многу тешкото признание за бугарскиот лик на војводата Велко Скочивирски, кој е погребан таму со неговите комити. Имињата постхумно им беа сменети и на нивните презимиња им беше додаден завршетокот, карактеристичен за денешна Македонија- ски, но уште поважно е тоа што беше избришана причината поради која се бореле и загинале. „Тие загинаа за слободата на Македонија и за нејзиното обединување со Бугарија. Ова беше напишано на плочата пред да биде заменета со македонскиот фалсификат. Ова ја брише и искривува историската меморија во Северна Македонија, историската меморија која создава трајна врска со Бугарија. Господ да им прости на вандалите. Ова е чин на богохулење!

Клучната релација: Македонија по секоја цена во ЕУ – бугарски национален интерес

Македонија мора да биде дел од Европската Унија. Прашањето е дали ако Бугарија престане да го попречува почетокот на преговорите на РС Македонија за членство во ЕУ, тоа нема да стане уште една линија за поделба за и онака длабоко атомизираното бугарско општество? Дали брзиот почеток на преговорите, без да биде поткрепен со потребните политички аргументи, ќе произведе политички мутанти кај нас? И тука влегуваме во хипотезата дека тоа ќе доведе до најголемиот ужас на убедените бугарски евроатлантичари – путинизацијата на повеќето Бугари, кои ќе реагираат емотивно и пред поради македонското прашање ќе станат лесен плен на пропагандната машина на Кремљ за фабрикување лажни вести во насоката Софија-Брисел-Вашингтон?

Изборот ќе биде тежок. Скоро исто толку тежок, како на оние бугарски политичари кои ниско ќе му се поклонат на Скопје без претходно да ги гарантираат правата на Бугарите што живеат таму, без да го заштитат културното наследство на Бугарија и без да престане фалсификувањето на историјата и намерното поттикнување омраза кон Бугарите.

Сепак, тешко е да се живее со таква одлука и оптоварување, бидејќи истото е прогонувано од лоша карма. Сетете се само како завршиле Александар Стамболиски и Георги Димитров …